Translate

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕΤΑΞΥ ΠΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ



Eλικρινά λυπήθηκα διαβάζοντας κάποιους σχολιασμούς το ρ­θρου μου «Τό νέο τος θά εναι χρόνος μερολογίου ορ­το­λο­γί­ου;», πού δημοσιεύθηκε στό νοριακό μας Περιοδικό «νο­ρι­ακή Ελογία» (τόν ανουάριο 2014, τεχος 137).
Ο σχολιασμοί προέρχονται πό πιστούς νθρώπους πού κο­λου­θον, μως, τό ρχαο (ουλιανό) μερολόγιο καί ς κ τούτου εαισθησία τους σέ κάποιες λέξεις, τούς φαίρεσε τήν ψυχραιμία νά ξιοποιήσουν τό περιεχόμενο καί κυρίως, τό μήνυμα καί τόν σκο­πό το ρθρου μου.
Σκοπός το ρθρου δέν ταν νά ποτιμήση οτε νά προσβάλη τούς νθρώπους το ρχαίου μερολογίου (τό ποκαλ τσι γιά μιά νέα ρχή, φο προσδιορισμός Παλαιο­ημερολογται χει φορτισθε ρνητικά). Κάθε λλο: πορεία κά­θε νθρώπου εναι σεβαστή καί Κριτής λων μας Θεός «ν τ μέ­­ρ κείν». ντιθέτως, μάλιστα, τόνισα τι πρόκειται περί «πι­στν νθρώπων». στόσο φράση μου «καμαν πό το 1924 Σχ­σμα, στήν κκλησία τς λλάδος» ταν κείνη πού πυροδότησε τήν ντί­δραση καί γανάκτησή τους.
Θεωρ, λοιπόν, τι παιτονται κ μέρους μου μερικές ξη­γήσεις, στε φ’ νός μέν νά κατανοηθ τό πνεμα λλά καί τό γράμμα το κειμένου μου καί, φ’ τέρου, νά τεθον ο προϋποθέσεις γιά τή συνέχιση νός γόνιμου διαλόγου μεταξύ μας, κάτι πού ταν ρχική πιδίωξή μου, δεδομένου τι τά τελευταα χρόνια χω γνωρίσει κάποιους ξιόλογους νθρώπους το ρχαίου μερολογίου, ο ποοι θέλουν να γνήσιο θεολογικό διάλογο καί χι πλουστεύσεις καί σχετους συσχετισμούς.
ν πρώτοις, θέλω νά διευκρινήσω τι ο ξηγήσεις πού θά κα­ταθέσω δέν ποσκοπον μόνο στό νά διασαφηνίσουν κάποια πί­μα­χα σημεα το συγκεκριμένου ρθρου μου, λλά καί νά ποδείξουν τήν θεματολογία πού παιτεται, στε νας διάλογος μεταξύ πιστν το ρχαίου καί το Νέου με­ρο­λογίου νά λπίζη σέ κάποια θετικά ποτελέσματα.
Σημειώνω, λοιπόν, τι:
πίμαχη παράγραφος το ρθρου μου, πού προκάλεσε τίς περισσότερες ντιδράσεις: «Πρέπει νά μς προ­βλη­­ματίση τό γεγο­νός τι τό μερολόγιο –πό πλευρς παδν– περισχύει το ορτολογίου, φο κόμη καί πιστοί νθρωποι καμαν πό το 1924 Σχσμα στήν κκλησία τς λλάδος, ναγνωρίσαντες ψευ­­­δς ς πατέρα το μερολογίου τούς γίους Πατέρας(!), ντί το πραγματικο του πατέρα, πού εναι εδωλολάτρης ού­λιος Καίσαρας!» περιγράφει μιά στορική πραγμα­τι­κό­τητα, να διαμ­φι­σβήτητο στορικό γεγονός. Ποιός ραγε, μφιβάλλει τι πάρχει μέσα στήν Πατρίδα μας πό τό 1924 Σχσμα μεταξύ πιστν νθρώπων μόνο καί μόνο πειδή κολουθον διαφορετικά μερολόγια;
Ποιός, πίσης, μφισβητε πλέον μετά τά τόσα χρόνια το Σχί­­­σμα­τος, τι ποκλειστική ατία του (καί χι πλ φορμή) πρ­ξε λλαγή το με­ρο­λο­γίου το λληνικο Κράτους; λα σα προσετέθησαν κ τν στέρων χρειάζονται πολλή καί σοβαρή συζήτηση γιατί υοθετήθηκαν μέ βιασύνη πό σους τά ποδέχθηκαν, χωρίς βαθειά θεολογική καί στορική ξέταση.
