Translate

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΣΕ ΨΕΥΔΕΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ



ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΣΕ ΨΕΥΔΕΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
Του Παναγιώτη Π. Νούνη


  • Δείτε και κατεβάστε παρακαλώ απο εδώ, εδώ και εδώ σε αρχείο PDF, DOCS και WORD.




Επί τη βάσει του τελευταίου δημοσιεύματος του Γραφείου Τύπου των νέο-Φαναριωτών: «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ: Η ΥΠΑΡΞΙΣ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΔΙΑ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΩΜΕΝ ΕΝΑ ΛΑΟΝ», https://panorthodoxcemes.blogspot.com/2018/06/blog-post_12.html , επιλέγουμε, καθόλου αυθαίρετα, μερικά σημαίνοντα  αποσπάσματα με απώτερο σκοπό να διατυπώσουμε σε ανάλογα κριτικά σχόλια και αποδεικτικά τις όποιες αντιρρήσεις μας.


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 1ον: «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο «ουδέποτε ηδράνησεν» ενώπιον καταστάσεων, οι οποίες διαταράσσουν την κανονική λειτουργία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, επεσήμανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος».
ΣΧΟΛΙΟΝ 1ον: Πρόκειται καθαρά για τινά ασύστολη ψευδή δήλωση του αρχι-Οικουμενιστού Πατριάρχη ο οποίος προσπαθεί να εξειδανικεύσει και να ωραιοποιήσει την σύγχρονη Εκκλησιαστική Ιστορία του κακοδόξου Φαναρίου.
Διότι, κατά πρώτον: το Οικουμενικό Πατριαρχείο αδράνησε ενώπιον ουκ ολίγων αντικανονικών εκκλησιαστικών καταστάσεων εκ των οποίων, ως μη ώφειλε, Εκείνο εδημιούργησε, οι οποίες καταστάσεις διετάραξαν και συνεχίζουν να διαταράσσουν την Κανονική λειτουργία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.
Κατά δεύτερον: ειδικότατο αποδεικτικό και τρανό παράδειγμα, πρόκειται για το εν εξελίξει Πανορθόδοξο Σχίσμα («Ημερολογιακό Ζήτημα») όπου επεβλήθη, υπό του Αρχιμασσώνου και Οικουμενικού Πατριάρχη Μελετίου Μεταξάκη, επι τη αντιΚανονική βάση τινός «Πανορθόδοξου Συνεδρίου» (1923). Τα «Συνοδικά» Πρακτικά του εν λόγω «πανορθόδοξου» Συνεδρίου αποκαλύπτουν γυμνή τη κεφαλή την Εκκλησιολογική (!) την Συνοδική (!!) και Κανονική (!!!) ποιότητα -από εκ τοτε- των  νεοΦαναριωτών Οικουμενικών Πατριαρχών.
Την ταυτόσημη κακόδοξην Εκκλησιαστική διπλωματία, ακολουθεί, πιστά και τυφλά και ο νύν Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος. Ασχέτως αν επι της πατριαρχείας του την έχει προεκτείνει και βυθίσει σε μέγιστον βαθμόν εις τον ασεβήν βόθρον της οικουμενιστικής κακοδοξίας. Με απλούστερα λόγια θέλω να αναφέρω κάτι το αυτονόητο στους ερευνητές και αναγνώστες μας: ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, φαίνεται ότι τα τελευταία 100 χρόνια να αδράνησε(;!) ώστε να θεραπεύσει το Εκκλησιολογικό Σχίσμα μεταξύ Νεοημερολογιτών και Παλαιοημερολογιτών. Μεγίστη απόδειξη η εν τω Αγίω Όρει η Ιερά Μονή Εσφιγμένου, οι Γ.Ο.Χ. και άλλες  σωρηδόν παρασυναγωγές «Ζηλωτών» (=σχισματικοαιρετικών) Παλαιοημερολογιτών.
Και όμως εξ αιτίας αυτού του άλυτου και αθεράπευτου εκκλησιαστικού ζητήματος έχει εγκαταλειφθεί ένας ολόκληρος λαός, ο λαός του Θεού ανά την οικουμένη, σε διάφορες «ζηλωτικές» σέκτες θρησκευτικές φατρίες και παρασυναγωγές.
Βέβαια το ερώτημα που προκύπτει είναι: πως ακριβώς θα θεραπευθεί το εν λόγω «Ημερολογιακόν» Ζήτημα, αφού ως γνωστόν οι αρχιτέκτονες, οι δημιουργοί  και οι συντηρητές του εν λόγω εκκλησιαστικού ζητήματος ήτο είναι και παραμένουν οι αρχι-Οικουμενιστές ένοικοι του Φαναρίου;
Κατά τρίτον, ένα σύγχρονο ζήτημα όπου αποδεικνύεται η σκόπιμη (;) αδράνεια του Οικουμενικού Πατριαρχείου, είναι: Ότι, το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατά την πολύτιμη ευκαιρία της λεγομένης «Πανορθόδοξης Συνόδου» στο Κολυμπάρι (2016), της γνωστής σε όλους μας και «Νέας Ληστρικής Συνόδου» των Κολυμπαριστών/Οικουμενιστών, ΔΕΝ επέλυσε -ως ώφειλεν- το Κανονικό ζήτημα της διακοπής εκκλησιαστικών σχέσεων, δηλ. περί της διακοπής της Εκκλησιαστικής Κοινωνίας ή άλλως πως της διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου μεταξύ του Πατριαρχείου της Αντιόχειας και της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Όπου λ.χ. ο Πατριάρχης Αντιοχείας διέκοψε την εκκλησιαστική επικοινωνία με την  Εκκλησία των Ιεροσολύμων για το ζήτημα της εκκλησιαστικής επαρχίας του Κατάρ. Το εν λόγω μείζον εκκλησιαστικό ζήτημα ήτο και μία εκ των κύριων αφορμών ώστε το Πατριαρχείο της Αντιοχείας να μη επιθυμεί να συμετάσχει τόσο Λειτουργικά όσο και Συνοδικά, στην ιδιότυπη «Πανορθόδοξη Σύνοδο», δηλ. την κακοΣύνοδο της Κρήτης, ούτως ώστε έτσι να προσβληθεί καίρια και αποτελεσματικά η ενδοορθόδοξη ενότητα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.
