Translate

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2019

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ «ΠΡΟΤΕΡΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ» ΚΑΙ Η ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ «ΥΣΤΕΡΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ»



Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ «ΠΡΟΤΕΡΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ» 
ΚΑΙ Η ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ «ΥΣΤΕΡΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ»

(Λόγος περί του Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου)

Του Παναγιώτη Νούνη

19 Νοεμβρίου 2019

Έχουμε ανακαλύψει σημαντικά στοιχεία, για την ορθοδοξία του πρότερου Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου και κρίνουμε χρήσιμο, ότι πρέπει να τα μοιραστούμε μαζί σας.

Σ΄ αυτό το κείμενο χωρίζουμε, σκόπιμα, για λόγους εκκλησιο-λογικής, φιλοσοφικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας, σε «πρότερον Ναυπάκτου» και σε «ύστερον Ναυπάκτου».


Ο «πρότερος Ναυπάκτου», ήτο και είναι: εκείνος ο πολύτιμος Εκκλησιαστικός Συγγραφέας, ο ορθόδοξος και παραδοσιακός αντιΟικουμενιστής Μητροπολίτης της καρδιάς μας, ο γνήσιος μαθητής του Ρωμανίδη.


Ο «ύστερος Ναυπάκτου», είναι: εκείνος ο δεινός προπαγανδιστής φίλος των νεοΦαναριωτών, ο κακόδοξος Εκκλησιαστικός Συγγραφέας, ο κολλητός των Νεοβαλτοπεδινών, και ο διαπρύσιος κήρυξ της αναγνωρίσεως του «Αυτοκεφάλου» των Σχισματικών της Ουκρανίας.


Ο πρότερος Ναυπάκτου έγραφε μιαν φορά και έναν καιρό:


«Φαίνεται καθαρά απο τον πρόλογο αυτόν του Συνοδικού Τόμου το ΠΩΣ λειτουργεί μια αυτοκέφαλη Εκκλησία. ΔΕΝ είναι μια ανεξάρτητη παντελώς Εκκλησία, αλλά έχει την δυνατότητα να ασκεί τα εσωτερικά της διοικητικά θέματα σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας, όμως ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ σε μια αλληλεξάρτηση με την Μητέρα Εκκλησία και έτσι διατηρείται η ενότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Το δε Οικουμενικό Πατριαρχείο ως Μητέρα και Πρωτόθρονη Εκκλησία, όπως έχει καθιερωθεί απο τις Οικουμενικές Συνόδους, ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΕΙ την ενότητα της Εκκλησίας, ΧΩΡΙΣ να επεμβαίνει στα εσωτερικά θέματα των κατά τόπους Εκκλησιών».
[ΠΗΓΗ: Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου, «ΤΑ ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ» (Συνοδικός Τόμος του 1850 και Πατριαρχική Πράξη του 1928), έκδοση Α΄, 2004, σελ. 72].

Ως γνωστόν σύμφωνα με τα ιστορικο-κανονικά δεδομένα και ντοκουμέντα η Κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας (υπό τον Μητροπολίτην Κιέβου Ονούφριον) υπάγετο, κανονικώς, με την πανορθόδοξη σύμφωνη γνώμη της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, εις την Εκκλησία της Ρωσσίας.


Η Κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας ΔΕΝ είναι μια ανεξάρτητη παντελώς Εκκλησία, αλλά αυτόνομη, διότι υπάγεται στην Εκκλησία της Ρωσσίας, και ο εκάστοτε Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας, έχει ως Γέροντα και ως ανωτάτην εκκλησιαστικήν αρχή του τον Πατριάρχη της Μόσχας και την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ρωσσίας.


Και τούτο γίνεται με την απόλυτη και σύμφωνην γνώμη κατά πάντων και πασών των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, καθώς και με την αγαστή και ΓΡΑΠΤΗ συμφωνία του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας, εδώ και τρεις αιώνες, για χάριν της ενότητος των Σλαβικών φύλων.