λήθεια, πού πρέπει πό λους μας νά γίνη ποδεκτή, εναι πώς ν δέν γινόταν λλαγή το μερολογίου, δέν πρόκειτο ποτέ νά γίνη κκλησιαστικό Σχσμα, σχέτως τν οκουμενιστικν καινοτομιν το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. κ τν στέ­ρων προβαλλομένη θεολογική πιχειρηματολογία νι­σχύει τούς σχυρισμούς μου, τι τό Σχσμα γινε ποκλειστικά γιά τό με­ρο­λό­γιο, κάτι πού σήμερα ο το ρχαίου μερολογίου τό ρ­­νον­­ται, παρ’ τι ξακολουθον νά τό πο­καλον «Πά­τρι­ον», δίδοντάς του μέ ατόν τόν προσδιορισμό ερές προεκτάσεις.
να εναι βέβαιο. τι μέ τήν ­πο­χώ­ρηση κλεκτν πιστν πό τήν «Θείαν Παρεμβολήν Παρατάξεως Κυρίου», φ’ νός μέν πο­δυ­να­μώ­θηκε μάχιμη μερίδα το Πιστο Λαο το Θεο καί φ’ τέρου, ο ποχωρήσαντες διεσπάσθησαν καί ατοί σέ πολλές καί –κα­τά καιρούς– ντιμαχόμενες μερίδες, μέ ποτέλεσμα νά γίνουμε λοι πίχαρμα το διαβόλου!
Σήμερα, πού ποχριστιανισμός τς Πατρίδος μας βρίσκεται σέ ριακό σημεο καί πειλεται μέ φανισμό ρθόδοξη λλάδα, χουμε χρέος λοι νά στραφομε στό οσιδες καί πό κοινο, μέ φόβο Θεο νά μελετήσουμε, νά συζητήσουμε καί νά συμφωνήσουμε κινούμενοι πάνω σέ να βασικό ξονα. Νά συμφωνήσουμε, δηλαδή, τι πάρχει οσιώδης διαφορά μεταξύ τν μετακινήτων ρθο­δό­ξων Δογμάτων (πού λοι ο πιστοί χουμε χρέος νά προασπισθομε μέχρι θανάτου) καί τν, τυχόν, προσωπικν Ποιμαντικν μαρ­τιν τν πισκόπων τν Προκαθημένων τν ρθοδόξων κ­κλησιν. Ατό τό σημεο εναι καίριο λλά γνοήθηκε μέχρι σή­με­ρα καί γι’ αύτό τά ποτελέσματα ταν νας σταμάτητος κατα­κερματισμός το Σώματος τν Πιστν.
Γιά νά μήν παρεξηγηθ τι πιχειρ σκόπιμες πλουστεύσεις, δηλώνω περίφραστα τι λες σχεδόν ο ατιάσεις τν κο­λου­θούν­των τό ρχαο μερολόγιο κατά τν καινοτομιν τν Ο­κου­­­με­­­νι­­στν πισκόπων το Νέου μερολογίου ληθεύουν. ξ λλου, ατές, λλά καί πολύ περισσότερες κκλησιολογικές καί ποι­μαν­τι­κές κτροπές Νεοημερολογιτν χουν κατακεραυνώσει κο­ρυ­φαοι κπρόσωποι το Νέου με­ρο­­λο­­γί­ου μέ πι­κε­φα­λς τόν γιο ουστνον Πόποβιτς καί τόν π. πι­­φά­­νι­ον Θεο­δω­ρό­πουλον. Δέν μπορε, φερ’ επεν, κανείς νά ρ­νη­θ τι πα­ρα­μέ­νει μέχρι σήμερα συναγώνιστος λεγχος, πού δημό­σια σκησε π. πιφάνιος κατά το Πα­τρι­άρ­χου θηναγόρου καί συνάμα δίδει καί τό ρθόδοξο στγμα, λλά καί τό ναυσμα γιά νά ρχίση καί μιά λλη συζήτηση –ξόχως πείγουσα στίς μέρες μας– περί το τι κανένα Πατριαρχεο δέν χει πρωτεο ξουσίας πί τς Καθο­λι­κς ρθοδόξου κκλησίας!