Με τα προειρρημένα αντιρρητικά και κριτικά γραφθέντα μας, όχι μόνο αποδεικνύεται βάσει των αναντίρρητων ιστορικών γεγονότων, ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αδρανεί, ενώποιον εκκλησιαστικών καταστάσεων, αλλά μάλλον ΚΑΙ δημιουργεί (;!) αλλά ακόμη ΚΑΙ συντηρεί (εξ αιτίας της Αμερικανοκίνητης «Εκκλησιαστικής» Διπλωματίας των Φαναριωτών) επικίνδυνες σχισματικοαιρετικές καταστάσεις μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας.


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 2ον : «Αποτελεί χρέος και ευθύνην μας να επαναφέρωμεν πάντα τα έθνη εις την αλήθειαν και την κανονικότητα της Εκκλησίας. Διότι ο,τι έχει το Οικουμενικόν μας Πατριαρχείον το διαθέτει προς χάριν ολοκλήρου του κόσμου και το προσφέρει εις όλους ανεξαιρέτως τους λαούς. Εντός αυτού του πλαισίου θεμελιώνεται και ο Διαχριστιανικός Διάλογος, ο όποίος πραγματοποιείται “εν αγάπη και αληθεία”».
ΣΧΟΛΙΟΝ 2ον:  Πρώτον: Δεν αποτελεί έτσι απλά κάποιο υψηλότατο χρέος ευθύνη και καθήκον η επαναφορά των ετεροδόξων και ετεροθρήσκων εις την αλήθεια του Ιερού Ευαγγελίου, αλλά αποτελεί, κυρίως, Θεανθρωπίνην Εντολή. Βέβαια ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης όπου διακηρύττει την εν λόγω Ευαγγελικήν αλήθεια, έρχεται και πάλιν ο ίδιος και με διάφορες πολυποίκιλες κακόδοξες και συγκρΗτιστικές ενέργειές του υποσκάπτει την Πατερική και Ευαγγελική Θεολογία της Εκκλησίας.
Διότι, αν όντως πράγματι αισθάνεται το υψηλότατο χρέος και την ευθύνη του Ευαγγελισμού πασών των Εθνών πως δύναται να εξηγηθεί ή να ερμηνευθεί εκείνη η κακόδοξη ενέργεια εκείνου μετά των συν αυτώ κερκοπιθήκων εκκλησιαστικών ταγών όπου δωρίζουν, άκουσον-άκουσον, σε Μουφτήδες και Ιμάμηδες «ιερά» Κοράνια; Πώς να εξηγηθεί η κυρίαρχη και μανική τάσης των αντικανονικών και ανίερων Συμπροσευχών; Μέσω της Φαναριώτικης δωρεάς του αντιχρίστου Κορανίου του Ψευδοπροφήτου Μωάμεθ θα επαναφέρουμε πάντα τα Έθνη (και δή τα Ισλαμικά) εις την Ευαγγελικήν αλήθεια και Κανονικότητα της Εκκλησίας; Μέσω των ανιέρων αντικανονικών και συγκρΗτιστικών Συμπροσευχών μετά των αιρετικών και σχισματικών, εφαρμόζεται, η «αληθεύουσα αγάπη» του ιερού Ευαγγελίου; Οι θεωρητικές «ευαγγελικές» μεγαλοστομίες του τω όντι Αρχιοικουμενιστού Πατριάρχου μας προσκρούουν, φαίνεται αναντίρρητα, επάνω στους σεσαπημένους καρπούς και τις κακόδοξες πράξεις τόσον εκείνου όσο και μετά των συν αυτώ φερεφώνων και οπαδών του.
Δεύτερον: Ο σύγχρονος Διαχριστιανικός Διάλογος του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ετεροδόξων Εκκλησιών» και της Οικουμενικής Κινήσεως (=Οικουμενισμός), δυστυχώς, δεν θεμελιώνεται καθώς ο Οικουμενιστής και αρχιΚολυμπαριστής Πατριάρχης διακηρύττει, εξάπαντος ψευδώς και παραπλανητικώς, επάνω στην προειρρημένη Ευαγγελική οδηγία όπου ο Θεάνθρωπος Χριστός μας παραγγέλνει και εντέλλει την επαναφορά και βάπτιση των πεπλανημένων και κακοδόξων Εθνών εις την κολυμβήθρα της Εκκλησίας Του. Ο σύγχρονος Διαχριστιανικός και Διαθρησκειακός Διάλογος δεν θεμελιώνεται επάνω σε Ευαγγελικές και Πατερικές προϋποθέσεις. Διότι το οικουμενιστικό Φανάρι απώλεσεν τα κριτήρια του ορθοδόξως και απλανώς θεολογείν. Θεμελιώνονται, μάλιστα, οι κακόδοξες ενέργειές τους επάνω στους συγκρητιστικούς και συμβιβαστικούς όρους του Παγκοσμίου Συμβουλίου των «Ετερόδοξων Εκκλησιών». Μια σύγκρασις και σύμμειξης αλήθειας και ψεύδους.
Τρίτον: Οι σύγχρονοι Διαχριστιανικοί και Διαθρησκειακοί Διάλογοι, θεωρούνται, από το παραδοσιακό και ορθόδοξο αντιΟικουμενιστικό στρατόπεδο των ιερώς Αποτειχισμένων ως σημαίνουσα άρνηση του ιερού Ευαγγελίου και σατανική προσβολή των αγίων Μαρτύρων και Νεομαρτύρων. Και φαίνεται να έχουν δίκαιο με την εν λόγω προσέγγιση. Ως γνωστόν η Πολιτικοοικονομική Παγκοσμιοποίηση, δημιούργησε, χρηματοδότησε και οργάνωσε, τώρα συντηρεί άχρι καιρού την Θρησκευτική Παγκοσμιοποίηση (=Οικουμενική Κίνηση).