Είναι Ιερά Παράδοσις μάλιστα, το αναντίρρητο ιστορικό γεγονός, είναι ότι το Οικουμενικόν Πατριαρχείον για έντεκα (10ον αι.-20ον αι.) και βάλε αιώνες, μέχρι τον 20ο αιώνα, ήτο φρουρός και θεματοφύλαξ της εκκλησιαστικής και γεωπολιτικής ενότητος των Σλαβικών φύλων, και πάντοτε επεδίωκε την ενότητα αυτών.


Τον εικοστόν πρώτον (21ον) αιώνα, φαίνεται, το Οικουμενικό Πατριαρχείον μας να αλλαξοπίστησεν απο τις αρχές του, έτσι συμπορεύεται αρμονικά με τις συμμαχικές Μεγάλες Δυνάμεις των Λουθηροκαλβίνων και Σιωνιστών Αγγλοαμερικανών, και έτσι κατά λογικήν συνάφεια, είτε μας αρέσει είτε όχι (αρέσει μόνον στους Νεογραικούς και Γραικύλους), έπαψε πλέον να νοιάζεται για τον θεσμικό και σημαίνοντα ενοποιητικό ρόλο του για τα Σλαβικά φύλα, αλλά μάλλον με το Ουκρανικό Ζήτημα μετεβλήθηκε και σε σημαίνων χρησιμοθηρικό εργαλείο της γεωστρατηγικής των Αμερικανών, ως νέος θεσμικός σχισματικός παράγων στα Σλαβικά έθνη.


Σύμφωνα τώρα, με την επίσημην Πατριαρχικήν Πράξιν και την γραπτήν απόφασιν του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου το 1686 μόλις μετά που υπογράφηκε η Ρωσσοπολωνική ειρήνη, υπήγαγεν αυτήν την Μητρόπολιν Κιέβου εις την Εκκλησία της Ρωσσίας. Και έτσι, κανονικώς, εκκλησιολογικώς, ιστορικώς, υφίσταται τόσους αιώνες μια καλή εκκλησιαστική αλληλοεξάρτηση μεταξύ της Εκκλησίας της Ουκρανίας και της Εκκλησίας της Ρωσσίας.


Η Εκκλησία της Ρωσσίας, είναι «ντέ φάκτο» η Μητέρα Εκκλησία της Εκκλησίας της Ουκρανίας. Αν και ιστορικά ισχύει το αντίθετο, με τις γραπτές ευλογίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας όμως, για χάριν της ενότητος των Σλάβων, για χάριν των εν εξελίξει ιστορικών συνθηκών, η Μητρόπολις Κιέβου υπήχθη άπαξ και διαπαντώς εις την Μόσχα.


Όποιος βέβαια, διαταράξει, την εν λόγω εκκλησιαστικο-ιστορική και διπλωματική συνθήκη βρίσκεται κατηγορουμένος για Εκκλησιαστικό και Κανονικό Σχίσμα. Αυτή είναι η αλήθεια του πράγματος. Και δυστυχώς, την εν λόγω ιστορικο-κανονική συνθήκη και συμφωνία την παραβιάζει ο ανεπρόκοπος Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, μαζί με την Εκκλησία της Ελλάδος και το Πατριαρχείον της Αλεξανδρείας.


Το εν λόγω ληστρικό και Κανονικό Σχίσμα, δεν διαθέτει μόνον αυτουργό και αρχιτέκτονα τον Οικουμενικό Πατριάρχην, αλλά ενέχονται σε αυτό, το εκ προμελέτης εκκλησιαστικό έγκλημα, και άλλοι σημαίνοντες ηθικοί συναυτουργοί.

Ένας εξ αυτών, των ηθικών συναυτουργών, μάλλον ο κορυφαίος εξ αυτών, μετά την φατριά των αδίστακτων Νεοφαναριωτών, είναι και ο δικός μας ελλαδίτης Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος.


Ο οποίος, αγωνίστηκε εις βάρος της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας μας, καθόλου τυχαία, αλλά μετά από αρκετές συσκέψεις με Αμερικανούς πρέσβεις και Νεοβαλτοπεδινούς παράγοντες, καθότι βάλθηκε επίμονα δια της «ορθοδόξου» θεολογικής γραφίδος του να πείσει Κλήρο και Λαό, ότι οι Σχισματικοί της Ουκρανίας, έχουσι έγκυρη και υποστατή Κανονικήν Εκκλησία, και ότι το «Ουκρανικό Αυτοκέφαλο» είναι καθόλα έγκυρο και υποστατό, διότι το ευλογεί ο απόλυτος Πρώτος, ο εις και μόνος «Πάπας» και «Μονάρχης» της Ρωμηοσύνης.


