Translate

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ «ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΤΩΝ ΚΑΙΡΟΣΚΟΠΩΝ» ΑΠΕΔΕΙΧΘΗ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΝΕΟ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΣΜΟΥ


Ο  ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ «ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΤΩΝ ΚΑΙΡΟΣΚΟΠΩΝ» ΑΠΕΔΕΙΧΘΗ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ  ΝΕΟ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΣΜΟΥ
Toυ Παναγιώτη Π. Νούνη
  • Δεῖτε το καὶ κατεβᾶστε το παρακαλῶ ὁλόκληρο ἀπὸ ἐδῶἐδῶ καὶ ἐδῶ σὲ μορφῆ PDF/DOCS.
Ακολουθεί μια κριτική εκτίμηση των παρελθοντικών εννέα κριτηρίων που έθεσαν κάποιοι νεοφανείς Οικουμενιστές θεολόγοι του «ΚΑΙΡΟΥ» θαμμώνες και φίλοι της οικουμενιστικής «Θεολογικής Ακαδημίας» του Βόλου με κείμενο που ετιτλοφορείτο:  ΠΟΙΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΘΕΛΟΥΜΕ;  http://panagiotisandriopoulos.blogspot.com.cy/2008/02/blog-post_9678.html . Το παρόν κείμενο αποδεικνύει με κατηγορηματικό τρόπο, ότι όλα σχεδόν τα παρελθοντικά κριτήρια αυτοεκπληρώθηκαν σε υπέρτατο βαθμό στο πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου.
Παραπέμπω λοιπόν, στο εν λόγω δημοσιευμένο παρελθοντικό κείμενο ώστε ο αξιότιμος αναγνώστης μας να θέσει σε αντιπαραβολή, τα εννέα κριτήρια των οικουμενιστών θεολόγων πού έθεσαν στον Μακαριώτατο Αρχιεπισκόπο Αθηνών κ. Ιερώνυμο, με τις επόμενες ανάλογα εννέα κριτικές παρατηρήσεις μας:
  1. Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος έχοντας πλέον στρατευομένη συνείδηση ότι η Ελλαδίτσα μας είναι μια πολυπολιτισμική κοινωνία, απώλεσεν –ή μάλλον ξεπούλησεν- την εθνικήν και θρησκευτικήν του συνείδηση εις τον βωμό της νεογραικυλίστικης και πολιτικάντικης ιδιοτέλειας. Σε εκκλησιαστικό επίπεδο κατεπάτησεν και υπέσκαψεν την ισχυρά συνοδική εντολή της ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην μοιχοΣύνοδο της Κρήτης και ξεπούλησε την ορθόδοξη Εκκλησιολογία του Συμβόλου της Πίστεως. Και σε εθνικό επίπεδο, εσυμμάχησε, με τους εκκλησιομάχους και αθέους κυβερνητικούς αξιωματούχους για το Σκοπιανό Ζήτημα. Συνεπώς κύριοι/ες νέο-γενίτσαροι του «ΚΑΙΡΟΥ» ο εν λόγω αρχιΓεννίτσαρος Κληρικός, από ιδικήν σας οπτική γωνία, φαίνεται να υπερέβη σε μέγιστο βαθμό και να εξεπλήρωσεν, θεωρώ προσωπικά, τους αραχνοΰφαντους νεωτεριστικούς ευσεβοποθισμούς και τα κριτήριά σας που τότε εσείς του εθέσατε γραπτώς.
  2. Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος αναμετρήθηκε δημιουργικά και άφοβα με τις προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου και εβγήκεν, από οπτικής νεοΦαναριωτών, νομίζω νικητής. Ανεγνώρισε, δια τον φόβον των Φατριαρχών αρχιΟικουμενιστών, υπέγραψε και επέβαλε και στους 22 συνεπισκόπους του να πράξουν το ίδιο, δηλαδή την συνυπογραφήν, τινών κακοδόξων αποφασισθέντων στην λεγομένη «Πανορθόδοξην Σύνοδο» του Κολυμπαρίου. Δεν έμεινε καθόλου προσκολλημένος -καθώς τον εσυμβούλεψαν οι «καιροσκόποι» αναβαθμιστές του Μαθήματος των Θρησκευτικών- στους τύπους ούτε κάν σε ιστορικές Αγιοπνευματικές εκφάνσεις της ζώσας ιεράς Παράδοσης όπως λ.χ. στο λεγόμενο Ομολογιακό «Σύμβολον» της Πίστεως. Υπερέβη τους Θεοφόρους Πατέρες, και τά «Σύμβολα» αυτών, μάλλον και δή τους εδιόρθωσε (!) τα τινά ορθογραφικά ή και τυπογραφικά λάθη τους, και ανεγνώρισεν (!!), μετα-Πατερικώς, απαξιώνοντας (!!!) αναντίρρητα αυτούς και αλλοιώνοντας συγκρητιστικώς την ουσία της Πατερικής Θεολογίας, εξάπαντος (κατά)πιεζόμενος εν μια νυκτί, την ιστορικήν εκκλησιαστικότητα των ετερόδοξων Ομολογιών και Παρατηρητών της ληστρικής Συνόδου.
  3. Αναντίρρητα συμφωνώ με τους «ΚΑΙΡΟΣκόπους», ότι ένας Αρχιεπίσκοπος πρέπει να είναι διαλεκτικός με τους αιρεσιάρχες και ετεροδόξους. Ο «δικός μας» Αρχιεπίσκοπος όμως όχι μόνον δεν απέφευγε ευγενικά τον διάλογο και τις εθιμοτυπικές κοινωνικο-εκκλησιαστικές σχέσεις την προσωπική επικοινωνία αλλά επεδίωκε αυτήν και υπερετιμούσε τους ετεροδόξους (π.χ. τους Μονοφυσίτες Αρμενίους) ως ομοτίμους δήθεν Ορθοδόξους! Ενίοτε τους αποδεχόταν «εν διακρίσει» και σε επίσημες αντικανονικές συμπροσευχές. Ο στόχος ήτο ξεκάθαρος, από το νεοΟρθόδοξο Φανάρι, να σχετικοποιηθούν καταδικαστικές αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων περί των Μονοφυσιτών κ.ά., υπέρ των πανθρησκειακών Οικουμενιστικών δογμάτων του Διαχριστιανικού Συγκρητισμού. Ο Αρχιεπίσκοπος με τα μέχρι στιγμής γνωστά σε όλους μας και ολιγοστά προειρρημένα, κατάφερε μόνον να απωλέσει την εμπιστοσύνη του πληρώματος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Μια μάζα αδαών και παραμορφωμένων, ο όχλος δηλ., βέβαια τον ακολουθεί εξ αιτίας του εκκλησιαστικού κύρους του. Εμπνέει όμως, μόνον, τους υψηλά μορφωμένους νεωτεριστάς θεολόγους του «ΚΑΙΡΟΥ» και την οικουμενιστικήν φατριάν τους. Ο Αρχιεπίσκοπος των Αθηνών, αποδεικνύει συστηματικά τον εαυτό του ότι είναι ταυτιζόμενος απόλυτα με τις κακόδοξες γνώμες-πεποιθήσεις των καιροσκόπων θεολογίσκων.