Και αυτό διότι, προσπαθούν, να επιτελέσουν και να εκτελέσουν ένα διπλοειδή στόχο και σχέδιο: (α΄) η μετάθεση της πολιτικής ευθύνης από την Πολιτική εξουσία στην Θρησκευτική και Εκκλησιαστική εξουσία. Δηλαδή, προσπαθούν οι διάφορες  «Ελίτ του Διαφωτισμού» να μας παρουσιάσουν με σοφιστικώ τω τρόπω ότι οι κύριοι υπεύθυνοι για την διεθνή και παγκόσμιον τρομοκρατία δεν είναι η εθνοφυλετική αλαζωνία και επεκτατική πολιτική των Ιμπεριαλιστών «Μεγάλων Δυνάμεων», ούτε η φτώχια και η καταπίεση των λαών, αλλά κυρίως ο θρησκευτικός φανατισμός και φονταμενταλισμός.  Και ο (β΄) στόχος τους, είναι: η επιβολή και ενίσχυση του Θρησκευτικού και Χριστιανικού Συγκρητισμού. Η παγκοσμιοποιημένη ανάμιξη και σύγκρασις Πολιτισμών και Θρησκειών. Η ανοικοδόμηση «του πολυπολιτισμικού μοντέλου της Νέας Εποχής, της Πανθρησκείας του Αντιχρίστου». (ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ, εκδόσεις: ΒΡΥΕΝΙΟΣ, Θεσ/νίκη 2003, σσ.134).
Συνεπώς, πώς ακριβώς ο Διαχριστιανικός και Διαθρησκειακός Διάλογος των Οικουμενιστών θεμελιώνεται επάνω σε Ευαγγελικές και Πατερικές προϋποθέσεις; Πως ακριβώς πραγματοποιείται Θεολογικός διάλογος «εν αγάπη και αληθεία» και δεν φέρει ευαγγελικά και καλά αποτελέσματα, παρά μόνο το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι κακό, ασεβές, παγκάκιστο και αρνητικό για την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία και τα μέλη Της όπου αλλοιώνονται και παραχαράττωνται τα Κανονικά και Χαρισματικά όριά Της;


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 3ον: Ο Οικουμενικός Πατριάρχης σημείωσε ότι, «Καρπός εσωτερικής ιεραποστολής μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών και απαύγασμα αποστολικής ευθύνης ήτο και η σύγκλησις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία αποτελεί γεγονός μεγίστης σημασίας διά την πορείαν των Ορθοδόξων και σημείον της ευδοκίας του Θεού εν τω κόσμω.».
ΣΧΟΛΙΟΝ 3ον:  Πρώτον επιχείρημα: Η «Αγία» και «Μεγάλη Σύνοδος» της Ορθοδόξου Εκκλησίας ήτο πράγματι γεγονός μεγίστης ιστορικής σημασίας. Κανείς δεν νομίζω να διαφωνεί επ΄ αυτού. Η μεγίστη ιστορική σημασία του εν λόγω γεγονότος, έγκειται κυρίως επι τη βάση της Ιστορίας των Δογμάτων και της Εκκλησιαστικής Ιστορίας στην σύγχρονη αναβίωση και επιβίωση των «Συνόδων των Ληστών» (latrocinium) ή, άλλως πως περί των Ληστρικών Συνόδων. Η εν λόγω σύγχρονη αναβίωση και δράση της «συνοδικής ληστρικότητας» αφύπνισε και ενεργοποίησε ως ρωμαλέα και ομολογιακή αντίδραση τον ΙΕ΄ (15ον) Ιερό Κανόνα περί της ιεράς Αποτειχίσεως της διακοπής του Λειτουργικού μνημοσύνου του ονόματος των αιρετιζόντων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Μητροπολιτών και Επισκόπων.
Δεύτερον επιχείρημα: Αν ήτο καλός ορθόδοξος και ωφέλειμος ο καρπός της εσωτερικής ιεραποστολής θα συμμετείχαν και οι 14 Αυτοκέφαλες Εκκλησίες. Αντ΄ αυτού 4 Παλαίφατα και Σύγχρονα Πατριαρχεία απέφυγαν ως ο Διάβολος το λιβάνι, είτε για θεολογικούς είτε για γεωπολιτικούς λόγους, να συμετάσχουν ενεργά και δραστήρια στις «συνοδικές» εργασίες της «Πανορθόδοξης» και «Οικουμενικής Συνόδου» των Κολυμπαριστών. Τούτη η  μεγίστη ενδοορθόδοξη, διάσταση και διαίρεση, των τεσσάρων (4) Αυτοκέφαλων Εκκλησιών από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μας είναι το απαύγασμα της μεγίστης νεοΛηστρικότητας που εγκαθιδρύεται πλέον υπ΄αυτού και θεσμικώς.
Απεδείχθη δια της καταλήσεως και καταργήσεως του Θεόσδοτου Αποστολικού Συνοδικού πολιτεύματος ως σεσαπημένος καρπός διχόνιας, διχοστασιών, διαιρέσεων, σχισμάτων, αιρέσεων, εριδών, ανταρσιών, αντιλογιών, αντιρρήσεων, αποτειχίσεων, αποσχίσεων, διωγμών κ.ο.κ.
Τρίτον επιχείρημα: Και όλα αυτά τα προειρρημένα θεμελιώθηκαν εξ αιτίας της αδίστακτης «συνοδικής» θεσμοθετήσεως και επιβολής του «Πνευματικού Οικουμενισμού». Καρπός της εσωτερικής και εξωτερικής «ιεραποστολής» δια των Διαθρησκειακών και Διαχριστιανικών Διαολόγων είναι η αναβίωση και επαναφορά του Παλαιοδιαθηκικού Συγκρητισμού και αρχαίου πολύ-αιρετικού Γνωστικισμού.