Όλα αυτά συμβαίνουν, στο παρόν και στο μόλις πρόσφατο παρελθόν, δηλαδή έχουμε να κάνουμε με τον πρότερο ορθόδοξο Ναυπάκτου και με τον ύστερο νεωτεριστή και κακόδοξο Ναυπάκτου. Δεν ξέρω αν πρόκειται για διχασμένη προσωπικότητα, αυτό ας το κρίνουν οι Πνευματικοί και οι Ψυχολόγοι.


Ο εν λόγω λόγος μας δύναται να φαίνεται να είναι σκληρός, αλλά εις τον πρόλογό μας, σας επισημαίνουμε εξ αρχής εκείνα τα πρότερα γραφθέντα (2004) και λεχθέντα του ορθοδόξου Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου, ο οποίος μας αποσαφήνιζε και ανέλυε, γραπτώς, αρκετά εύστοχα και ορθόδοξα πώς δηλαδή ακριβώς λειτουργεί το Αυτοκέφαλο των Τοπικών Εκκλησιών.


Το αμείλικτο ερώτημα που τίθεται, συγκριτικώς, με τον πρότερο και ύστερο Ναυπάκτου, επί τη βάσει των λεχθέντων και γραφθέντων του, είναι, το αμέσως επόμενο:


Με ποιον ακριβώς τρόπο, σήμερον, το οικουμενικό Πατριαρχείον διασφαλίζει την ενότητα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας μαζί και την ενότητα των Σλαβικών φύλων, όταν επεμβαίνει και παρεμβαίνει, αντικανονικώς, στα εσωτερικά θέματα και στις εκκλησιαστικές επαρχίες ετέρων Ορθοδόξων Τοπικών Εκκλησιών;


Συμφωνεί άραγε, ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος με τα παρελθοντικά γραφθέντα του; Και με ποια απ΄όλα, εν τέλει, τα λεχθέντα και γραφθέντα του συμφωνεί, τα φετινά ή μήπως τα προ-προπέρσινα;


Συμφωνεί άραγε, ότι, το Οικουμενικό Πατριαρχείον μας δύναται να παρεμβαίνει σε εσωτερικά θέματα και σε εκκλησιαστικές επαρχίες των κατά τόπους Αυτοκεφάλων Εκκλησιών;


Συμφωνεί άραγε, με τις αντικανονικές, κακόγνωμες, διαιρετικές, σχισματικές και διασπαστικές τάσεις του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου;


Με τις πρόσφατες ενέργειές του, ο Ναυπάκτου με τον πρωταγωνιστικό ρόλο του για το Ουκρανικό Ζήτημα, φαίνεται ότι συμφωνεί!...


Αλλά δεν αντιλαμβάνεται καθόλου, ότι, όχι απλά έρχεται σε μεγίστη αντίφασιν με τα πρότερα καλόδοξα και ορθόδοξα γραφθέντα του, αλλά ότι μεταβάλλει και φανερώνει εαυτόν και ως κακόδοξον Επίσκοπον της Εκκλησίας, αλλά μάλλον μεταβάλλει εαυτόν και ως ηθικόν συναυτουργόν για το νέο Μεγάλο Σχίσμα μεταξύ των Ορθοδόξων Τοπικών Εκκλησιών;


Αν, και μόνον αν, το Οικουμενικόν Πατριαρχείον δεν διασφαλίζει την ενότητα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, τότε, ποιος ο πραγματικός ρόλος του και που ακριβώς έγκειται πλέον η ιερότητα του πρωτόθρονου θεσμού του;