  4. Ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος μαζί με άλλους φιλάδελφους συνεπισκόπους του, πρώην ατσίδες «Μακεδονομάχους», προσπαθώντας απέλπιδα, ομοθυμαδόν, μη τυχόν και χαρακτηρισθούν ως Εθνοφυλετιστές και Εθνικιστές, όπως εχαρακτηρίσθησαν «αντικειμενικώς» από τα εξαγιασμένα (!) και αμερόληπτα (!!) νεοΕλληνικά Μ.Μ.Ε. εκείνες οι μερικές δεκάδες (!!!) λαουτζίκου που εσυνάχθησαν στο λεγόμενο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας, εβραχυκύκλωσαν και κατεμπάζωσαν τον υπέρ βωμών και εστιών υπερ-εθνικό ή οικουμενικό αγώνα υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, περί της Μακεδονίας μας. Δεν επάτησαν οι εν λόγω εκκλησιαστικοί ταγοί, σαφώς, την παγίδα του Εθνοκεντρισμού ούτε έπεσαν στον πειρασμό του Εθνοφυλετισμού. Ικανοποίησαν στο έπακρο τις Μαρξιστικές Διεθνιστικές και Διαφωτιστικές ιδεοληψίες του όχλου. Αφού είναι πράγματι ατσίδες καλαμαράδες όπου με τις ανιεροκρύφιες μεθοδεύσεις τους μπορούν να βάλουν σε πειρασμό… μέχρι και τον Διάβολο. Φάνηκαν όπως έπρεπε να φανούν! Τι δηλαδή; Ως ημιτελείς εξαρτώμενες προσωπικότητες, ανόητες μαριονέτες και οπαδοί, εξάπαντος των κοινωνιστικών και συγκρητιστικών δογμάτων του Διαφωτισμού του Μασσωνισμού του Διεθνισμού και του νεοΦιλελευθερισμού. Τέτοιος φιλάνθρωπος ανήρ γέγονε ο τρισ-μοιχεπιβάτης Άνθιμος και μερικοί κληρικοί του, όπου τους Σχισματικούς Σκοπιανούς τους προσφέρει απο «ποιμαντική κατ΄οικονομία» και «αγάπη» την Θεία Κοινωνία ενώ κάποιους παραδοσιακούς ορθοδόξους Κληρικούς του, τους την στερεί (πάλι από αγάπη;) επι τη βάσει της «ποιμαντικής ακρίβειας».
  5. Στο πέμπτο σημείο, οι νέο-Ορθόδοξοι θεολόγοι του «ΚΑΙΡΟΥ» καλούν τον Αρχιεπίσκοπον Ιερώνυμο να εξουδερώσει τον πειρασμό της εκκοσμικεύσεως. Με τον κ. Ιερώνυμο Λιάπη τον άλαλο και μπάλαλο έχουμε να κάνουμε, και όχι με τον γιό του Διός τον Ηρακλή που εξουδετέρωσε ρωμαλέως από τα γενοφάσκια του τα δύο κωλοβά φίδια. Αν ήτο να εξουδετερώσει τον όφι της εκκοσμικεύσεως του κλήρου θα το έπραττε από την πρότερη ποιμαντορία του ως Μητροπολίτης Θηβών. Και σε αυτό το άθλημα ο Μακαριώτατος Αθηνών έλαβε το πρωτείο του. Όχι μόνον δέν εξουδετερώσε τον πειρασμό της εκκοσμίκευσις αλλά διέσυρεν συν τοις άλλοις το υπέρτατον Αρχιεπισκοπικό του αξίωμα υποτασσώμενος πλήρως με τα ανθρώπινα εντάλματα εκκοσμικευμένων α-νόητων πολιτικών ταγών. Εταύτισε την αρχιεπισκοπική του θεσμική ιδιότητα και δη τις προσωπικές του απόψεις με τις σεκουλαριστικές και πολιτικάντικες ιδεολογίες των νεοκαλαμαράδων κυβερνητικών.  Άφησεν ανενόχλητη την κοσμική-πολιτική εξουσία να μεταβληθεί σε πατρώνας και χειραγωγός της Εκκλησίας. Επί εποχής του Ιερωνύμου εθριάμβεψε η εκκοσμικευμένη Κληρικαλιστική νοοτροπεία και ο Εκκλησιαστικός Σεκουλαρισμός. Η εκκοσμίκευση μάλιστα κατατρώγει ως φοβερό καρκίνωμα και σωρηδόν άλλους ύπατους Κληρικούς Της. Ενίοτε κληρικούς φίλα προσκείμενους προς τον Μακαριώτατο. Π.χ. ο άγιος Άργολίδος όπου αχάπαρος και αδαής στα θεολογικά και δογματικά ζητήματα, επήγε να βιβλιοπαρουσιάσει ο αθεόφοβος το ιησουητικό και κακόδοξο βιβλίον τινός κατεγνωσμένου Αιρεσιάρχου. Το κατάντημα της νεοΕλλαδικής Ιεραρχείας. Το θέμα μας όμως είναι, αυστηρά, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών. Όχι το πρόσωπόν του αυτό καθ΄εαυτόν, ούτε η ιδιωτική ζωή του, ούτε τα προσωπικά του πάθη, αλλά οι δημόσια και διαχρονικά αμφιλεγόμενες άστοχες και κακόδοξες ενέργειές του.
  6. Στο επόμενο έκτο σημείο τείθεται το κριτήριο της απολυτοποίησις των Θεολογικών Σπουδών και των Θεολογικών Διαλόγων, ως ένας κινητήριος μοχλός για μεθοδικές αρχιεπισκοπικές μεταρρυθμίσεις. Αυτό το κριτήριο όμως δεν είναι ουσιώδες και υγιές σύστημα για ορθόδοξες και καλόδοξες μεταρρυθμίσεις ούτε θεμελιώνεται στην Λειτουργική και Ποιμαντική ιερά Παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ουκ ολίγοι Ιεράρχες της Εκκλησίας, άνευ πτυχίου της Θεολογίας, κατάφεραν διαχρονικά χάριτι Θεού να μεταμορφώσουν και να μεταρρυθμίσουν τις καρδιές και τις ψυχές των ανθρώπων. Οι Θεολογικές Σχολές σήμερα είναι άκρως εμποτισμένες από το δηλητήριο της «Νεοελληνικής Θεολογίας» όπου η εν λόγω ακαδημαϊκή θεολογία και δή οι ετερόδοξες τάσεις της είναι πράγματα ξένα άγνωστα και απόβλητα από την Πατερική Θεολογία της Εκκλησίας. Πρόκειται για φοβερότατη πτώσιν και έκπτωση από την Πατερική Θεολογία της Εκκλησίας, όταν κριτήριον για εκλογή εις Επίσκοπον-Αρχιεπίσκοπον-Μητροπολίτην-Πατριάρχην να είναι το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής. Όταν μάλλον οι ανά την οικουμένη Θεολογικές Σχολές έγιναν «επιστημονικά»  μεταλλουργεία και σύγχρονα εργαστήρια παραγωγής αιρέσεων, πλανών και κακοδοξιών. Κριτήριον του ορθοδόξως και απλανώς θεολογείν και επισκοπεύει τον λαό του Θεού δεν είναι τα πτυχία των αποφοίτων της ακαδημαϊκής Θεολογίας αλλά η εν Χριστώ Ζωή και ο νούς Χριστού. Χωρίς με τούτο να μηδενίζω και να απαξιώνω, τον εκρηκτικό συνδιασμόν της Αγιότητος με την θύραθεν παιδεία.