Το έχουμε καταγράψει ξανά και έχει μάλιστα έχει
αναδημοσιευθεί επώνυμα η θέση μας, σε περίφημο αντιρρητικό και αντιαιρετικό εγχειρίδιο κατά της ψευδοΣυνόδου της Κρήτης, ότι: ο «Πνευματικός Οικουμενισμός» είναι θανατηφόρον υδροκυάνιον και τοξικόν δηλητήριον, «θεολογικά ναρκωτικά», ή αν θέλετε ΝΟΘΟΝ και ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΟΝ υβριδικόν παιδίον τινάς τερατογενέσεως, καρπός υπό τινός κακόμοιρου βιαστού-επιβήτορος [τουτέστιν] του Βατικάνειου «Ρωμαιοκαθολικισμού» όπου εσύναψεν μοιχικήν «διαχριστιανικήν» σχέσιν μετά του εκάστοτε Οικουμενιστού Πατριάρχου.» (Θεοδώρου Ζήση, ΜΕΤΑ ΤΗΝ «ΣΥΝΟΔΟ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (Η διακοπή μνημοσύνου και η δικαστική μου δίωξη), εκδόσεις: «Το Παλίμψηστον», σελ. 159-162).
Εν κατακλείδι η «Πανορθόδοξη Σύνοδος» της Κρήτης επέβαλε γυμνή τη κεφαλή, ασεβώς, αντικανονικώς, αντιευαγγελικώς, κακοδόξως, πλανερώς, εξάπαντος ΛΗ-ΣΤΡΙ-ΚΩΣ τόσον εις της παρούσες όσον και στις απούσες Αυτοκεφάλες Εκκλησίες το λεγόμενο και Κολυμπαροκυάνειο του «Πνευματικού Οικουμενισμού», την και «Νέα Κατήχηση» και «Μεταπατερικήν Θεολογία» των ορκισμένων αρχιΟικουμενιστών και νεοΒαρλααμιτών Προκαθημένων και Μητροπολιτών που υπόκεινται δουλεπρεπώς στο Οικουμενικό Πατριαρχείον.
Βασικότατο στοιχείο της αυτοσυνειδησίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου μετά της Ληστρικής Συνόδου του Κολυμπαρίου είναι ο εωσφορικός Συγκρητισμός μετά τινών σπερματικών αληθειών. Άμικτος μείξης αλήθειας και ψεύδους. Τον οποίον Συγκρητισμό επολέμησαν ρωμαλέα, αντιρρητικά και σφόδρα, οι Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και οι Απόστολοι της Καινής.
Συνεπώς το ερώτημα μας είναι: γιατί άραγε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος παραπλανεί και ψευδολογεί, δημόσια, με τις νέες λογικοφανείς και ευαγγελικοφανείς δηλώσεις του;
Του Παναγιώτη Π. Νούνη

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΟΛΑΡΟΥ, ΠΕΡΙ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ


ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ, ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ: ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ



Ὁ Τροῦμαν, ὁ Ἀθηναγόρας καί ἡ Παγκόσμια Ὀρθοδοξία:
μία ἐκ τῆς ἱστορίας ἐναλλακτική ἐπιλογή 
γιά τίς παροῦσες σχέσεις τῶν ΗΠΑ μέ τήν Κωνσταντινούπολη. 
Μέρος Β΄

Του Μοναχού Σεραφείμ Ζήση

6. Τό θέμα τῆς Οὐκρανίας: τό Φανάρι καί ἡ πολιτική τῶν ΗΠΑ στό παρόν
Τέλος (ζ), «θερμή» προέκταση τῆς προτάσεως τοῦ καθηγητοῦ Κύρου ἀποτελεῖ ἠ ἐκκλησιαστική κατάσταση στήν Οὐκρανία, ἰδίως τίς τελευταῖες ἡμέρες (Ἀπρίλιος 2018), τῆς ὁποίας κατ΄ ἐξοχήν ἅπτονται οἱ θέσεις τοῦ ἄρθρου τοῦ καθηγητοῦ.
Ἡ ἀπόσπαση τῆς Οὐκρανίας ἀπό τήν φυσιολογική, ἱστορική σχέση της μέ τήν Ρωσσία ὑπῆρξε μία ἀπό τίς προτεραιότητες τῆς μετασοβιετικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῶν ΗΠΑ, ὅταν δηλαδή αὐτές ἀπέκτησαν τό παγκόσμιο μονοπώλιο ἰσχύος, ὡς μόνη ὑπερδύναμη. Αὐτό εἶναι φανερό στά γραπτά τοῦ κορυφαίου Ἀμερικανοῦ ἀναλυτῆ Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, ἀλλά καί τοῦ γνωστοῦ πολιτικοῦ καί ΥΠ.ΕΞ. τῶν ΗΠΑ Χένρυ Κίσσιντζερ, ἤδη ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 1990. Ὁ πρῶτος ἔγραφε τό 1997 σχετικῶς μέ τήν δημιουργία τοῦ νέου Κράτους (ἱδρ. 1991) τῆς Οὐκρανίας: «Ἡ ἀπώλεια τῆς Οὐκρανίας ἦταν κρίσιμης σημασίας ἀπό γεωπολιτική ἄποψη, γιατί μείωσε δραστικά τίς γεωστρατηγικές ἐπιλογές τῆς Ρωσίας. Ἀκόμη καί χωρίς τά Βαλτικά κράτη καί τήν Πολωνία, ἄν ἡ Ρωσία διατηροῦσε τόν ἔλεγχο τῆς Οὐκρανίας, θά μποροῦσε νά ἐπιδιώξει νά εἶναι ὁ ἡγέτης μιᾶς ἰσχυρῆς εὐρασιατικῆς αὐτοκρατορίας, στήν ὁποία ἡ Μόσχα θά μποροῦσε νά κυριαρχεῖ ἐπάνω στούς μή Σλάβους στά νότια καί στά νοτιοανατολικά τῆς πρώην Σοβιετικῆς Ἕνωσης [...] ... ὁποιαδήποτε νέα εὐρασιατική αὐτοκρατορία, πού θά βασιζόταν καθαρά στή ρωσική δύναμη χωρίς τήν Οὐκρανία, θά γινόταν ἀναπόφευκτα λιγότερο εὐρωπαϊκή καί περισσότερο ἀσιατική κάθε χρόνο ποὐ θα περνοῦσε [...] Ἡ ἀνεξαρτησία τῆς Οὐκρανίας στέρησε ἐπίσης τή Ρωσία ἀπό τἠν κυρίαρχη θέση της στή Μαύρη Θάλασσα, ὅπου ἡ Ὀδησσός χρησίμευε ὡς ἡ ζωτική πύλη τῆς Ρωσίας γιά τό ἐμπόριο μέ τή Μεσόγειο καί τόν πέραν αὐτῆς κόσμο»[52].