Και καλά όλα αυτά, για τον Θεολόγο κ. Παναγιώτη Τελεβάντο, ενδεχομενικά να είναι μια συζήτηση χωρίς νόημα, ενώ ο ίδιος ως σερ της εκκλησιαστικής δημοσιογραφίας ανοητολογεί αβέρτα και συστηματικά για το Ουκρανικό Ζήτημα, η στενότερη συσχέτησις και ο σύνδεσμος των Νεοβαλτοπεδινών και του Ναυπάκτου, δεν τον προβληματίζει καθόλου, ούτε καν προβληματίζει η μεγίστη θεολογική πτώσις του;


Συνοπτικά και εν κατακλείδι, κατά την γνώμη μας, ο πρότερος Ναυπάκτου, κατακρίνει και κατηγορεί δικαίως και ευλόγως την κακοκέφαλην Αυτοκεφαλαρχία. Εικάζω κάθε είδους, είτε ελληνικής είτε σλαβικής αυτοκεφαλαρχίας, διότι αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από τα πρότερα γραφθέντα του.


Αλλά, όμως, ο ύστερος Ναυπάκτου, δηλαδή ο νυν Ναυπάκτου, υποστηρίζει κατ΄ουσίαν, την «Αυτοκεφαλαρχία των Σχισματικών» της Ουκρανίας. Τι να σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι αναγνωρίζει την εκκλησιαστικήν ανεξαρτησίαν -Προτεσταντικού τύπου- των «Αυτοκεφαλαρχι(δι)στών» σχισματικών Ουκρανών, την λεγομένη «Ουκρανικήν Αυτοκεφαλαρχίαν», εξ απόψεως τόσον από την Κανονικήν Εκκλησία της Ουκρανίας, όσον και απο την Μητέρα Εκκλησία τους, την Εκκλησία της Ρωσσίας.


Ανάμεσα σε όλα αυτά, υποδαυλίζει και αναζωπυρώνει φαίνεται και την έξαψιν του Ελληνικού και Ρωσσικού Εθνοφυλετισμού, τους οποίους τότε στο ίδιον ακριβώς βιβλίο του, όταν ήτο νηφάλιος, θεολογικότερος και σοφότερος, τους κατέκρινε αμφότερους ως μεγίστη Εκκλησιολογική απόκλιση και στυγνή κακοδοξία!


Τέλος να σημειωθεί, ότι άρα ο Ναυπάκτου, εμμέσως πλην σαφώς, δίνει εκείνο το υποσυνειδήτο κακόδοξο και κακόγνωμο μήνυμα, ότι η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος μαζί και οι «Νέες Χώρες» της δύνανται επι τέλους να ανεξαρτητοποιηθώσι (όπως ακριβώς οι σχισματικοί της Ουκρανίας με την Μητέρα Εκκλησία τους την Εκκλησία της Ρωσσίας) από την εκκλησιολογική αλληλεξάρτηση της Μητέρας μας Εκκλησίας της Κων/Πόλεως, με ένα ή δύο ανεξάρτητα «Αυτοκέφαλα», ίσως γιατί όχι και με ένα τρίτο για την Εκκλησία της Κρήτης, αυτοκέφαλα (Αυτοκεφαλαρχί(δι)α δηλαδή) προτεσταντικού τύπου, όπως ακριβώς αυτό δημιουργήθηκε και αποδόθηκε στους σχισματικούς της Ουκρανίας, όπου κατ΄ουσίαν παρακάμφθηκε, αντικανονικώς, η Μητέρα και Κανονική Εκκλησία τους.


Με την εξής σημαντική διαφορά: ο Ναυπάκτου, δεν κακοδοξεί για την αναγνώριση και απόδοση Αυτοκεφάλου σε μιαν Κανονικήν Εκκλησία. Κακοδοξεί, θεωρώ, στο σημείο που συμφωνεί και συντάσσεται, ότι η μαγική μετουσίωσις των αμιγώς σχισματικών, σε ακραιφνώς Ορθοδόξους, είναι μια πράξις Κανονική, και άρα δύνανται μέσω του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας και να αποκοπώσι βιαίως από την Μητέρα Εκκλησία τους.


Είναι οι σχισματικοί, Εκκλησία, σεβασμιώτατε;



Του Παναγιώτη Νούνη

Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής

Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»


ΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΜΗΝΑ



ΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» 
ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΜΗΝΑ


Ευχαριστώ τους φίλους και συνεργάτες του Ιστολογίου μας.