  7. Αν η σύγχρονη Κοινωνική Ηθική έπαψε πλέον να καθορίζεται από την διδασκαλία της Εκκλησίας, τότε θα έπρεπε/πρέπει αυτό να προβληματίσει άπαντες τους εκπροσώπους της Εκκλησίας για το τι είδους κατηχητική και θεολογική διδασκαλία διακηρύττεται εξ άμβωνος/Θεολογικές σχολές προς τον Λαό του Θεού. Μήπως η ετερόδοξη και Κολυμπαρίστικη διδασκαλία της Εκκλησίας έχει καταντήσει ένας στείρος ηθικισμός, ψευδο-οικουμενισμός και νομικισμός και πρέπει να επιστρέψουμε ομοθυμαδόν στην ορθόδοξη Οικουμενική Πατερική Θεολογία; Λόγου χάριν τι αγάπη και ποια εν Χριστώ διάκριση δείχνει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών όταν για ανόητους ή ωφελιμιστικούς λόγους οδηγεί τον Οικουμενικό Πατριάρχη μας στα δικαστήρια; Ή, που είναι η αγάπη του Αρχιεπισκόπου για τον Οικουμενικό Ελληνισμό όταν δεν πρωταγωνιστεί στους υπερεθνικούς αγώνες του Ελληνισμού;
  8. Βέβαια, απέτυχεν ο Αρχιεπίσκοπος να επιλύσει το εκκλησιαστικό ζήτημα των καριεριστών Επισκόπων και Αρχιμανδριτών. Ο Κληρικαλιστικός καριερισμός ζεί και βασιλεύει. Αφού την ίδια και αυτήν καριέρα ακολουθεί και ο Μακαριώτατος Αθηνών. Δεν είναι μήπως καριερίστας Αρχιεπίσκοπος όπως ακριβώς τον Μακαριώτατον Κύπρου; Πως λοιπόν ζητάει κανείς από κατεγνωσμένους καριερίστες Κληρικούς να επιλήσουν τέτοια εκκλησιαστικά ζητήματα απορώ και εξίσταμαι. Οι καριερίστες «ΚΑΙΡΟΣκόποι» και Λαϊκοί θεολόγοι να επιζητούν ηχηρώς από τον καριερίστα Αρχιεπίσκοπον εξυγίανση του Κλήρου όπου εβολεύτη στον αντίχριστο «Καριερισμό»; Είπαν οι γάδαροι του πετινού κεφάλα!... Μάλιστα επιζητούν μανικώς, -ελέω ποικιληδόν συμπλεγμάτων- και την εκκλησιαστική αναβάθμιση  των Λαϊκών (αντρών και γυναικών)… χωρίς να υποψιάζονται ότι το Βασίλειον Ιεράτευμα αναβαθμίζεται στο διηνεκές μέχρι τα έσχατα μέσω των ακτίστων Μυστηριακών αγιοποιών και θεοποιών ενεργειών. Εικάζω, ότι η  Θεαρχική Αγιότητα δεν μας αρκεί, βέβαια, διότι είμεθα «εκ φύσεως» άπληστα όντα, και διότι έχουμε αναγάγει την φιλαρχεία και τους τίτλους μας σε άκρατον και ψευδώνυμον επιστημονισμό. Πας μη επιστήμων της Νεοελληνικής και κακορίζικης ψευδο-Θεολογίας, εξάπαντος ά-θεολογικής καρικατούρας του Ζηζιούλα, βάρβαρος και φονταμενταλιστής εστίν. Όποιος δεν συντάσσεται και δεν προσκυνεί άνευ όρων και ορίων την ομάδα των αρχιΟικουμενιστών και Ζηζιουλοφρόνων βάλλεται εις το πύρ το εξώτερον. Στα περί των γυναικών: αν δεν τις μπάσουμε και εντός του Ιερού Βήματος, ως Διακόνισσες, ώστε να ηρεμήσει ο διάβολος που βρίσκεται κάτω από τά ράσα (και μέσα στα παντελόνια) των αγάμων Επισκόπων Αρχιμανδριτών και Ιερομονάχων δεν θα βρούμε (το εννοώ) ποτέ την ησυχία μας από δ΄αύτους τους ξενέρωτους. Το σέξ (και όχι ο έρωτας) τους ενδιαφέρει, διότι άγονται και φέρονται υποσυνείδητα  (αρκετοί δυστυχώς, αναντίρρητα, και συνειδητά!) από την εστερημένη και καταπιεζομένη σεξουαλικότητά τους, διότι αυτή είναι και η ψυχωτική ή ψυχική μανία και στέρησίς τους. Θα νοιώσουν ίσως πιό ολοκληρωμένοι, οι άρρενες κληρικοί, αν βλέπουν το ωραίο γυναικείο φύλο να περιφέρεται, ανάμεσα στα πόδια τους, «για λόγους διακονίας», και δή εντός του ιερού βήματος με ιερατικά άμφια. Πάντες σχεδόν στερούμεθα θείου φωτισμού διότι δεν προσανατολίζουμε την ερωτική έλξη μας προς την Θεοδρομία και εφευρίσκουμε «εύλογους» λόγους ώστε να δικαιολογούμε την ροπή μας προς την αμαρτία. Ως γνωστόν, δυστυχώς, δεν κατευθύνουμε αδιάλλειπτα και στο διηνηκές, άπαντες, το ερωτικό στοιχείο μας προς τα θεία. Πολλάκις αστοχούμε, και το σπαταλούμε δεξιά και αριστερά. Ο κλήρος μας πάσχει, σε όλα τα επίπεδα, κυρίως από την απουσία του θείου έρωτος καθότι χειροτονούνται και παραμένουν σωρηδόν κληρικοί με αντικανονικά και σοβαρότατα κωλύματα ιερωσύνης όπου ενέχονται σε σωρηδόν σεξουαλικά σκάνδαλα και σαρκικά αμαρτήματα. Το ζήτημα των διακονισσών κατ΄ουσία είναι ζήτημα είτε της έντονης είτε και της ανύπαρκτης/κατεπιεζομένης σεξουαλικότητας και ανίκανης ερωτικότητας τινών φαντασμένων κληρικών ταγών. Ο πατέρας της Ψυχανάλυσης Φρόϋντ εμίλησε έγραψε και διευκρίνησε θεωρώ πάμπολλα στοιχεία για το ζήτημα.