Παρομοίως ἐκφράστηκε σέ κείμενό του τό 1994 καί ὁ γνωστός «φιλέλλην» Χένρυ Κίσσιντζερ (οἱ συστάσεις περιττεύουν): «Ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν ἡγετικῶν μορφῶν τῆς Ρωσσίας, ἀνεξαρτήτως πολιτικῶν πεποιθήσεων, ἀρνοῦνται νά δεχθοῦν τήν κατάρρευση τῆς Σοβιετικῆς Αὐτοκρατορίας ἤ τήν νομιμότητα τῶν διαδόχων κρατῶν, ἰδιαιτέρως τῆς Οὐκρανίας, τῆς κοιτίδος τῆς Ρωσσικῆς Ὀρθοδοξίας [...] [ἡ νέα ρωσσική ἡγεσία] δέν δικαιοῦται νά τῆς δοθεῖ ἡ σφαῖρα ἐπιρροῆς τήν ὁποία Τσάροι καί κομμισσάριοι ἔχουν ἐπί 300 χρόνια ὀρεχθεῖ γύρω  ἀπό τά ἀχανῆ σύνορα τῆς Ρωσσίας. Ἄν πρόκειται ἡ Ρωσσία νά γίνει σοβαρός συνεταῖρος στήν οἰκοδόμηση μιᾶς νέας παγκοσμίου τάξεως, πρέπει νά εἶναι ἕτοιμη γιά τίς ὑποχρεώσεις τῆς σταθερότητος, ὅπως ἐπίσης καί γιά τά ὀφέλη της»[53].
Σκοπός ἦταν νά ταπεινωθεῖ ἡ αὐτοσυνειδησία ἤ καί ἡ προοπτική ἱδρύσεως μιᾶς «νεοτσαρικῆς» Ρωσσίας, ὡς εὐρασιατικῆς δυνάμεως. Ἄλλωστε ἡ «Πορτοκαλί Ἐπανάσταση» τῆς Οὐκρανίας (2004-2005)[54], ὅπως καί ἡ «Ἐπανάσταση τῶν Ρόδων» τῆς Γεωργίας (2003), εἶχε ἀπώτερο σκοπό τήν ἔνταξη τῶν κρατῶν αὐτῶν στόν δυτικό συνασπισμό, μέ ἀπομάκρυνσή τους ἀπό τή ρωσσική σφαῖρα ἐπιρροῆς (καί στίς δύο χῶρες συνοδεύθηκε αὐτή ἀπό ἔνοπλη ἀναταραχή τήν ὁποία ξεκίνησαν τά δυτικά συμφέροντα). Νομίζω, πώς εἶναι περιττό νά ὑπενθυμίσουμε, ὅτι Ρῶσσοι καί (κεντροανατολικοί) Οὐκρανοί εἶναι βασικῶς ὁ ἴδιος λαός, ὅπως εἶναι οἱ Ἑλλαδῖτες καί οἱ Κύπριοι.
Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, μέ λύπη εἴχαμε δεῖ νωρίτερα, ἐδῶ καί μῆνες, τόν «παράπλευρο τύπο» τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου νά περιφέρει στήν εὔφλεκτη ἐκκλησιαστική καί πολιτική κατάσταση τῆς Οὐκρανίας (μέ τήν μία κανονική δικαιοδοσία, τίς δύο σχισματικές καί τήν οὐνιτική[55]) τόν ἀναπτῆρα μιᾶς ἐνδεχομένης οὐκρανικῆς Αὐτοκεφαλίας μέσα ἀπό μία ἐλπιζόμενη συναίνεση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Εἴτε αὐτό ἀποτελεῖ ἔμμεση ἀντισταθμιστική ἀπειλή τοῦ Φαναρίου ἐπί τῶν Ρώσσων, εἴτε πραγματική προοπτική, δέν παύει νά συντελεῖ στήν ἐφαρμογή τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς τακτικῆς τοῦ «διαίρει καί βασίλευε» (“divide and conquer”)· εἶναι ἐπίσης καί ἐπάλειψη μέλιτος στό ψωμί τῶν Ἀμερικανῶν, γιά τήν τελεία ἀποκοπή τῆς Οὐκρανίας, καί ἐκκλησιαστικῶς δηλαδή, ἀπ΄ ὅ,τι τήν συνδέει μέ τόν εὐρύτερο φυλετικό της κορμό, τῶν Ρώς[56], πρός ὄφελος τοῦ ΝΑΤΟ (ἀκριβῶς ὅπως ἡ δημιουργία τῆς σχισματικῆς «Ἐκκλησίας τῶν Σκοπίων», ἐνίσχυσε τήν ἐθνική ψευδο-αὐτοσυνειδησία τοῦ προτεκτοράτου τῆς FYROM).
Ὁ διακεκριμένος Οἰκουμενιστής καθηγητής (τοῦ παπικοῦ παν/μίου τοῦ Graz) κ. Γρηγόριος Λαρεντζάκης[57] ἐξετάζει τό ἑξῆς «ὅραμα» (ὅπως τό λέγει) «... θά ἦταν δυνατόν νά δημιουργηθεῖ μία Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία Οὐκρανίας, ἐξελισσόμενη ἀπό θυγατέρα σέ ἐνηλικιωμένη ἀδελφή Ἐκκλησία; [...] Οὐτοπία; Ἴσως σήμερα καί κατ΄ ἄνθρωπον ναί! Ὅμως τό μέλλον ἀνήκει στόν Θεό, ὁ ὁποῖος κάνει τά ἀδύνατα δυνατά καί μᾶς ἐνθαρρύνει νά ἐλπίζουμε [...] μία παρόμοια πρόταση θά δημιουργήσει ἰσχυρές ἀντιδράσεις τόσον ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας ὅσον καί ἀπό τό Βατικανό γιά τήν ἀπώλεια χώρου ἀμέσου δικαιοδοσίας καί συμφερόντων, γεγονός ἀσφαλῶς ὀδυνηρό».