Ευχαριστώ τους ανά την οικουμένη αξιότιμους κυρίους/ιες αναγνώστες/τριες μας.































Στατιστικά στοιχεία κοινού, αναγνώσεις και επισκέψεις
για το Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ».















Παναγιώτης Νούνης
Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής

Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»

ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, «ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΤΑ ΛΟΓΙΚΑ ΤΟΥΣ»


ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ (ΘΕΟΛΟΓΟΣ), ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΩΝ ΕΜΜΟΝΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ



ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΩΝ ΕΜΜΟΝΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
17 Νοεμβρίου 2019

===== 

Το απόγευμα της Δευτέρας, 12ης τρέχοντος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης επισκέφθηκε το Παπικό μοναστήρι Νοτρ Νταμ ντε Σαιν Ρεμύ στη Ροσφόρ του Βελγίου. 

Τον υποδέχθηκε φιλοφρόνως ο επικεφαλής της εν λόγω μονής κ. Ζιλμπέρ Ντεγκρό μετά πολλών άλλων κακοφρόνων Παπικών αξιωματούχων μοναστηριών του Βελγίου, αλλά και της Γαλλίας, εν οις και του διαβόητου Παπικού μοναστηριού του Σεβετόν (αυτού που εκδίδει το περιοδικό ΙΡΕΝΙΚΟΝ που στάζει χολήν κατά του Αγίου Γρηγόριου του Παλαμά). 

Μετά την υποδοχή του Παναγιώτατου τελέστηκε λατινικός Εσπερινός από τους Παπικούς «κληρικούς» παρόντος, επι θρόνου υψηλού, του Οικουμενικού Πατριάρχου και παρισταμένης της συνοδείας αυτού. 


Ούτως έχουσι τα γεγονότα. Η θεολογία του Μπαλαμάντ (περί «αδελφής Εκκλησίας της πρεσβυτέρας Ρώμης») αλλά και η μετ’ αλυγίστου επιμονής επιβεβαίωση και προσυπογραφή, κάθε στιγμή και κάθε ώρα, του κακώνυμου 6ου άρθρου της Συνάξεως του Κολυμβαρίου (για όσους έχουν επιλεκτική μνήμη, αυτού που μιλά για «ετερόδοξες Εκκλησίες και Ομολογίες»). 

Κανονικές συμπροσευχές χωρίς καμμία αναστολή, εις πείσμα των ιερών κανόνων, που μιλάνε για αφορισμό των κληρικών όλων των βαθμών, αν αυτοί συμπροσεύχονται μετά των αιρετικών (Κανών με΄ των Αγίων Αποστόλων). 

Πού ζήτε; αναφωνούν οι Οικουμενιστές. Τώρα ο κόσμος άλλαξε. Αλλάξαν οι καιροί. Οι αιρετικοί ΔΕΝ είναι αιρετικοί σύμφωνα με την θεολογία του αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου. 

Ας λέει ό,τι θέλει η Αγία Γραφή. Ας σημειώνει το βιβλίο των Παροιμιών: «Μη μέταιρε όρια αιώνια α έθεντο οι πατέρες σου» (Παρ. κβ΄28). Ας λένε ότι θέλουν οι Άγιοι Πατέρες, όπως ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός κ.ο.κ. 


Αυτή είναι, δυστυχώς, η μαρτυρία (!!!) που δίδει το Οικουμενικό Πατριαρχείο, προεξάρχοντος της οικουμενιστικής πανηγύρεως του Παναγιωτάτου. 

Πώς να μην καταπατούν του ιερούς κανόνες οι υφιστάμενοί του, πώς να μην αμιλλώνται αλλήλους οι Οικουμενιστές του Θρόνου σε αντορθόδοξες κορώνες σε όλα τα μήκη και πλάτη της Υφηλίου; Πώς να μην τους συναγωνίζονται κάθιδροι και ασθμαίνοντες οι οικουμενιστές της Μόσχας και των άλλων οικουμενιστικών Ορθοδόξων Εκκλησιών;

ΠΗΓΗ


Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2019

Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΕΜΕΣΟΥ ΔΙΕΝΕΡΓΕΙ ΜΙΚΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΙΝ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ



Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΕΜΕΣΟΥ ΔΙΕΝΕΡΓΕΙ ΜΙΚΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ
ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΙΝ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ

Του Παναγιώτη Νούνη

18 Νοεμβρίου 2019

Ως Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού, τελεσιουργούμε ή ιερουργούμε με τις ευλογίες του Πανάγαθου Θεού και μικτούς Γάμους, ορθοδόξων μετά των ετεροδόξων.