πίσης, κανείς, νομίζω, δέν μπορε νά ρνηθ τι Δογματική τς κκλησίας μας εναι πλήρης καί γι’ ατό δέν πιδέχεται προ­σθ­κες καί συμπληρώσεις. Δογματική τς κκλησίας μας ρμηνεύεται μέ τό Πνεμα τν γίων μας στή διαλεκτική γλσσα κάθε ποχς λλά δέν λλοιώνεται οτε τροποποιεται.
Συνεπς, πρέπει νά ξαιρεθ πό να μελλοντικό διάλογο με­τα­ξύ πιστν διαφορετικν μερολογίων λος κατάλογος τν ατι­ά­σεων κείνων πού θεμελιώνονται στήν θεολογικά σαθρή βάση τι ο Οκουμενιστικές συμπεριφορές (συμπροσευχές μέ τεροδόξους καί λλοθρήσκους καί λλες φαιδρές καί μέ πολιτικές σκοπιμότητες νεργούμενες σχήμιες καί θεοφοβίες) πισκόπων Προκαθημένων κκλησιν μεταδίδουν αρεση καί σέ συλλειτουργούς τους! Ο μόδοξοι συλλειτουργοί μετέχουν στήν Θεία Λειτουργία, δέν μετέχουν νας στήν ψυχή καί στήν συνείδηση το λλου. Καί –πολύ περισσότερο– δέν μεταδίδουν αρεση νας στόν λλον, πειδή κάποιος πό τούς δύο συμπροσευχήθηκε συλ­λει­τούργησε μέ αρετικούς.
αρεση δέν μεταδίδεται στήν κκλησία, οτε μεταδίδεται σέ πιστούς ρθοδόξους Κληρικούς μέ φρόνημα καί βιοτή κατά πάν­τα ναρμονισμένα μέ τήν «Πίστιν τν ρθοδόξων», ποία «τήν Οκουμένην στήριξεν».
αρεση δέν εναι ωση, εναι οκείωση τς πλάνης. Ο­κειο­ποι­­ονται τήν πλάνη σοι πίσκοποι καί Πρεσβύτεροι συμ­πλέουν καί συμπροσεύχονται καί συγκοινωνον μέ αρετικούς λ­λά δέν μεταδίδουν, οτε χουν δικαίωμα καί δυνατότητα νά μεταδώσουν τήν αρεσή τους στούς πιστούς Κληρικούς μέ τούς ποίους ρθοδόξως συλλειτουργον.
άν πιστεύσουμε τι αρεση χει τέτοια καταλυτική δύναμη νά στερ τήν ερωσύνη καί κείνων τν πιστν γιοπατερικν Κλη­ρι­κν πού πλς συλλειτουργον λόγ τν λειτουργικν τους πο­χρε­ώσεων μέ συγκοινωνούς αρετικν, τότε δέν θά χρειάζετο νά καθαιρεθον οτε ο αρετικοί, φο αρεσή τους μεταδίδει τήν καθαίρεση κόμη καί στούς κοινωνούς τν κοινωνούντων, στω καί ν ο κοινωνοί ατοί εναι παντελς θοι καί καταδικάζουν μετά βδελυγμίας τήν αρεση!
τσι ξηγεται τό γιατί δέν γιναν Σχίσματα μεταξύ τν Πιστν ρθοδόξων νά τούς αἰῶνες, παρ’ τι κατά διαστήματα πρξαν χι μόνο πίσκοποι συλλειτουργοί αρετικν αρετιζόντων λλά καί Μάγοι πίσκοποι, δηλαδή Δαιμονολάτρες!