Ἀλλά καί ο ἴδιος ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης φαίνεται νά εὐνοεῖ σήμερα φανερῶς τήν προοπτική αὐτή, ἀφοῦ ὑποκαίει[58] τίς ἐλπίδες τῆς Κυβερνήσεως Ποροσένκο γιά μιά ἀπ΄ εὐθείας χορήγηση Αὐτοκεφαλίας ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο πρός τήν μελλοντική «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας», ἡ ὁποία σχεδιάζεται νά ἀπορροφήσει ὄλες τίς ὑπάρχουσες ἐκεῖ ὀντότητες[59], δηλ. καί τήν μόνη ἱεροκανονική Μητρόπολη Κιέβου (τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας) μαζί μέ τούς σχισματικούς.
Ὅμως ἡ αὐτοκεφαλία ἰδιαιτέρως τῆς Οὐκρανίας, κακά τά ψέμματα, δέν μπορεῖ νά διαλάθει, ὅτι συμπληρώνει μία εὐρύτερη γεωπολιτική ἀνατροπή. Ἡ ἀπόκτηση αὐτοκεφαλίας μέ τό πέρας τῶν αἰώνων «ἄρχισε νά γίνεται μιά ἔκφραση ἐθνικῆς καί πολιτικῆς ἀνεξαρτησίας, “τό καταστατικό σύμβολο ἑνός νέου «χριστιανικοῦ ἔθνους»”. Ἐκεῖ πού ἡ αὐτοκεφαλία σήμαινε παλαιότερα τήν ἀνεξαρτησία σέ ἕνα καθαρά ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο, τώρα ἄρχισε νά σχετίζεται μέ τήν πολιτική  ἀνεξαρτησία»[60]. Στήν Οὐκρανία συγκεκριμένα, ἡ προσπάθεια ἐκκλησιαστικῆς ἀναβαθμίσεως τοῦ Κιέβου ἔχει συνδεθεῖ καί στό παρελθόν, ἀπό τόν 15ο αἰ., μέ τήν προσπάθεια διαρρήξεως τοῦ δεσμοῦ τῶν ἐντοπίων Ρώσσων τοῦ Κιέβου μέ τό Πατριαρχεῖο Μόσχας καί τόν ἐκλατινισμό τους ἀπό τούς Πολωνούς καί Λιθουανούς Παπικούς. Κατά τόν καθηγητή Βλάσιο Φειδᾶ στήν περιοχή τοῦ Κιέβου «οἱ ὀρθόδοξοι πληθυσμοί ἦσαν κυρίως ὀρθόδοξοι Ρῶσσοι, ἡ δέ ἵδρυσις τῆς Μητροπόλεως Κιέβου ἀπεσκόπει εἰς τήν θεσμικήν ἐπιβολήν τῆς λατινικῆς Οὐνίας»[61] καί ἀκόμη ὅτι «ἤδη τό 1361 ὁ Λιθουανός ἡγεμών Ὀλγκιέρντ ἐπέτυχε νά ἐπιβάλῃ μητροπολίτην εἰς Κίεβον, ἀλλ΄ ἡ προσπάθεια, μετά μακράν ἔριδα, ἀπέτυχε προσωρινῶς, διά νά ἐπιτύχῃ τελικῶς περί τά μέσα τοῦ ΙΕ’ αἰῶνος, ὁπότε τό Κίεβον, παρά τάς ἐντόνους ἀντιθέσεις τῆς Μόσχας, ἀνεκηρύχθη Μητρόπολις»[62]. Δυστυχῶς, ὅλα συντείνουν στό νά καταδείξουν ὅτι καί στό παρόν ἡ ἐπιδιωκόμενη ἐκκλησιαστική «ἀνύψωση» τῆς Οὐκρανίας σέ αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία, μέσῳ τοῦ κύρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τώρα, ἔχει καί μετά ἀπό τόσους αἰῶνες τόν ἴδιο πολιτικό σκοπό, ἐκεῖνον τῆς τελείας «ἀπορωσσοποιήσεώς» της, πρός μεγάλη χαρά τῶν Ἀμερικανῶν «προστατῶν» τοῦ Πατριαρχείου, στούς ὁποίους ἄλλωστε ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐναποθέτει καί τίς ἐλπίδες του γιά ἐπαναλειτουργία τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης.
Την πολιτική αὐτή χροιά τῶν σχετικῶν κινήσεων ἀναδεικνύει, ἀθελήτως βέβαια, ὁ σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας,altera vox τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐν Ἑλλάδι. Ἐπεκτείνοντας στήν πολιτική παλαίστρα τό θέμα τῆς μή συμμετοχῆς τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας στήν (αἱρετική) Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου (2016), ὁ Μητροπολίτης εἶπε καί τά ἑξῆς ρωσσοφοβικά γιά τόν Πρόεδρο τῆς Ρωσσικῆς Ὁμοσπονδίας Βλαδίμηρο Ποῦτιν: «Ὁ πολιτικός αὐτός ἡγέτης μέ θεοκρατικές ἀντιλήψεις χριστιανικοῦ ἰδεώδους, μεσαιωνικοῦ τύπου καί καρλομάγνειας μεθόδου, μέ τήν συνεργασία καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας καί μέ “σημαία” τόν ἀντιδυτικισμό, προσπαθεῖ νά δημιουργήσει ἕνα ἰδεολογικό καί πνευματικό ἀντιστάθμισμα πρός κάποιες ἄλλες μορφές ἀντίστοιχων θεοκρατικῶν ἡγεσιῶν, ὅπως γιά παράδειγμα τῶν θεοκρατικῶν ἰσλαμικῶν καθεστώτων, οἱ ὁποῖες ὅμως δέν ἀπέχουν πολύ ὡς πρός τή μέθοδο, τίς ἀποκλειστικότητες, τίς ἐπιδιώξεις καί τίς ἀπολυτοποιήσεις. Ἡ στάση τους ὅμως αὐτή μᾶλλον τό ἀντίθετο ἀποτέλεσμα προοιωνίζει, δηλαδή τή διάσπαση καί τήν ἔνταση ὄχι μόνο μέσα στήν Ὀρθοδοξία ἀλλά καί στόν λοιπό Χριστιανισμό καί στίς σχέσεις τους μέ τίς ἄλλες Θρησκεῖες»[63].