Τελούμε δηλαδή το Μυστήριον του Γάμου, μεταξύ ενός ορθοδόξου και ενός αιρετικού!...

Και αυτός γάμος είναι, φτάνει να μας υποσχεθούν, οι μελλόνυμφοι ότι θα βαφτίσωσι τα παιδάκια τους ορθόδοξα.

Αυτές είναι οι κακόδοξες αποφάσεις της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης, όπου εμείς δεν υπογράψαμε βέβαια ένα κείμενο (το 6ο), και όλοι σας οι αφελείς το χάψατε αμασητί και το πιστέψατε σαν χαϊβάνια, ότι είμαστε μεγάλοι Ομολογητές.

Ας πάνε να λένε οι ιεροί Κανόνες περί των μικτών γάμων τα ακριβώς αντίθετα!...

Εμείς είμεθα υπέρ άνω της αλήθειας και υπερυπτάμεθα των ιερών Κανόνων. Οι ιεροί κανόνες, είναι εξάλλου τα τείχη του αίσχους, καθώς το εδήλωσε ο άριστος Κανονολόγος και Οικουμενικός Πατριάρχης μας. Κάτι θα γνωρίζουν ο Πατριάρχης και ο Μητροπολίτης μας.

Εμείς είμαστε οι τρανοί Νεοβαλτοπεδινοί που επιβάλλουμε με τα αργύριά μας τον «ορθόδοξο» Γκουρουϊσμό, το νέος είδος των εκκοσμικευμένων Αγιορειτών, που εφαρμόζουσι μιαν κάλπικη μορφή Ησυχασμού, και όποιος τολμά να διαμαρτύρεται, τον βαπτίζουμε δια της φημολογίας είτε ως σχισματικό είτε ως συκοφάντη και ξεμπερδεύσαμε.



Του Παναγιώτη Νούνη
Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής

Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»


*Το κολλάζ είναι δημιούργημα της κ. Αφροδίτης Ελένης Ζεπάτου.


ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΝΕΑ ΡΩΣΣΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ (ΜΕ ΑΓΓΛΙΚΟΥΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ) ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΓΚΡΙΓΚΟΡΙ ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ



ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΝΕΑ ΡΩΣΣΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ
(ΜΕ ΑΓΓΛΙΚΟΥΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ)
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΓΚΡΙΓΚΟΡΙ ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ

(Η ιστορική -μέσω της ταινίας- αποκατάστασις και δικαίωσις του «πορνοκαλόγερου» Ρασπούτιν)

Του Παναγιώτη Νούνη

14 Νοεμβρίου 2019

Ευχαριστούμε πολύ τους εκλεκτούς φίλους μας εξ Ελλάδος το ευλογημένο αντρόγυνο τον κύριο Γεώργιο Φράγκο και την κυρία Ελένη, για την πολύτιμη βοήθειά τους στην ιστορική έρευνά μας περί της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας του Ρασπούτιν, και για την αποστολή του αμέσως επόμενου ρωσσικού οπτικοακουστικού και ιστορικού ντοκουμέντου, όπου πρόκειται για την τηλεοπτική σειρά της ιστορικής αποκαταστάσεως του Γκριγκόρι Ρασπούτιν.

Το ίδιο αντρόγυνο, μας απέστειλε ταχυδρομικώς, ένα πολύ σπάνιο ιστορικό βιβλίο μετεφρασμένο στα Ελληνικά, για το οποίο κάναμε αναφορά σε προηγούμενες αναρτήσεις μας, όπου είναι τα απομνημονεύματα της Μεγάλης Δούκισσας Όλγας, της αδελφής του Νεομάρτυρα και τελευταίου Τσάρου Νικολάου Ρομανώφ, στο οποίον αφιερώνεται ένα ολόκληρο κεφάλαιο με άκρως θετικά και καλά σχόλια για τον ιδιαίτερο ρόλο του Ρασπούτιν στην οικογένεια των Τσάρων.

