Translate

Σάββατο, 1 Μαρτίου 2014

Ο προφητάναξ Δαυΐδ,οι λουόμενες κορασίδες και οι άρες-μάρες κουκουνάρες του καθηγητού μας κ. Δημήτρη Καϊμάκη!(Μέρος Δ΄) Του Παναγιώτη Νούνη






ADVERSUS HAERESES ECUMENISMUS- ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ!
[ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΪΜΑΚΗΣ:Οικουμενιστικά λεχθέντα και γραφθέντα υπό του ομότιμου καθηγητού του Α.Π.Θ.!]





























                                                   








 «Και κατασκήνωσον αυτούς εν τόποις φωτεινοίς… όπου η επισκοπή Του προσώπου Σου ευφραίνει πάντας τους απ’αιώνος Αγίους Σου.»










Μέχρι και η διάσημη κοπελιά εξ Αμερικής έμεινε κάγκελο με τα όσα αποκαλυπτικά διδαχθήκαμε από τον κ.Καϊμάκη, τόση πλάκα έπαθε η καϋμενούλα μακαρίτισσα που τον καφέ της δεν θα τον ξαναπιεί οριστικά και αμετάκλητα με καϊμάκι!

Φυσικά εμείς, θα εμμένουμε να παίρνουμε τον καφέ μας με καϊμάκι αλλά και να τρώμε τον ψωμάκι μας με το περίφημο Σέρβικο καϊμάκ!
Μου τι δίνει στα νεύρα όταν μου σερβίρουν καφέ άνευ καϊμακιού, αλλά δεν σημαίνει αυτό ότι θα μας αναχαιτίσει να συγγράψουμε τις επόμενες απομαγνητοφωνημένες αποκαλύψεις εκ στόματος κ.Καϊμάκη!
Φυσικά, ευχόμαστε, τέτοια πολύχρονη προσφορά στα θεολογικά πράγματα του τόπου μας, να μην πάει χαμένη, τέτοια «λαμπρά θεολογικά» μυαλά τουλάχιστον θα πρέπει να γίνονται… γραμματόσημα!!!


Δύο κοινά μεταξύ της ερωμένης Βηρσαβεέ και της μορφονιάς Μέριλιν ήταν ότι, ήσαν οι πιο όμορφες και διάσημες γυναίκες της εποχής τους… προς χάριν της πρώτης ο μέν βασιλέας Δαυΐδ «αυτοκτόνησε» τον νόμιμο άντρα της, και την έλαβε δική του γυναίκα, ενώ στην δευτέρα περίπτωση, έχουμε αντίθετες «αυτοκτονικές» ενέργειες, προς χάριν των «βασιλέων εραστών» (οικογένεια Κέννεντι)[1], «αυτοκτόνησαν» την μορφονιά
και μετά… «αυτοκτόνησαν» και τον «βασιλέαν» της, ούτως ώστε να εκπληρωθεί το Γραφικό[2] «ττε λγει ατ ησος· πστρεψον σου τν μχαιραν ες τν τπον ατς· πντες γρ ο λαβντες μχαιραν ν μαχαρ ποθανονται.»!


Με λίγα και απλά λόγια, τα ανθρώπινα πάθη και αδυναμίες μας, σε όλο τους το δραματικό μεγαλείο! Η τραγικότητα της τρεπτότητός μας… Φυσικά, ουδείς γνωρίζει την μετάνοια των μακαριστών ανθρώπων που αναφέρουμε. Αυτό που έχει σημασία και γνωρίζουμε στα σίγουρα, είναι την ισόβια μετάνοια του βασιλέως Προφητάνακτος Δαυϊδ, συμπυκνωμένη με βαθύτατα θεολογικά νοήματα δια χειρός του, στον πεντηκοστό(50΄) ψαλμό, στο Θεόπνευστο Ψαλτήριο του! Μετάνοια, την οποία οι «βιβλικοί» καθηγητές μας παρέλειψαν να μας την διδάξουν σκόπιμα(;)… Κύριος οίδεν!




ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ:

Διδάσκει ο αξέχαστος καθηγητής μας τα εξής ειρωνικά στο ηχητικό αρχείο[2]: «…έβλεπε καμιά ωραία γυναίκα και γυάλιζε  το μάτι του…αλοίμονο να ήσουνα γειτόνισα του Δαυΐδ! Θα μου πείς ο Δαυΐδ έφταιγε; Αααα…., να δούμε τι μάρκες ήταν και αυτές…! Ξέχασε λέει να φορέσει το μαγιό της, την ώρα που έκανε το λουτρό της στην αυλή του σπιτιού της, η κυρία Βηρσαβεέ, ήτανε η ώρα που ο Δαυΐδ  πάνω στην ταράτσα του σπιτιού του έπαιρνε το σταφυλάκι του… φταίει μετά ο φονιάς, καταλάβατε; Καταλάβατε; Δεν τα λέω εγώ, το κείμενο τα λέει αυτά… (με λίγα και απλά λόγια, ο καθηγητής μας, ρίχνει το φταίξιμο αποκλειστικά στην Βηρσαβέε, και δικαιολογεί την μετέπειτα φονική ενέργεια του βασιλέως Δαυϊδ…! Περίφημη «θεολογική ερμηνεία/ανάλυση, βάθως θεολογικών» νοημάτων, δεν νομίζετε; Μια απορία να θέσω, όχι πώς έχει σημασία, αλλά, πρό Χριστού υπήρχαν μαγιό;)»

Και συνεχίζει να μας διδάσκει: «Όταν ο άνθρωπος είναι πανίσχυρος, όπως ο Δαυΐδ, θα κοιτάξει την ηθική διάσταση του πράγματος, δεν νομίζω… Ο Γιαχβέ είναι ένας Θεός ζηλιάρης, μοναδικότητα θέλει… καταλαβαίνετε ποιός είναι ο κίνδυνος για τον Γιαχβισμό η σχέση με την Χαναανιτική λατρεία την ιερά πορνεία;
-Τι είναι η Π.Δ.; Βγαίνουν μερικοί και λένε, είναι η ιστορία των Εβραίων… κουραφέξαλα, καμία σχέση, τι είναι; Η θρησκευτική ιστορία των Εβραίων! (Ρωτά τώρα ένας φοιτητής ο Δημήτρης ο ταξιτζής, αν θυμάμαι καλά…)
-Μπορεί σ’ ένα θεοκρατικό κράτος σαν τον Ισραήλ να ξεχωρίσουμε την θρησκευτική του ιστορία από την κανονική του ιστορία;
(Απαντά ο καθηγητής)
-Από πού και ως πού είναι θεοκρατικό κράτος; (μάλλον του θίξανε τα φιλο-Σιωνιστικά αισθήματά του…!). Αυτό που θα κάνουμε είναι η ερμηνεία, θεολογική προσέγγιση των κειμένων (Να τον πιστέψουμε; Ποιο πάνω άλλα μας έλεγε!). Δεν είναι οι ψαλμοί αυτοί δημιούργημα κάποιας προσωπικότητας χαρισματικής που να έκατσε κάτω και να είπε, σταθείτε βρε παιδιά να καθήσω να γράψω 150 ποιηματάκια τα οποία θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε στη λατρεία του αρχαίου Ισραήλ στην συνέχεια, δεν έγινε αυτό το πράγμα. (Λέτε να έπαθε θεοπτία ο Καϊμάκης και να είδε, πώς έγινε ακριβώς η συγγραφή του Ψαλτηρίου;)!