Δέν εἶναι δύσκολο νά διακρίνει κανείς ἐδῶ ἰδιαιτέρως τήν μομφή τοῦ Μητρ. Μεσσηνίας γιά τόν ἀντιδυτικισμό τοῦ Ποῦτιν ὡς πρόσκομμα στίς σχέσεις μέ τόν «λοιπό Χριστιανισμό» καί τίς ἄλλες θρησκεῖες· εἶναι λοιπόν καθαρῶς πολιτισμικό τό «πρόβλημα» μέ τήν πολιτική Ποῦτιν! Ἐάν πάντως καί ἄλλοι Ἱεράρχες μας βλέπουν στήν ἐθνική καί ἐκκλησιαστική πολιτική τοῦ Ποῦτιν, ὅσα βλέπει ὁ κ. Χρυσόστομος, δέν χρειάζεται πλέον νά ἀποροῦμε γιά τήν γενική ἱεροσυνοδική συνενοχή ἤ τοὐλάχιστον ἀφωνία ἀπέναντι στήν ἀποδόμηση τῆς κοινωνίας μας ἀπό τούς προδότες πολιτικούς μας (ἡ προδοσία πάντως δέν περιορίζεται σέ αὐτούς). Θά κάνω, ὅμως, καί μία πρόβλεψη: Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας συντόμως θά τύχει εὐνοϊκῆς ἀναφορᾶς τῆς ἐτησίου ἐκθέσεως τοῦ State Department γιά τίς θρησκευτικές ἐλευθερίες στήν Ἑλλάδα, θά προαχθεῖ δέ καί σέ ὑψηλότερη ἐκκλησιαστική θέση, ἀφοῦ ἡ «πολιτική ὀρθότης» (ἐν προκειμένῳ ὁ ... «ἀντι-τσαρισμός» του) ἀμείβεται ὄχι μόνον «εἰς τήν αἰωνίαν Ἀνατολήν» (μέ ἐννοεῖτε, νομίζω), ἀλλά καί στήν ἐγκόσμιο Δύση.
Δυστυχῶς, καί παλαιότερες ἀπόψεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, δείχνουν ὅτι ὁ σεβ. Μεσσηνίας ἔχει ἀπόλυτη σύμπνοια μέ τόν Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ἐνῷ δέν ἐνοχλεῖται καθόλου ἀπό τούς κεντρομόλους μηχανισμούς τῶν Δυτικῶν, διαφωνεῖ ὅμως μέ τήν δημιουργία συνασπισμοῦ Ὀρθοδόξων Κρατῶν, ἄν καί αὐτή ἦταν πάγια τακτική τῆς ρωμέηκης («βυζαντινῆς») πολιτικῆς μας θεολογίας[64]· πρό 20 ἐτῶν ἐπιβεβαιώθηκε πώς: «Ὅσο γιά τήν ἰδέα ἑνός “ὀρθοδόξου ἄξονα” πολιτικῆς φύσεως στήν ἀνατολική Εὐρώπη, εἶναι ἐντελῶς ξένη γιά τόν Πατριάρχη. Τό 1993 συνῆλθε στή Θεσσαλονίκη ἕνα συνέδριο ὀρθοδόξων κοινοβουλευτικῶν. Ὁ Πατριάρχης τούς ἀπηύθυνε ἕνα μήνυμα ἀποδοκιμαστικό κάθε πολιτικῆς συμμαχίας στό ὄνομα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ναί, ἀνήκουμε στήν ἴδια οἰκογένεια, ἔχουμε κοινά πνευματικά καί πολιτιστικά ἐνδιαφέροντα. Ἀλλά οἱ ἔννοιες “ἄξονας” ἤ “μπλόκ” εἶναι καθαρά ἐγκόσμιες, ὁδηγοῦν τό πνευματικό στό πολιτικό, ἐντελῶς ὅπως ὁ ἐθνικισμός. Αὐτό δέν ἀφορᾷ καθόλου τή “συνοδικότητα” τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας. Ἄς μήν κάνουμε πρῶτα ἐκεῖνο πού θά ἔπρεπε νά γίνει ἔπειτα»[65].
Ἐννοεῖ, λοιπόν, σοβαρῶς ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης τήν θέση του ὡς Προκαθημένου τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, τῆς ἐχούσης τά πρεσβεῖα τιμῆς μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων; Πῶς θά ἐκληφθεῖ ἡ στάση του, μέ τήν ἀνάμειξή του στό oὐκρανικό πρόβλημα εἰς βάρος σεβαστῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας, πρός ὄφελος τῶν σχισματικῶν; Ἰδού, ὁ πειρασμός τῆς ἐντάξεώς μας στά περιστρεφόμενα γρανάζια τῆς ἀμερικανικῆς μηχανῆς ἀναδύεται γιά μιά ἀκόμη φορά ἔντονος, πρός μεγάλην ἱκανοποίηση τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Κύρου, ὥστε νά ἀποδειχθεῖ ἡ χρησιμότητα τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου στίς ΗΠΑ καί τούς συμμάχους των! Θά ὑποκύψει τό Φανάρι ὑπό τόν κ. Βαρθολομαῖο στόν καταστροφικό ρωσσοφοβικό πειρασμό νά ἐνισχύσει τόν ἐκδυτικισμό τῆς Οὐκρανίας; Φαίνεται δυστυχέστατα, ὅτι ναί ...