  9. Οι μετα-Πατερικοί «ΚΑΙΡΟΣκόποι» είναι υπέρμαχοι και εγγυητές της Αποστολικής και Πατερικής Συνοδικότητος!... Πολύ καλά το ακούσατε ή, μάλλον το διαβάζετε. Παραγγέλνουν τότε το 2008 να τους μιμηθεί στο ίδιο μοτίβο των συνοδικών και εκκλησιαστικών εγγυήσεων και ο νέος μας Αρχιεπίσκοπος. Ο Αρχιεπίσκοπος μας όμως γι΄ αυτόν το λόγο και μόνον εσάρωσε στην αρχιεπισκοπική καριέρα του όλα σχεδόν τα «χρυσά βατόμουρα». Μάλλον κέρδισε ένα δάσος με βατομουριές. Εγγυήθηκε, την ομαλή «συνοδική» εξέλιξη της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης. Εγγυήθηκε, την ομαλή αρχιεπισκοπική Εγκύκλιο υπέρ των αιρετικών αποφασισθέντων του Κολυμπαρίου. Εγγυήθηκε, τα Συνοδικά αποφασισθέντα της εν Ελλάδι ιεράς Συνόδου πρό του Κολυμπαρίου. Εγγυήθηκε, τις αποφάσεις της Δ.Ι.Σ. περί των εθνικών αγώνων. Εγγυήθηκε, μέσω αντι-διαδικτυακής «συνοδικής» Εγκυκλίου την ολοκληρωτική φίμωση απάντων των Κληρικών της Ελλαδικής επικράτειας. Εγγυήθηκε, την προστασία της πολιτικο-Θρησκευτικής «Κοινωνιστικής» Σέκτας του Ρασπούτιν των Πευκακίων. Εγγυήθηκε, την αλλοίωση της παραδοσιακής γραμμής του «Ορθοδόξου Τύπου». Εγγυήθηκε, τον νεοΕλληνικό Αυτοκεφαλαρχισμό και Μακρακισμό του πατρός Βασιλείου Βολουδάκη. Εγγυήθηκε, την προστασία των κληρικών εχόντων κωλλύματα ιερωσύνης. Εγγυήθηκε, την βασιλεία της κακοδοξίας και την διαστροφήν της Πατερικής Θεολογίας. Εγγυήθηκε, την προστασία των κακοδόξων κληρικών. Εγγυήθηκε, την συμπόρευση της Εκκλησίας της Ελλάδος μετά των αθέων πολιτικάντιδων και Γραικύλων. Εγγυήθηκε, τον εξοικουμενιτισμόν και συγκρητισμό του Μαθήματος των Θρησκευτικών. Εγγυήθηκε, την γνησία Ελληνική ιστορία του απανταχού Ελληνισμού και των όπου γης Παμμακεδόνων. Εγγυήθηκε, την εκκλησιαστικότητα των «Ετερόδοξων Εκκλησιών»!... Εγγυήθηκεν… εγγυήθηκεν… εγγυήθηκεν! Εν ολίγοις και κοντολογοίς, γράψτε κατά κυριολεξία ότι υπέσκαψε και απαξίωσε μεφιστοφελικά κάθε σοβαρό και Αγιοπνευματικό Συνοδικό αποφασισθέν. Ως Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος, με αυταρχική προσωπικότητα, έθεσε και θέτει μεθοδικώς τον εαυτό του υπέρ άνω της ιεράς Συνόδου. Βέβαια όλα αυτά τα συνέπραξε με τον στενότατο κλειστό πυρήνα των συνεργατών και αυλικών του, π.χ. κ. Σταύρον Γιαγκάζογλου κ.ά. φανατικών ομοϊδεατών «καιροσκόπων» Συγκρητιστών και υπέρμαχων της Οικουμενικής Κινήσεως.
Τέλος, αξιότιμοι κύριοι και κυρίες αναγνώστες/τριες μας κάντε τον φιλότιμο κόπο και διαβάστε παρακαλώ πολύ την αρχική παραπομπή του παρελθοντικού κειμένου της ομάδος των θεολόγων του «ΚΑΙΡΟΥ» όπου εκεί συνυπογράφουν εικοσιέξι συγκεκριμένα πρόσωπα όπου και συνέταξαν τα συγκεκριμένα εννέα «αναβαθμισμένα κριτήρια» και τις «αρχιεπισκοπικές προδιαγραφές» που απαιτούσαν για την εκλογή και αρχιερατεία του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου.
Βέβαια είναι αυτονόητο ότι σε μια συγκεκριμένη αρνητική κριτική δύναται να ενυπάρξουν και τινά σφάλματα μεροληψίας. Δεν διστάζω να ομολογήσω, φίλοι/ες, ότι κάθε φορά που γράφω και αναρτώ κάποιο κριτικό σχόλιο ή ένα εν δυνάμει καλογραμμένο κείμενο-δοκίμιο ενδέχεται να ενυπάρχει στις υποκειμενικές απόψεις μου ένα μεροληπτικό σφάλμα της τάξεως 15%-25%. Θέλω να πώ, ότι σύμφωνα με την επιστήμη της Ψυχολογίας η κριτική σκέψη και η μνήμη του ανθρώπου, συχνάκις, σφάλλουν και (παρα)πλανώνται σ΄ ένα μεγάλο τους ποσοστό.
Ελπίζω γι΄αυτό τον λόγο να μη παρεξηγηθεί το γραπτό μας και να θεωρηθεί ότι επιθυμούμε διακαώς να (εκ)μηδενίσουμε την προσωπικότητα του Αρχιεπισκόπου, όπου συστηματικά, κυρίως, ενδέχεται άλλοι αξιότιμοι και σοβαροί συνάδελφοι ιστολόγοι και αρθρογράφοι να το πράττουν για τους δικούς τους λόγους. Δεν είναι αυτός ο σκοπός μας, ούτε συμφωνούμε με τον απόλυτο (εκ)μηδενισμό της προσωπικότητος τινός μεγίστου ή ελαχίστου αδελφού μας, αλλά διενεργούμε μια εν δυνάμει αρνητική κριτική κυρίως για να επισημανθούν, κατά την γνώμη μας, μέσα σε συγκεκριμένο πλαίσιο τα σημαντικά εκκλησιαστικά λάθη και οι παραλείψεις του κρινομένου.
Λόγου χάρη ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος διαθέτει, ως κληρικός, αρκετά  καλά και θετικά χαρακτηριστικά στοιχεία της ποιμαντορίας και προσωπικότητός του. Θα γράψουμε μερικά, σκόπιμα, ως τελευταία, για να κρατηθούν και στη μνήμη των αναγνωστών μας. Παρ΄όλα αυτά και δι΄αυτά αλοίμονο να μην είχε και σημαντικά αξιοζήλευτα και θετικά χαρίσματα ως διάσημη εκκλησιαστική προσωπικότητα.
Π.χ. διαθέτει γνήσια ταπεινοφροσύνη. Και το στηρίζω στον καλή/καλοπροαίρετη διαχείριση της τότε Συνοδικής εξέτασις/εκδίκασις της υποθέσεως του ιερώς αποτειχισθέντα π. Νικολάου Μανώλη και στα περί της υποθέσεως του αντιΟικουμενιστού π. Ιωάννη Καρασακαλίδη. Έχει καλοσύνη, ανεξικακία, ζεί και επιδιώκει την αφάνεια, αντί να επιδιώκει μανικώς την δημοσιότητα. Δεν είναι παρορμητικός, είναι ικανός, ευφυής, εργατικός, αποφασιστικός, πρακτικός, προνοητικός, προσεκτικός, επίσης εξετάζει τα εκκλησιαστικά ζητήματα με κάθε σοβαρότητα και ορθολογισμό, ασχέτως αν ενεργεί (κατά την γνώμη μας: εξ αιτία των αυλικών και συμβούλων του) στα σημεία σοβαρά σφάλματα και τιτάνιες αποτυχίες, είναι διαλλακτικός-διαλεκτικός και ανοικτός στο να ακούσει την όποια αντίθετη άποψη, έχει υπομονή και πολεμεί με πραότητα αλλά μαχητικά για τα συμφέροντα της Εκκλησίας της Ελλάδος, και το κύριον, ελεεί τους φτωχούς, ανεξαρτήτως θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων, είτε αυτοί είναι Έλληνες είτε αυτοί είναι (λαθρο)μετανάστες. Ας ευχηθούμε, ότι πέραν του ότι ταϊζει και ελεεί, υλικώς, τους Σαμαρείτες πολιτικούς και εξαθλιωμένους πρόσφυγες και μετανάστες, ότι και θα τους ταϊσει και με πνευματική τροφή, τουτέστιν να τους κατηχήσει και βαπτίσει στα νάματα της Φίλης Ορθοδοξίας.