-Ποιος φέρεται σαν συγγραφέας των ψαλμών; Από την παράδοση των ψαλμών, από την παράδοση της Εκκλησίας είναι φυσικά ο Δαυΐδ. Πιστεύεται στην Παράδοση ότι, ο συγγραφέας λοιπόν είναι ο Δαυΐδ. Πιστεύετε τώρα εσείς, ότι είναι δυνατόν ο Δαυΐδ, στην εποχή που ζούσε, έτσι όπως ζούσε, δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει από το να κάθεται να γράφει ποιηματάκια; Δεν είναι το πρόβλημά μας αυτό… το πρόβλημά είναι, είναι δυνατό την εποχή εκείνη να γράφει κανείς αυτά τα κείμενα; (Έτσι, αγαπητοί αναγνώστες μας, κλονίζοντας και σπέρνοντας την αμφιβολία για τον συγγραφέα προφητάνακτα Δαυΐδ, εκφράζοντας και διδάσκοντας την πολυγαμία και τα πάθη του για αρχή, υποσκάπτεις την Θεοπνευστία του ανδρός αλλά και την Θεοπνευστία του Ψαλτηρίου στις ψυχές των φοιτητών, και μπορείς να κλονίσεις στην πορεία μεθοδικά άπασα την Ιερά Πατερική Ορθόδοξη Παράδοση, εις το όνομά… της σχολαστικής θεολογίας φυσικά-αφύσικα! Στρέφοντας την προσοχή των μαθητών-φοιτητών προς τα λουτρά άνευ μαγιό(!) εξάπτοντας την ελεεινή αδέσποτη φαντασία μας, αποσιωπάς την μετά-νοια της διδακτικής ιστορίας και κατά τα άλλα θεολογείς…!)



-Τα κείμενα θα πρέπει να τα προσεγγίσεις σωστά, δεν είναι πράγματα που τα βγάζω από τον νού μου… (Προς Θεού! είπε κανείς ποτέ κάτι τέτοιο κ.καθηγητά;)! Η σωστή τοποθέτηση στο ιστορικό τους πλαίσιο, σε ποιους απευθύνεται ο συγγραφέας, γιατί το λέει αυτό; Τι προϋποθέσεις είχε μπροστά του; Χίλια χρόνια γράφονται οι ψαλμοί… είναι κείμενα που προσαρμόζονται από το ιερατείο για τις λατρευτικές ανάγκες του Ισραήλ… δεν έχουμε έναν φωτισμένο να έκαστε να έγραψε από την αρχή ως το τέλος 150 ψαλμούς… (Να εικάσουμε ότι, ο «εφωτισμένος αστέρας» κ.καθηγητής μας, και άπασα η Αγουριδική «βιβλική» παρασυναγωγή τους, δεν θεωρούν, ούτε προφήτη(!) τον βασιλέα Δαυϊδ, ούτε θεόπτη(!), αλλά ούτε κάν φωτισμένο(!) να πάρει η ευχή; Αλλά εάν  αυτά όλα, δεν είναι ακαδημαΐζουσες «ψυχοδιεγερτικές ουσίες» τότε, τι εστί ψυχοκτόνο ναρκωτικό;)

-…Να πούμε και μια κακία τώρα (όλα τα άλλα, απορούμε ως ιστολόγιο τι ήταν; Αγαθοσύνες;). Είδατε ποτέ ο Θεός να κλείνει διαθήκη με έναν πνευματικό άνθρωπο περιωπής, έτσι, σαν τους ασκητές που έχουμε εμείς σήμερα στο άγιον Όρος; (Να σου και το αντιασκητικό μένος εν πλήρει συνειδήσει και το δηλητήριο κατά των ησυχαστών αγίων γερόντων, πατέρων μητέρων και αδελφών μας αλλά και κατά της Ορθόδοξης Πατερικής Θεανθρωπίνης μεθοδολογία μας, και όλα αυτά τα λέει από θέση θεσμική και ισχύος, ως πρόεδρος της σχολής τότε, και ως μισθωτός του Μασονικού Υπουργείου…! Έτσι,  έχουμε τους ελεεινούς αυτούς «ηθοποιούς», ΚΑΙΡΟσκόπους, να απορούν ποια είναι τα ονόματα και οι κακοδόξιες των συναδέλφων τους, ούτε μετενσαρκωτές της Μέριλιν Μονρόε να ήταν!!!)!