Αυτά, τα σημειώνουμε, σκόπιμα, διότι η ιερά Μητρόπολις Λεμεσού, η Ιερά Μονή Μέσα Ποταμού μαζί με την Ιιερά Μονή Βατοπαιδίου, συνέγγραψαν (παραβλέποντες μερικές ιστορικές πηγές), φαίνεται, απο κοινού με ρώσσους ιστορικούς ερευνητές, ένα αρκετά καλό και σοβαρό βιβλίο για τους τελευταίους Τσάρους Ρομανώφ.

Ένα αγιολογικό σχεδόν συναξαριακό βιβλίο, αλλά με αρκετά πολύτιμες ιστορικές λεπτομέρειες, στο οποίο βιβλίο φαίνεται ότι ενώ απο την μια καταγράφεται ένα ολόκληρο αρνητικό κεφάλαιο, περί του Ρασπούτιν, το οποίο στηρίζεται κυρίως σε ανυπόστατες φήμες και στυγνές συκοφαντίες, ιδίως μυθοπλασίες, εκπορευόμενες κυρίως υπό των πάμπολλων εχθρών του Τσαρισμού και των θανάσιμων εχθρών της αγίας Τσαρικής Οικογένειας, από την άλλη σε σκόρπιες άλλες σελίδες όπου καταγράφονται πραγματικά και αληθινά υπερφυσικά και παράδοξα θαύματα του Ρασπούτιν (όπου και τα αφήνουν ασχολίαστα, εδώ έγκειται και η σημαίνουσα αντίφασις του βιβλίου), όπερ σημαίνει ότι συνεχίζεται επί 100 συναπτά έτη να αδικείται και να δαιμονοποιείται -και δη απο σοβαρούς υποτείθεται εκκλησιαστικούς ανθρώπους- μια σημαίνουσα και αμφιλεγόμενη ΙΣΤΟΡΙΚΗ προσωπικότητα, ο στενός και οικείος Φίλος των Τσάρων ο οποίος μάλιστα ως αλεξικέραυνο της μοχθηρίας των πανούργων ανθρώπων της εποχής του θυσίασε μαρτυρικά την ζωή του για τους θεοφιλείς Τσάρους.

Με το εν λόγω βιβλίο των Βαλτοπεδινών, να σημειώσουμεν εξίσου, ότι, απλά στο ειδικό κεφάλαιο περί του Ρασπούτιν, τίθεται και εκείνο το «θεολογικό» και «πνευματικό» δήθεν περίβλημα της διακριτικής εξαγωγής «πνευματικών» συμπερασμάτων εκ του ασφαλούς ή εκ τινάς ανιστόρητης ιδεοληψίας.

«Η Εκκλησία μας (η φατρία του Λεμεσού και του Εφραίμ) έχει την γραμμή της για τον Ρασπούτιν», μου απήντησαν ΓΡΑΠΤΩΣ οι εκδότες του βιβλίου απο την Ι.Μ. Μέσα Ποταμού. Ποια είναι άραγε η γραμμή τους; Να δαιμονοποιώσι και να συντηρώσι σωρηδόν συκοφαντίες και μυθομανίες εις βάρος τινών ιστορικών προσωπικοτήτων;

Τέτοια όμως διακριτικά, κριτικά και πνευματικά συμπεράσματα της παράδοξης γραμμής τους σε άλλα κεφάλαια, αποσιωπούνται όλως παραδόξως, καθότι έμπροσθεν των ομολογουμένων θαυμάτων περί του ασθενούς και ετοιμοθάνατου τσάρεβιτς Αλεξίου, πόσες και τι είδους σοφιστίες, δαιμονοποίησεις και εξυπνοβλακείες να προτάξει κανείς;

Εκεί, σ΄αυτό το σημείο, σιωπεί μέχρι και η μυθοπλαστική ή λογοτεχνική πένα των Βαλτοπεδινών, διότι κάποτε τα λογοτεχνικά μυθιστορήματα, οι «αγιορείτικες» μυθοπλασίες και φλυαρίες, τα παραμύθια της Χαλιμάς, αποκαλύπτονται!...