Του Παναγιώτη Π. Νούνη

ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ (ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ), ΔΙΑΚΟΠΗ (ΕΠΙ)ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ


Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΣΜΟΥ (Μπορεῖ νὰ ἀποδειχθεῖ ἡ θέση ὅτι ὅλη ἡ γνώσή μας ἀποκτάται μέσῳ τῆς ἐμπειρίας;)



ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΣΜΟΥ
(Μπορεῖ νὰ ἀποδειχθεῖ ἡ θέση ὅτι ὅλη ἡ γνώσή μας ἀποκτάται μέσῳ τῆς ἐμπειρίας;)
Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη
  • Δεῖτε το καὶ κατεβᾶστε το παρακαλῶ ὁλόκληρο ἀπὸ ἐδῶἐδῶ καὶ ἐδῶ σὲ μορφῆ PDF/DOCS.
Ἐξ ἀρχῆς νὰ ἀναφέρω ὅτι τὸ ζήτημα τῆς ἐμπειριοκρατίας θεμελιώνεται ἀπὸ τὸν φιλόσοφο τοῦ Ἐμπειρισμοῦ Τζὼν Λὸκ ὅπου θεωρεῖ, πράγματι, ὅτι ὅλη ἡ γνώση μας ἐκπηγάζει μέσῳ τῆς ἐμπειρίας. Νὰ σημειωθεῖ ὅτι στὸ σύγγραμμα τοῦ Μπέρτραντ Ράσσελ στὸ εἰδικὸ κεφάλαιο περὶ τῆς Γνωσιολογίας τοῦ Λὸκ πραγματεύεται τὸ ἐν λόγῳ ζήτημα ἀναλυτικὰ καὶ μὲ κάθε ἀκρίβεια.
Ὁ Βρεττανὸς ἐμπειριστὴς Τζὼν Λὸκ διετύπωσε τὸ ἰσχυρό θεμέλιο παιδαγωγικό καὶ γνωσιολογικὸ λίθο, ὅτι οἱ ἄνθρωποι γεννιούνται ὥς ἄγραφοι (μαυρο)πίνακες, δηλαδὴ tabula rasa. Ὥς θεμελιωτὴς τοῦ ἔμμεσου Ῥεαλισμοῦ καὶ ἀρχηγέτης τοῦ Ἐμπειρισμοῦ ἔρχεται σὲ βαρυσήμαντη ἀντίθεση  κατὰ τοῦ ἰσχύοντος φιλοσοφικοῦ κατεστημένου, ὅπου ἀρχινὰ ἀπὸ τὸν Πλάτωνα μέχρι τὸν Καρτέσιο καὶ τὸν Λάϊμπνιτς.
Ὁ Τζὼν Λὸκ, ὑποβοηθούμενος σαφῶς καὶ ἀπὸ τὶς εὐμετάβλητες καὶ καίριες πολιτικὲς ἀνακατατάξεις, τῆς τότε Εὐρώπης, οἱ θεωρίες του, μέχρι καὶ τὰ πεπλανημένα στοιχεία ἐξ αὐτῶν (π.χ. ἡ διάκριση τῶν πρωτευουσῶν καὶ δευτερευουσῶν ποιοτήτων) βρήκαν σημαίνουσα ἀπήχηση στοὺς φιλοσόφους τῆς ἐποχῆς του πλὴν τῆς ὀμάδος τῶν Ὀρθολογιστῶν, ὅπου ἔμειναν προσκολλημένοι στὶς ἔμφυτες ἰδέες τοῦ Καρτέσιου. Λόγου χάριν προανέφερα κάτι περὶ πεπλανημένων φιλοσοφικῶν στοιχείων, τὴν γνωστὴ Λόκεια διάκριση (ὅπου προέρχεται ἐκ τοῦ Καρτεσίου) τὴν ὁποία ὁ Ἰδεαλισμὸς ἀπορρίπτει, ἀποδεδειγμένα, ἀλλὰ ὥς γνωστὸν οἱ Θετικὲς ἐπιστῆμες μέχρι τῆς ἐμφανίσεως τῆς Κβαντικῆς Φυσικῆς, ἐχρησιμοποιοῦντο μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παράγονται μεγάλα ἐπιστημονικὰ ἐπιτεύγματα.
Τὸ ἐν λόγῳ στοιχεῖο γιὰ τὴν πρόοδο τῶν Θετικῶν Ἐπιστημῶν καὶ τὴν παραγωγὴ πλούσιας γνώσεως, ἄνευ τοῦ ἐμπειρισμοῦ, θεωρῶ ὅτι εἶναι ἕνα σημαντικό κλειδὶ ὅπου ἀνατρέπει ἐν μέρει τὸν προβληματισμὸ τῆς θεματολογίας, ὅπου πρὸς τὸ τέλος τοῦ παρόντος δοκιμίου πιθανὸν καὶ νὰ ἐπεξηγήσουμε ἔτι ἐπιπλέον τὸ ζήτημα.
Ὁ Τζὼν Λὸκ ἀπορρίπτει ἀναφανδὸν, κυρίως, τὶς ἔμφυτες ἰδέες τῶν Ὀρθολογιστῶν, ποὺ αὐτὸ σημαίνει κατὰ τὴν θεωρία του ὅτι δὲν ὑπάρχει a priori γνώση τοῦ κόσμου (μὲ πιθανὴ ἐξαίρεση σημειώνει ὁ Ῥάσσελ τὰ Μαθηματικὰ καὶ τὴν Λογικὴν, καὶ αὐτὸ διότι, δὲν χρειάζεται νὰ διενεργήσουμε ἐμπειρικὴ ἔρευνα γιὰ νὰ ἀποδείξουμε τὸ Πυθαγόρειο Θεώρημα, τὴν Ἀριθμητικὴν καὶ τὴν Γεωμετρία τῶν τριγώνων κ.λπ.).
Τὶ ἀκριβῶς υἱοθετεῖ;
Ὁ Λὸκ υἱοθετεῖ τὴν θεωρία ὅτι ὅλη ἡ γνώση μας ἀποκτάται μέσῳ τῆς ἐμπειρίας καὶ δὴ διὰ μέσῳ τῶν αἰσθήσεων.