-Είδατε τέτοιο πράγμα πουθενά στην Π.Δ.; Όχι φυσικά! Με ποιο τρόπο κλείνει διαθήκη ο Γιαχβέ; Με τον Δαυΐδ, αλλά και με τον Σολωμόντα κλείνει, οι άνθρωποι αυτοί τι είναι; -Τον κόσμο που έσφαξε ο Δαυΐδ, δεν τον έχει σφάξει πάρα πολύς κόσμος (ούτε οι αρχαιολάτρες παγανιστές δεν τα λένε με τόση «χάρη» αγαπητοί μας φίλοι, εσείς τι λέτε; Έχουμε ανάγκη από έξωθεν εχθρούς; Ουδεμία! Όλοι οι προβατόσχημοι λύκοι, είναι μαζεμένοι εντός μαντριού! ), ο Σολωμών βασιλεύς, ξεκίνησε την καριέρα του σφάζοντας τον αδελφό του… έλα (όμως) που ο Γιαχβέ κλείνει μ’ αυτούς διαθήκη, γιατί; (Να θέσω μία απορία επι τούτου; Μάλλον τα λέτε όλα αυτά, για να «σφάξετε» με σχολαστικό τον τρόπο -σφαγή του λογικού ή σφαγή με το βαμβάκι- στον αιώνα μας, όσες ψυχούλες φοίτησαν στην σχολή παρά τους πόδας σας κ.καθηγητά; )!

-Δεν θα μπορούσε να κλείσει διαθήκη μ’ έναν πνευματικό άνθρωπο σαν τον Ηλία λόγου χάρη; Δεν κλείνει διαθήκη με τους άλλους προφήτες…, άσε που η ασκητική διάσταση αρχίζει να εμφανίζεται στον Χριστιανικό κόσμο…, ο Θεός γιατί το κάνει; Διότι, ήταν ισχυροί και είχαν την δυνατότητα για την πραγματοποίηση του σχεδίου Του Θεού….»


Εδώ να κάνουμε ένα καταληκτικό σχόλιο -πλην των σχολιαστικών παρενθέσεων μας- θεολογικό, στα όσα μας δίδαξε ο εν λόγω καθηγητής! Ακόμα μία σαχλαμάρα προτεσταντικής υφής (οι προτεστάντες, πολεμούν αδυσώπητα τον ασκητισμό και ησυχασμό, ως σύγχρονοι εικονομάχοι και Αρειανιστές)  ότι τάχα μου, η ασκητική εμφανίζεται στον Χριστιανικό κόσμο! Έχουμε ή όχι, ασκητές στην προ Χριστού εποχή; Οι διάφορες φιλοσοφικές σχολές προ Χριστού δεν συνεδύαζαν την  φιλοσοφική ανάλογη θεωρία τους με την ασκητική πράξη; Ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός ανέκαθεν, ως βαθειά θρησκευόμενος λαός -έστω παγανιστικός- εφάρμοζε από ανέκαθεν βάσει των ιστορικών πηγών, την εκάστοτε φιλοσοφική τάση με πράξεις ασκητισμού, ουδέποτε, υπήρξε τέτοιος διαχωρισμός, ωστόσο, στον Ισραήλ, 40 χρόνια στην έρημο (προ Χριστού), η ζωή των απελευθερωμένων Εβραίων δεν ήτο ασκητική με τις καταπληκτικές Θεοφάνειες των; Οι διάφοροι προφήτες, δίκαιοι, κριτές, δεν βίωναν ησυχαστική και ασκητική ζωή; Επίσης ο ισχυρός προφητάναξ Δαυΐδ, τι ισχυρός  άνθρωπος ήταν, καθόσον ήτο βοσκός όταν τον επέλεξε ο Θεός; Ισχυρός βοσκός; Ζηλεύουμε τότε τους  απλούς βοσκούς και όχι τους αρλουμπολόγους καθηγητές μας!

Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη ανάγκη να επανέλθουμε περι του ιδίου καθηγητού, θεωρούμε, ότι καλύψαμε το θέμα, θα επανέλθουμε φυσικά πρώτα ο Θεός ρωμαλέα και με άλλους πεπαιδευμένους σχολαστικούς «θεολόγους» καθηγητές για να αποκαλύψουμε το σάπιο κατεστημένο της Θεολογικής Σχολής μας στην Θεσσαλονίκη, ευχόμενοι στην ανατροπή της δυσεβούς οικουμενιστικής γραμμής των ΚΑΙΡΟσκόπων «επικυρίαρχων Βίκινγκς»! Ελπίζουμε ωστόσο, να συνταχθούν και να παραταχθούν και άλλοι απόφοιτοι μαζί μας στην ιερά ετούτη πολεμική μας, καταπολεμώντας τα προτεσταντικά απολιθώματα αλλά και δύσκαμπτα ιδεολογικά και θεωρητικά συστήματα της  Θεολογικής σχολής μας!Απύθμενη
άβυσσος αγαπητοί μας,μας χωρίζει,με τους «μεταλλαγμένους ορθοδόξους» οικουμενιστές  καθηγητές μας! Μοναδική αφύπνιση και εγερτήριο σάλπισμά μας, είναι η ακριβής Ορθόδοξη, Ιερά Πατερική Δογματική, και Αγιοπνευματική Θεολογία μας! Εξοπλίζει εμάς απο τα αφοπλισμένα «πυρά» των κακοδοξούντων αθλίων οικουμενιστών.


ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ:

Γράφει ο ρωμαλέος αείμνηστος, μέγας δογματολόγος, διδάσκαλος της Εκκλησίας μας, και της παραδοσιακής Ιεράς Θεολογίας μας πατέρας Ιωάννης Ρωμανίδης περι του αιρετικού ακαδημαϊκού μας  παρασιτικού φόρτου, τα εξής[3]:

«Εάν θέλη κάποιος να βρη μία σωστή ερμηνεία για κάποιο θέμα στην Ιατρική επιστήμη, θα απευθυνθή σε φοιτητή Ιατρικής ή σε καθηγητή Ιατρικής; Θα απευθυνθή σε καθηγητή Ιατρικής.  Έτσι είναι και στην Θεολογία.  Όμως υπάρχουν διάφορα στάδια θεολογίας. Στην Παλαιά Διαθήκη έχομε τους προφήτες. Αλλά τι είναι αυτοί οι προφήτες;
Η παράδοση του Αυγουστίνου και του Λατινικού Μεσαίωνα λέγει ότι ο Θεός μίλησε στους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και ότι οι προφήτες άκουσαν από τον Θεό λόγια. Αυτή η παράδοσις υπάρχει ακόμη και σήμερα στην Δυτική Θεολογία, διότι σ’ αυτήν ο προφήτης ταυτίζεται με εκείνον που έχει δεχθή μηνύματα από τον Θεόν.
Στην Εβραϊκή Παράδοσι όμως προφήτης είναι εκείνος ο οποίος εδοξάσθη.
Εκείνος δηλαδή που είδε την δόξαν του Αγγέλου ή διαφορετικά τον Άγγελον εν δόξη. Μάλιστα στην εμπειρία της καιομένης αλλά μη καταφλεγομένης βάτου, που είχε ο Μωϋσής,  σ’ αυτήν την εμπειρία,  στην βάτο παρών είναι ο Θεός Πατήρ, που είναι το Φως, παρών είναι επίσης ο Υιός –Λόγος, που είναι το Φως μέσω του οποίου βλέπει ο Μωϋσής το πρώτο Φως, και μετά παρόν είναι το Πυρ, που είναι το Άγιον Πνεύμα.  Αυτή είναι η Πατερική ερμηνεία της αποκαλύψεως αυτής του Θεού.  Ότι δηλαδή εκεί είναι η Αγία Τριάς παρούσα.
Οπότε ο Μωϋσής ευρίσκεται μέσα σ’ ένα Πυρ που δεν καίει και το οποίο δεν καταναλίσκει, δεν καταφλέγει την βάτο. Η βάτος παραμένει ανέπαφος, πράγμα που σαφώς σημαίνει ότι δεν πρόκειται περί κτιστού πυρός, περί κτιστής φωτιάς, διότι, αν ήταν κτιστή η φωτιά εκείνη, η βάτος θα καιγόταν τελείως.  Εκτός και αν έγινε κανένα θαύμα εκεί, συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήξη εύκολα κάποιος, αν δεν δεχθή την Ορθόδοξη διδασκαλία περί θεώσεως, οπότε τότε θα καταντήση με πολλά θαύματα στην τσέπη του, διαβάζοντας την Παλαιά Διαθήκη.
Δηλαδή βλέπομε ότι στην Ορθόδοξη παράδοσι το φαινόμενο της καιομένης και μη καταφλεγομένης βάτου δεν ήταν θαύμα.  Ήταν απλώς η αποκάλυψις της δόξης του Θεού. Για τον Αυγουστίνο και τους ομοίους του όμως ήταν μεγάλο θαύμα, διότι ο Θεός δεν άφησε την κτίστη φωτιά να κάψη την βάτο!
Διαβάζοντας κανείς την Παλαιά Διαθήκη με Δυτικά γυαλιά, θα την βρη γεμάτη θαύματα. Αν όμως την διαβάση με Πατερικά γυαλιά, δεν υπάρχουν θαύματα στις περιπτώσεις των Θεοφανείων. Απλώς υπάρχουν και περιγράφονται αποκαλύψεις της δόξης του Θεού.
Το ίδιο συμβαίνει και στην Καινή Διαθήκη στις ανάλογες περιπτώσεις. Εκείνος που δεν κατανοεί τι εστί εμπειρία θεώσεως και διαβάζει Αγία Γραφή, δηλαδή εκείνος που δεν βρίσκεται μέσα στην Πατερική παράδοσι, που είναι κληρονομημένη από την Εβραϊκή παράδοσι, και δεν κατέχει τα Πατερικά ερμηνευτικά κλειδιά, δεν μπορεί να ερμηνεύση σωστά την Αγία Γραφή.»








ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ:

«Ήμαρτεν ο Δαυίδ, εκυοφόρησεν η γυνή, και ουδείς έλεγχος τη αμαρτία παρηκολούθησεν, αλλά μετά το αποτεχθήναι, το βρέφος το εκ της αμαρτίας αποστέλλεται ο ιατρός της αμαρτίας. Διατί δε αμαρτήσαντα ευθέως ού διορθώσατο;» [4]








ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Ο Θάνατος της Marilyn Monroe, «Η αποκάλυψη του Buddy Greco»,  http://www.crimestories.gr/index.php/crime-database/item/download/103_e01e6e5935cb6e50fe2e0ac91b3f3792

[2] Δημήτριος Καϊμάκης, Ηχητικό αρχείο, πρώτο μάθημα, Δ΄Εξαμήνου, 2010.

[3] Πρωτ.Ιωάννου Σ. Ρωμανίδη, Πατερική Θεολογία, Α΄Έκδοση,  Εκδόσεις: Παρακαταθήκη, Θεσσαλονίκη 2004, [38.Η αγία Γραφή υπο το πρίσμα της Δυτικής Θεολογίας], σελ.155.

[4] Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία Ζ, Περι Μετανοίας, Τόμος 30, Ε.Π.Ε., σελ. 256.