μετάδοση τς αρέσεως δέν εναι μαγική πόθεση κολλη­τι­κή. μετάδοση τς αρέσεως εναι συνειδητή ποδοχή τς πλά­νης καί, γιά νά μιλήσουμε μέ ελικρίνεια, ατό συνέβαινε στό παρελθόν. Σήμερα, μετά τίς ξονυχιστικές ναλύσεις τν γ. Πα­τέ­ρων, σοι ρθόδοξοι πίσκοποι συμπλέουν καί υοθετον τίς αρέσεις (βαπτίζοντάς τις, μάλιστα, κδοχές τς ληθείας τς κ­κλη­σίας!), τό πράττουν, χι γιατί θεωρον τίς αρέσεις νώτερες τς ρθοδοξίας, λλά γιατί πλούστατα δέν πιστεύουν κν οτε στήν παρξη Συγκε­κρι­μένου Θεοπηρετον πλς ς Κληρικοί–Πρίγκιπες τήν δόλια τακτική τς χειραγωγήσεως πιστν νθρώπων στήν παγκο­σμι­ο­ποι­ημένη δαιμονική τακτική τς πιβεβλημένης πο­κει­μενικότητος!
Πόσοι αἰῶνες εχαν περάσει πό τς καταδίκης το ρειανισμο καί, πρχαν κόμη πυρνες Κληρικν, Πρεσβυτέρων καί πισκό­πων, πού κρυφά ξακολουθοσαν νά πιστεύουν τήν ρειανική πλάνη καί μως συν­υπρ­χαν μέ τούς ρθοδόξους;
Πολλάκις συλλειτουργοσαν μέ ρθοδόξους γιατί ταν δύ­νατον νά ξιχνιασθ προέλευση καί συναναστροφή το καθενός, λλά καί γιατί λειτουργικές ποχρεώσεις τν Πρεσβυτέρων δέν τούς πέτρεπαν νά ποφύγουν τό συλλείτουργο μέ τόν πίσκοπό τους, ν καί γνώριζαν τι ατός ρωτοτροπε μέ τούς ρειανούς.
πλέον, μως, κραυγαλέα πόδειξη το τι αρεση δέν ε­ναι μεταδοτική, δίδεται πό τήν Σύνοδο τς Φερράρας. Πόσο διά­στη­μα προηγήθηκε τς τελικς ρνήσεως το γίου Μάρκου το Ε­­γε­­νι­­κο νά νωθ ρθοδοξία μέ τήν Παπική πλάνη; Πόσοι πίσκοποι, νας μετά τόν λλον πέκυπταν στήν Παπική αρεση; Πόσες συναλλαγές μεταξύ πισκόπων καί Πά­πα καί, μως, κανένα Σχσμα μεταξύ τν ρθοδόξων! Γιατί γινε ατό καί χι να Σχσμα το γ. Μάρκου; Διότι Πίστη τς κκλησίας μας καί τν πιστν Της ταν καί εναι, πώς δέν μο­λύ­νε­ται Πιστός πό κανέναν, ν πιστός δέν υοθετήση «ξ λης ψυχς καί καρδίας καί διανοίας καί σχύος του» τήν πνευματική μόλυνση τς αρέσεως, ρκε νά μή δια­σπά­ση τήν νότητα το Σώματος καί διαχωρίση τόν αυτό του πό τήν ποστολική Διαδοχή το Σώματος τν πισκόπων, πού χουν, πό τόν γιο άκωβο τόν δελφόθεον, διάκοπη καί διατάρακτη νότητα μεταξύ τους.
ν τότε εχε δημιουργήσει Σχσμα γιος Μρκος Εγενικός, περιπέτεια πού θά γνώριζε κκλησία μας θά εχε πρόβλεπτες συνέπειες καί, σφαλς, δέν εναι καθόλου βέβαιον ν θά σαν ο Πατέρες μας ες θέσιν νά μς μεταλαμπαδεύσουν μέχρι σήμερα κεραία τήν ρθόδοξη Πίστη μέσα σέ δύνη Σχισμάτων, πως δέν κατόρθωσαν νά τήν μεταλαμπαδεύσουν στούς πογόνους τους καί ο πατέρες λλων λαν (πως τς Κίνας, τς νδίας κ..), παρ’ τι δέν γνώρισε ατή τήν περιπέτεια κκλησία!