Ὁ πατέρα τοῦ ἔμμεσου Ῥεαλισμοῦ, ὁ Τζὼν Λὸκ, προσπαθεῖ, μᾶλλον ἀνεπιτυχῶς, γιὰ νὰ μᾶς ἀποδείξει ὅτι ὄντως ἡ γνώση μας ἀποκτάται μέσῳ τῆς ἐμπειρίας. Ὁ Ῥάσσελ θεωρεῖ ὅτι ὁ Λόκ ἀπέτυχε στὸ νὰ ἀποδείξει τὴν ἐν λόγῳ θεωρία, διότι, ἀρκετοὶ φιλόσοφοι συνέγγραφαν πολὺ πειστικὰ φιλοσοφικὰ συστήματα καὶ θεωρήματα, ἀλλὰ κυρίως εἰς βάρος τῆς συνέπειας. Δηλαδὴ, οἱ θεωρίες τοῦ Λὸκ ἦταν ἀρκετὰ πειστικὲς, ἀλλὰ ἀσυνεπεῖς, ὅπως καὶ ἄλλες π.χ. ὁ Ἰδεαλισμός.
Ὁ Λὸκ εἰσαγάγει συστηματοποιημένα τὴν διάκρισην πρωτευουσῶν καὶ δευτρευουσῶν ποιοτήτων. Οἱ πρωτεύουσες ποιότητες, είναι: ἀνεξάρτητες τῆς νοητικῆς ἀντιλήψεως (mind-independent), καὶ εἶναι ἡ ἔκταση, ἡ μάζα, τὸ σχήμα, τὸ ὕψος, τὸ βάρος, οἱ ἀριθμοί, ἡ κίνηση, ἡ ἀδράνεια, κ.ο.κ. Οἱ δευτερεύουσες ποιότητες, εἶναι: ἐξαρτώμενες τῆς νοητικῆς ἀντιλήψεως (mind-dependent), καὶ εἶναι, τὰ χρώματα, οἱ γεύσεις, οἱ μυρωδιὲς κ.ο.κ.
Τὴν ἐν λόγῳ Καρτεσιανή διάκριση, ἔρχεται ἑτεροχρονισμένα ὁ Μπέρκλεϋ καὶ τὴν ἀπορρίπτει, διότι, ἀποδεικνύει, ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε γνώση ἑνὸς ἀντικειμένου, ἀπὸ καθαρὰ καὶ μόνο πρωτεύουσες ποιότητες. Ὁ Μπέρκλεϋ, βέβαια, θεωρεῖ ὅτι ἔχουμε ἀδιαίρετες συλλογές ἀπὸ ποιότητες, ἄνευ ὑλικῆς ὑποστρωμάτωσης (substratum) τῶν ποιοτήτων καὶ τῶν πραγμάτων.
Νὰ σημειώσω καὶ κάτι τὸ σημαντικόν, ὥστε νὰ φανερωθεῖ κάπως καλύτερα ἡ σύγκλησις μεταξὺ ἔμμεσου Ῥεαλισμοῦ καὶ Ἰδεαλισμοῦ, ἀμφότερα ἐμπειριστικὰ συστήματα, ὅπερ συσχετίζεται μὲ τὴν πυρηνικὴ ουσία τοῦ ἐρωτήματος ὅπου μᾶς ἐτέθη.
Ἐπιχείρημα πρῶτον (1ον):
Ὁ ἔμμεσος ῤεαλισμὸς τοῦ Λὸκ καὶ ὁ ἰδεαλισμὸς τοῦ Μπέρκλεϋ ἔχουν ἀμφότερα τὰ φιλοσοφικὰ συστήματα, μεγάλο πρόβλημα στὸ νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὅλη ἡ γνώση μας ἀποκτάται μέσῳ τῆς ἐμπειρίας.
Κατὰ τὸν Ῥάσσελ, πρόκειται κατ΄οὐσίαν γιὰ ἄλυτο φιλοσοφικὸ πρόβλημα ἡ ἐρωτηματικὴ θεματολογία μας.
Ὁ ἔμμεσος Ῥεαλισμὸς προτάσσοντας τὴν θεωρία του Ὑλισμοῦ, γιὰ νὰ ἀμυνθεῖ, κατὰ τοῦ Ἰδεαλισμοῦ, θεωρεῖ ὅτι ἡ γνώση μας ἔχει [προέλευση] ἤ ἐκπηγάζει ἀπὸ τὴν ὑλικὴν πραγματικότητα. Ὁ Ὑλισμὸς μετὰ τοῦ Ῥεαλισμοῦ, θεωροῦσιν, ὅτι τὸ αἴτιο τῶν γνωσιολογικῶν ἰδεῶν μας εἶναι ἡ ὕλη.
Τὸ [φιλοσοφικό] πρόβλημα ἐστιάζει στὸ ἰσχυρό ἰδεαλιστικὸ ἐρώτημα κατὰ τῶν ἔμμεσων ῥεαλιστῶν καὶ ὑλιστῶν, ὅπου ἐρωτά:
«πῶς ἀκριβῶς ἤ μὲ ποιὸν τρόπον ἀκριβῶς ἐπιδρᾶ ἡ ὕλη ἤ ἡ ὑλικὴ πραγματικότητα, στὸν νοῦν καὶ τὴν νοητικὴν ἀντίληψη;».
«Ποιὰ ἡ σχέση ἤ ἡ διασύνδεση νοῦ/σώματος;».
Τὰ ἐν λόγῳ ἐρωτήματα παραμένουν ἀναπάντητα, πράγμα που συνιστὰ [μεγάλο] πονοκέφαλο στοὺς ἔμμεσους ῥεαλιστὲς καὶ ὑλιστές.
Ἀπομένει βέβαια ἀπὸ τοὺς σύγχρονους Νευροεπιστήμονες νὰ μᾶς ἀποκαλύψουν τὶς λύσεις τοῦ ἐν λόγῳ φιλοσοφικοῦ αἰνίγματος,  μὲσῳ τῆς πειραματικῆς διαδικασίας.
Ἄρα, ἔχω την δικαιολογημένη μᾶλλον αἴσθηση ὅτι τὸ ἐν λόγῳ (πρῶτο) προηγούμενο ἐπιχείρημα, κλονίζει σὲ μεγάλο βαθμὸ τὰ ἔωλα θεμέλια τοῦ Ἐμπειρισμοῦ. Πῶς ἀκριβῶς νὰ ἀπαντήσει κανείς καταφατικὰ σ΄ἕνα διαχρονικὸο πρόβλημα τῆς Φιλοσοφίας;
Βέβαια σ΄ αυτό ταὸ σημεῖο νὰ προτάξω καὶ ἕνα (ἄλλο) ἐπιχείρημα [ἐκεῖνο] τοῦ Μπέρκλεϋ, ὥστε νὰ καταφανεῖ μία ἀκόμη φορὰ ἡ σύγκλησις, μεταξὺ ἔμμεσου ῥεαλισμοῦ καὶ τοῦ ἰδεαλισμοῦ.
Ἐπιχείρημα δεύτερον (2ον):
  1. Ἀντιλαμβανόμαστε (μέσῳ τῶν αἰσθήσεων) συνηθισμένα ἀντικείμενα (π.χ. βουνά, καταράκτες, ζωάκια, ποτάμια, κ.ἄ.).
  2. Ἀντιλαμβανόμαστε μόνον ἰδέες.
  3. Ἄρα, τὰ συνηθισμένα ἀντικείμενα εἶναι μόνον ἰδέες.