Του Παναγιώτη Νούνη

Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής

Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»


Περίληψη του πρώτου επεισοδίου:

Grigory Rasputin was killed in December, 1916. And in February of 1917 the autocracy in Russia collapsed. By decree of the provisional government the state Commission is set up to investigate the murder. The investigator Henry N. Switten questioned over a hundred and fifty people who witness of the case. Bit by bit he collects not only information on that terrible night, but the facts of life «the elder», filtering out all the rumors and speculation about his acts. Finally he has a grip who really was mighty favorite Grigory Efimovich Rasputin.


Director: Andrey Malyukov
Operator: Alexey Fedorov


Script writer: Eduard Volodarsky, Ilya Tilkin

Producers: Elena Denisevich, Aram Movsesyan

General producer: Ruben Dishdishyan
Cast: Vladimir Mashkov, Ekaterina Klimova, Andrey Smolyakov, Ingeborga Dapkunaite


Ρωσσικό πρωτότυπο :

1917-й год. Вскоре после убийства Григория Распутина Временное правительство создаёт государственную комиссию, целью которой является расследование обстоятельств его гибели. В центре сюжета — следователь Генрих Иванович Свиттен, которому предстоит провести кропотливую работу, по крупицам собирать не только информацию о ночи убийства, но и факты из жизни старца, отсеивая при этом слухи и домыслы о его деяниях, чтобы попытаться сложить реальную картину, кем же на самом деле был могущественный временщик Григорий Ефимович Распутин.


ΡΑΙΝΕΡ ΜΑΡΙΑ ΡΙΛΚΕ (ΠΟΙΗΤΗΣ), ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ



Γράμματα σ'ένα νέο ποιητή

"....γόνιμος είναι κι ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος. Έρωτας του ανθρώπου για τον άνθρωπο: ίσως αυτό να 'ναι το δυσκολότερο απ' όσα μας έταξε η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο που όλα τ'άλλα δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του.

Γι' αυτό κι οι νέοι -που είναι "αρχάριοι" στο κάθε τι - δεν ξέρουν ακόμα ν' αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα. Με όλο τους το είναι, με όλες τους τις δυνάμεις συμμαζεμένες γύρω στην ερημική φοβισμένη καρδιά τους, που οι χτύποι της ψηλώνουν ολοένα, πρέπει να μάθουν ν'αγαπούν. Ο καιρός όμως της μαθητείας είναι πάντα καιρός μακρόχρονου "εγκλεισμού". Έτσι είναι, για πολύν καιρό, κι ο έρωτας: μοναξιά, ολοένα και πιο έντονη και πιο βαθιά μόνωση.

Έρωτας δε θα πει ν'ανοίγεσαι ευθύς, να δίνεσαι, να ενώνεσαι με κάποιον Άλλον (τι θα ήταν, άλλωστε, η ένωση δύο όντων ακαθόριστων ακόμα, ατελείωτων, ανοργάνωτων;)΄είναι μια σπάνια ευκαιρία για να ωριμάσεις, ν'αποχτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου΄είναι μια υψηλή, ακράτητη αξίωση, που σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς τ' απέραντα πλάτη.

Μόνο έτσι θα πρεπει να μεταχειρίζονται οι νέοι τον έρωτά τους: σαν ένα καθήκον που τους υποχρεώνει να εργάζονται αδιάκοπα στο μέσα τους κόσμο ("ν' ακροάζονται και να σφυροκοπάνε νύχτα-μέρα"). Δεν είναι ακόμα ώριμοι για το δόσιμο του εαυτού τους, για την εγκατάλειψη και το σβήσιμό τους μέσα σ'ένα άλλο άτομο, για οποιοδήποτε τρόπο Ένωσης. (Πρέπει, πρώτα, και για πολύν πολύν καιρό, να μαζεύουν και να θησαυρίζουν ολοένα). Η Ένωση αυτή, το δόσιμο αυτό, είναι το στερνό σκαλοπάτι΄ίσως η ανθρώπινη ζωή να μη μπορέσει ακόμη να το χωρέσει.

Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε


ΠΗΓΗ