άν νας καί μόνος ληθινός πίσκοπος, γιος Μρκος, μέ τήν λήθεια Χριστός κατώρθωσε νά ποτρέψη τή συγχώνευση τς ρθοδοξίας μέ τήν πλάνη, ν καί μεινε «τς Πίστεως Μονομάχος», εναι δυνατόν μες νά μφιβάλουμε τι θά διατηρηθ καί σήμερα ρθο­δο­ξία μας λώβητη, φο πάρχουν στίς μέρες μας πολλοί περισσότεροι το νός πίσκοποι τς ληθείας καί γωνισταί Κληρικοί καί λαϊκοί προασπιστές Της;
Μπορομε, ραγε, νά λησμονήσουμε τι πρό τς λώσεως τς Βασιλευούσης γινε πραγματικό καί λοκληρωτικό συλλείτουργο ρθοδόξων καί Παπικν καί, μάλιστα, στήν γία Τράπεζα τς γίας Σοφίας νώπιον το Ατοκράτορος(!) καί, παρά τατα, δέν γινε Σχσμα πιστν. Δόθηκε μέν ς πιτίμιο το Θεο λωση τς Πόλεως τν πόλεων, λλά τό Σμα τν Πιστν μεινε νιαο καί ρραγές. Γι’ ατό καί ντεξε τό Γένος μας στήν 400χρονη δουλεία καί διατήρησε λώβητη τήν Πίστη του.
ν μετά τό νοσιούργημα το συλλείτουργου τς γιά Σοφις δέν γινε Σχσμα, ποιός πραγματικά πιστός νομιμοποιεται νά τολμήση κάτι τέτοιο, χοντας, μάλιστα, τό κουράγιο νά πιστρατεύη καί θεολογικά πιχειρήματα;
Πόσοι γιοι Πατέρες νεδείχθησαν μετά τήν λωση; Καί, μως, κανείς πό ατούς δέν κατηγόρησε τούς χριστιανούς τς λώσεως πειδή δέν καμαν Σχσμα, γιατί γνώριζαν πολύ καλά ο Πατέρες μας τι λα τά Σχίσματα γιναν πό αρετικούς καί γι’ ατό κανένα πό ατά δέν χει δικαιωθε καθ’ λη τήν 2000ετ κκλησιαστική μας στορία!
πευθύνουμε, λοιπόν, μέ νυπόκριτη γάπη τό Προσκλητήριό μας γιά πραγματικό Θεολογικό Διάλογο μεταξύ Πιστν, Κληρικν καί Λαϊκν το ρχαίου καί το Νέου μερολογίου, πως ταν καί ρχικός στόχος το προηγουμένου ρθρου μας.
Δέν χουμε τήν μωρία νά πιστεύουμε τι μέ ατόν τόν Διάλογο ληθείας λπίζουμε νά πιτύχουμε περισσότερα πό σα πέτυχαν προγενέστεροι Πατέρες τς κκλησίας μας, μέ κορυφαον τόν π. πι­φάνιον Θεοδωρόπουλον. Δέν χουμε τόση μωρία στε νά τό λπί­ζουμε στηριζόμενοι στίς δυνατότητές μας, ο ποες καί χωρίς τήν χρήση ταπεινολογίας εναι μηδαμινές. λπίζουμε, μως, σέ κατά Θεόν ποτελέσματα το προκηρυσσομένου Διαλόγου στηριζόμενοι στήν προεργασία πού καμε νέος «Μονομάχος (κατά τήν γιοπνευματική ποιότητα) τς Πίστεως», μακαριστός ρχιμανδρίτης Μρκος Μανώλης, λλά καί στήν πνευματική ποιότητα καί νηφαλιότητα πολλν πιστν το ρχαίου μερολογίου, κάποιοι πό τούς ποίους μαθήτευσαν πλησίον το συγχρόνου γίου μας, Πατρός ουστίνου Πόποβιτς!

                                                π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης
       «ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ » Αρ. Τεύχους 138
Φεβρουάριος 2014