Τυποποιημένο τὸ ἐπιχείρημα στὸν Προτασιακό Λογισμὸ ἔχει ὥς ἑξῆς:
  1. P
  2. Q
  3. P ˄ Q
Ἡ πρῶτη προκείμενη [πρόταση] ὑπονοεῖ σαφῶς τὸ θεμέλιο τοῦ ἔμμεσου ῥεαλισμοῦ, ὅτι πράγματι μέσῳ τινῶν ἐμπειριῶν ἀντιλαμβανόμαστε συνηθισμένα ἀντικείμενα. Ἡ δεύτερη προκείμενη [πρόταση] εἶναι τὸ θεμέλιο τοῦ Ἰδεαλισμοῦ (Esse est percipi), γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι τῆς παρούσης νὰ τὸ ἀναλύσουμε.
Νὰ προσθέσω ὅμως σὲ ἀντιπαραβολὴ τῆς ἰδεαλιστικῆς ἀρχῆς ἕνα ἀκόμη μικρὸ παράδειγμα, τὸ ὁποῖο, (ἄν θυμάμαι καλῶς) εἶναι τοῦ Χιοῦμ, ὁ ὁποίος ὥς ὑπέρμαχος τοῦ ῥεαλισμοῦ, διενεργεῖ [σοβαρή] ἀπόπειρα καὶ διαψεύδει τὸν Ἰδεαλισμό.
Π.χ.: Ἄν ἀντικαταστήσουμε τὸ «Esse est percipi» μὲ τὸ ἐπόμενο [ῥηθέν]:
«Τὸ κίτρινο τῆς συνειδήσεῶς μου εἶναι τὸ κίτρινο ἀντικείμενο ποὺ παρατηρῶ στὸν ἐξωτερικὸ κόσμο», τοῦτο μοιάζει μὲ εἴδος ταυτολογίας. Ὁ Μπέρκλεϋ [ὅμως] μὲ τὸ μεγάλο καὶ (συν)γνωστὸ ἐπιχείρημά του, ἀποδεικνύει, σαφῶς, ὅτι δὲν πρόκειται περὶ ταυτολογίας, ἀλλὰ περὶ ἀντιφάσεως. Ὁ Ἰδεαλισμός, θεωρεῖ, ὅτι τὸ κίτρινο ἀντικείμενο δὲν εἶναι τὸ ἴδιο καὶ [τό] αὐτὸ μὲ τὸ κίτρινο τῆς συνειδήσεως. Ὁ ῥεαλισμὸς θεωρεῖ ὅτι τὸ κίτρινο τῆς συνειδήσεως ἐκπηγάζει ἀπὸ τὴν παρατήρηση τοῦ ἐξωτερικοῦ κόσμου.
Ἐπιπρόσθετα, λόγῳ τοῦ ὅτι ὁ χρόνος (στὸ ὑπό ἐξέτασιν δοκίμιο) δὲν εἶναι ἐπαρκὴς [γιὰ] νὰ ἀναλύσουμε περισσότερο τὴν σκέψη καὶ τὰ ἐπιχειρήματά μας νὰ προσθέσω, ὅτι σύμφωνα μὲ τὸ προηγούμενο παράδειγμα τοῦ Χιοῦμ, ὁ ἴδιος καταλήγει νὰ θεωρεῖ, ὅτι τὸ «percipi» τοῦ Μπέρκλεϋ δὲν ἔχει τὸ ἴδιο νόημα μὲ τὸ «esse». Ὁ Χιοῦμ, προβαίνει σὲ μιᾶ ἀκαταμάχητη ἀναίρεση τοῦ Ἰδελισμοῦ ἀλλὰ δὲν τὸν ἀποδεικνύει ὥς ψευδῆ, ἀλλὰ ὥς ἀντιφατικόν.
Ὁ Χιοῦμ, βέβαια, χρησιμοποιεῖ ὀξυνούστατα [καὶ] σημαντικὰ φιλοσοφικὰ ἐργαλεία γιὰ νὰ καταγγράψει τὴν διάψευσιν τοῦ Ἰδεαλισμοῦ, ὅπως: τὸ δίλλημα τοῦ ὁρισμοῦ, τὴν διάκριση αἰσθήσεων/ἀντικειμένου κ.ἄ.
Ὡστόσο, τὸ πλέον σημαντικὸ γιὰ τὸ θέμα μας εἶναι, ὅτι ὁ Χιοῦμ ἀπορρίπτει τὴν Ἀρχὴν τῆς Ἐπαγωγῆς. Ἡ Ἀρχὴ τῆς Ἐπαγωγῆς, εἶναι: μιᾶ ἀνεξάρτητη Λογικὴ ἀρχὴ ὅπου ἀπὸ τὰ ἐπὶ μέρους παρατηρησιακὰ δεδομένα ἀνάγεται σὲ γενικὰ συμπεράσματα. Τὴν ἐν λόγῳ ἀρχὴ τὴν χρησιμοποιοῦν κατὰ κόρον οἱ Θετικὲς ἐπιστῆμες καὶ ὁ μέσος ἄνθρωπος στὴν καθημερινότητά του. Διὰ μέσῳ τῆς ἐπαγωγῆς, ἀποκτοῦμε, τὴν μεγάλη γνώση μας περὶ τῶν ἐπιστημῶν.
Συνεπὼς, [ἐν κατακλείδι] ἄν καὶ μόνο ἄν διὰ μέσῳ τῆς ἀρχῆς ταὴς ἐπαγωγῆς, καὶ ὄχι -ἀποκλειστικῶς- μέσῳ τας ἐμπειρίας, ἀποκτάμε ἕνα μεγάλο μέρος τῆς γνώσεώς μας. Τοῦτο σημαίνει ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδειχθεῖ (μέχρι στιγμῆς) ἡ φιλοσοφικὴ θέση ὅτι ὅλη ἡ γνώση μας ἀποκτάται μέσῳ τῆς ἐμπειρίας. Συναφῶς, ἄν καὶ ἐξ ἀρχῆς ἔκλινα, ὅτι ἐν μέρει ἀποκτάται καὶ δὲν ἀποκτάται, ταυτόχρονα, γιὰ νὰ μὴ θεωρηθεῖ ὥς ἀντίφαση, θεωρῶ τελεσίδικα, ὅτι ἐν μέρει ἀποκτάται ἕνα μεγάλο μέρος τῆς γνώσεως ἀπὸ τὴν ἐμπειρία, ἕνα ἄλλο μέρος ἀπὸ τὴν ἐπαγωγὴν καὶ ἕνα ἄλλο μέρος (πιθανότατα καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος) παραμένει [ἄλυτο καὶ ἄγνωστο] μυστήριο…!


Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη


Ἐνδιάμεση Γραπτὴ Ἐξέταση στὸ Τμήμα Κλασικῶν Σπουδῶν καὶ Φιλοσοφίας, στὴν Φιλοσοφικὴν Σχολὴν τοῦ Πανεπιστημίου Κύπρου, Γ΄ Ἑξάμηνο, 2017, Διδάσκων: Δρ Ἀνδρέας Βραχίμης, Μάθημα: Σύγχρονος Ἐμπειρισμός (ΦΙΛ 282). Βαθμολογία: 7,5/10.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ (ΠΑΤΡΟΛΟΓΟΣ), ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑ ΦΥΣΙΝ ΑΣΕΛΓΕΙΑΣ


ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗΣ (ΜΟΝΑΧΟΣ), Στοιχεῖα ἐπιδράσεως τῆς Μασονίας στόν πρώιμο ἑλληνικό Οἰκουμενισμό (Δημήτριος Μπαλάνος)


Στοιχεῖα ἐπιδράσεως τῆς Μασονίας στόν πρώιμο ἑλληνικό Οἰκουμενισμό
ὑπό τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ (Ζήση)

Ζ΄
  • Παρακαλῶ δεῖτε το ὁλόκληρο ΕΔΩ σὲ PDF καὶ DOC.