Εἴθε τήν πεμπτουσία τοῦ ἄρθρου τοῦ καθηγητοῦ Κύρου καί τῆς νοοτροπίας πού αὐτό ἐκπροσωπεῖ νά μποροῦσαν νά ἀναλύσουν καί ἀφομοιώσουν καί οἱ ἰθύνοντες τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι, ἐπίσης αἰχμάλωτοι τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀποδεικνύονται οὐσιαστικῶς ὑπονομευτές (ἤ προδότες, ἐπί τό σαφέστερον) τοῦ τωρινοῦ ἀγῶνος τοῦ ρωσσικοῦ ἔθνους καί ὅλων τῶν ὀρθοδόξων ἐθνῶν, ἐναντίον τῶν μηχανισμῶν τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ἡ ὁποία ἀπεργάζεται τήν θρησκευτική, πολιτισμική, πολιτική καί οἰκονομική ἀποδόμηση καί συγχώνευση τους στόν παγκόσμιο «χυλό».
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ

[52] Z. BRZEZINSKI, Η Μεγάλη Σκακιέρα· η αμερικανική υπεροχή και οι γεωστρατηγικές της επιταγές, μτφρ. Ελ. Αστερίου, εκδ. Λιβάνη - «Νέα Σύνορα», Αθήνα 1998, σ. 163.162ἑ.
[53] H. KISSINGER, Diplomacy, Simon & Schuster, New York 1994, σ. 815.818: «The overwhelming majority of Russia’s leading figures-whatever their political persuasion-refuse to accept the collapse of the Soviet Empire or the legitimacy of the successor states, especially of Ukraine, the cradle of Russian Orthodoxy […] [The new Russian leadership] is not entitled to be handed the sphere of influence that tsars and commissars have coveted all around Russia’s vast borders for 300 years. If Russia is to become a serious partner in building a new world order, it must be ready for the disciplines of stability as well as for its benefits».
[54] Ι.Μ.ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ, «Σύντομη ἱστορία τῆς δυτικῆς ὑπονομεύσεως τῆς Μικρᾶς Ρωσίας (Οὐκρανίας)» (https://www.impantokratoros.gr/B0A16ECE.el.aspx)
[55] Βλ. αὐτόθι, τήν εἰσαγωγή τῆς Ἱ. Μ. Παντοκράτορος.
[56] Περί τῆς ἱστορίας τῶν Ρώς καί τῆς εἰσόδου τους στήν Ὀρθοδοξία, βλ. ΧΡ. ΜΠΟΥΛΑΚΗ-ΖΗΣΗ, Ὁ ἐκχριστιανισμός τῶν Ρώσων, ἐκ. Βρυέννιος, Θεσσαλονίκη 1989.
[57] «Μία Αυτοκέφαλος ενωμένη Εκκλησία Ουκρανίας; Σκέψεις και προοπτικές» (17 Ἰουλ 2017) http://www.amen.gr/article/mia-aftokefalos-enomeni-ekklisia-oukranias-skepseis-kai-prooptikes
[58]  «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποδέχθηκε να εξετάσει αίτημα περί αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία» (22 Ἀπρ 2018) (http://www.amen.gr/article/to-oikoumeniko-patriarxeio-apodexthike-na-eksetasei-aitima-peri-aftokefalias-stin-oukrania )
[59] Συμφώνως πρός δηλώσεις τοῦ σχισματικοῦ Πατριάρχου Κιέβου κ. Φιλαρέτου, βλ. FRED WEIR, «Ukraine's political divisions play out among its Orthodox congregations» (8 Μαΐου 2014) (https://www.csmonitor.com/World/Europe/2014/0508/Ukraine-s-political-divisions-play-out-among-its-Orthodox-congregations ): «Now Filaret says that Ukraine's growing political crisis is a signal from above that it's time to unite all of the Orthodox faithful into a single church [...] We want a united, equal Ukrainian Church, which is independent of the Moscow Patriarchy. It will happen [amid these political events] because God creates such conditions that, even if [Moscow] doesn't want it, they will come to it».
[60] J. ERICKSON, «Αυτοκεφαλία και Αυτονομία», στό Καιρός συνεσταλμένος το λοιπόν, ἐπιμ. P. De Mey- Μ. Σταύρου, ἐκδ. Ἐν πλῷ,  Ἀθήνα 2015, σ. 160.
[61] ΒΛ. ΦΕΙΔΑΣ, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῆς Ρωσσίας, ἔνθ’ ἀνωτ., σ. 245
[62] ΒΛ. ΦΕΙΔΑΣ, «Κίεβον», ΘΗΕ 7 (1965) 557
[63] ΙΩ. ΜΠΟΥΓΑΣ, «Μεσσηνίας Χρυσόστομος: Νέος “ψυχρός πόλεμος” Ανατολής και Δύσης» (15 Ἰολ 2017), https://www.eleftheriaonline.gr/local/koinonia/ekklisia/item/129350-messinias-xrysostomos-neos-psyxros-polemos-anatolis-kai-dysis
[64] ΒΛ. ΦΕΙΔΑΣ, Βυζάντιο, Ἀθῆναι 1991[3], σ. 180: «Ἡ μεταστροφή ἑνός βαρβαρικοῦ λαοῦ στόν Χριστιανισμό [...] σήμαινε ὁπωσδήποτε τήν αὐτόματη ἔνταξη στήν ἱεραρχημένη ὁμοσπονδία τῶν χριστιανικῶν λαῶν, οἱ ὁποῖοι, παρά τήν πλήρη πολιτική ἀνεξαρτησία τους, ἀσπάζονταν τήν πολιτειολογική ἀρχή τῆς ἑνότητας τῆς θεοδώρητης ἐξουσίας τῆς “βασιλείας” καί τῆς μετά τό βάπτισμα αὐτοδίκαιης συμμετοχῆς τῶν ἡγεμόνων τους στήν ἄσκησή της μέ ἐπικεφαλῆς τόν ἐκλεκτό τοῦ Θεοῦ βυζαντινό αὐτοκράτορα».
[65] OL. CLÉMENT, «Ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς». Συνομιλώντας μέ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαῖο Α΄, μτφρ. ἀπό τά Γαλλικά: Καίτη Χιωτέλλη, ἐκδ. Ἀκρίτας, Ὀρθόδοξη Μαρτυρία 59, Ἀθήνα 1997, σ. 196.