Δημήτριος Μπαλᾶνος, Καθηγητής τῆς Θεολογίας (1877-1959). Ἡ μασονική ἰδιότητα τοῦ Μπαλάνου παραμένει γενικῶς ἄγνωστη μέχρι σήμερα, καί γνωστοποιήθηκε στόν γράφοντα μόνον μέσῳ τῶν προαναφερθεισῶν ἡμερολογιακῶν σημειώσεων τοῦ Καθηγητοῦ Καραθεοδωρῆ[58]. Ἡ συγκεκριμένη ἐπιστημονική συμβολή τοῦ Μπαλάνου στόν Οἰκουμενισμό, ἐναπομένει νά ἐρευνηθεῖ ἐπαρκῶς· ἀναμφιβόλως «ὁ Μπαλᾶνος ὑπῆρξε ἕνας ἀπό τούς πρώτους πού ἀσχολήθηκαν μέ τά προβλήματα τῆς προσεγγίσεως τῶν χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί ὄχι μόνο συνέταξε σχετικές πραγματεῖες, ὅπως “ Ἡ Ἀνάγκη τῆς Συνεργασίας τῶν Ἐκκλησιῶν” (1932) καί “ Ἡ Ἑλληνική Ἐκκλησία καί αἱ Σχέσεις της πρός τάς ἄλλας Ἐκκλησίας” (1940), ἀλλά μετέσχε καί στά οἰκουμενικά συνέδρια Κοπεγχάγης, Στοκχόλμης, Λωζάννης καί Πράγας»[59].
Ὁ Καθηγητής Μπαλᾶνος ἐθεωρεῖτο ἀπό μερικούς περισσότερο συντηρητικούς Καθηγητές ὡς ἕνας ὀρθολογιστής, τοῦ ὁποίου «οἱ ἄλλες δογματικές ἐργασίες δέν περιέχουν τίποτε τό ἰδιαίτερο, διότι στηρίζονται σέ δυτικά πρότυπα. Ἐπειδή ἦταν ἐμφορούμενος ἀπό ὀρθολογιστικό πνεῦμα, δέν ἱκανοποιεῖτο καί ὁ ἴδιος ἀπό τήν ἐνασχόληση μέ τήν Δογματική καί στράφηκε σέ ἄλλα πεδία [...] στερεῖται τῆς ἐμβαθύνσεως στό πνεῦμα τῶν Πατέρων καί τῆς ἀναγνωρίσεως προσώπων καί ἰδεῶν [...] Τό ἐνδιαφέρον του γιά τήν οἰκουμενική κίνηση καί γιά τόν στενό σύνδεσμο τῆς Ἐκκλησίας μέ τόν κόσμο ἦταν μεγάλο»[60]. Οἱ σχετικιστικές ἀπόψεις τοῦ Μπαλάνου ὅσον ἀφορᾷ στά ἐκκλησιαστικά δόγματα, μαρτυροῦνται ἀπό τό ὅτι ὑποτίμησε τήν σημασία τῆς περί τόν Παλαμᾶ ἀντιπαραθέσεως· κατά τά ἴδια του τά λόγια «Εἶναι ὄντως λυπηρό ὅτι χύθηκε τόση μελάνη καί ὅτι ἕνα ζήτημα “πού τόσο προσκρούει στήν λογική μας” ἀπασχόλησε τόσο πολύ σπουδαίους κατά τἆλλα ἄνδρες τῆς ἐποχῆς, καί μάλιστα μέ τόση ἐμπάθεια καί ἀπό τίς δύο πλευρές, σέ ἐποχή πού τό κράτος βρισκόταν σέ τόσο δυσχερεῖς συνθῆκες»[61].
Παρά ταῦτα, ἡ περίπτωσή του παρουσιάζει ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον σέ μᾶς γιά ἕνα πρόσθετο λόγο. Μᾶς βοηθεῖ νά κατανοήσουμε τούς ἀμυντικούς μηχανισμούς ἐντός τῆς μασονικῆς διεισδύσεως, τό προσεκτικά διατηρούμενο «ἀνοσοποιητικό σύστημά» της, ἐναντίον τῶν ἀντεπιθέσεων τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Καθηγητής Μπαλᾶνος, μαζί μέ ἄλλους πέντε ἀκαδημαϊκούς θεολόγους (Ἀλιβιζᾶτο, Παπαμιχαήλ, Δυοβουνιώτη, Σωτηρίου καί Στεφανίδη) ἐξέδωσαν μία ἐκτενῆ «γνωμάτευση» σχετικῶς μέ τόν διαφιλονικούμενο θρησκευτικό χαρακτῆρα τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ. Ἡ γνωμάτευση, ἐκδοθεῖσα ἀπό τήν ἑξαμελῆ αὐτήν ἐπιτροπή, προεκλήθη ἀπό μία προηγηθεῖσα αἴτηση τῆς Ἐκκλησίας τῆς  Ἑλλάδος (2530/1593 τῆς 04.11.1932) πρός τήν Θεολογική Σχολή Ἀθηνῶν. Ἡ Ἐπιτροπή ἀθώωσε τόν Ἐλευθεροτεκτονισμό, δηλώνοντας συμπερασματικῶς, ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν ἔχει κανένα λόγο νά ἔλθει σέ σύγκρουση μέ τόν Μασονισμό, ἀφοῦ μάλιστα τά περισσότερα τουλάχιστον ἀπό τά μέλη του εἶναι σέ ἀδιάρρηκτο δεσμό μέ τήν Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας θέλουν νά εἶναι πιστά τέκνα»[62]. Σήμερα γνωρίζουμε ὅτι τοὐλάχιστον τό ἕν τρίτο τῆς Ἐπιτροπῆς, δύο Καθηγητές, ἦταν στήν πραγματικότητα Μασόνοι (ὁ Ἀλιβιζᾶτος καί ὁ Μπαλᾶνος).
Ἡ ἀθωωτική αὐτή ἀποτίμηση ἀπορρίφθηκε σταθερῶς ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο, καί προτιμήθηκε ἡ ἀποτίμηση τοῦ Καθηγητοῦ Παναγιώτου Μπρατσιώτου (1889-1982), ἡ ὁποία ὑπεβλήθη ἀνεξαρτήτως καί υἱοθετήθηκε ἀπό τήν Ἐκκλησία, καί στήν ὁποία ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμός χαρακτηριζόταν ὡς θρησκεία ἀσύμβατη μέν μέ τόν Χριστιανισμό, ἡ ὁποία συνεχίζει ἀρχαῖα μυστηριακά κινήματα, ἐπιβλαβής δέ γιά τήν χριστιανική αὐτοσυνειδησία[63].

Ἡ μεταγενέστερη προσωπική μαρτυρία τοῦ Μπαλάνου γιά τόν ἀβλαβῆ χαρακτῆρα τῶν μασονικῶν διδαγμάτων καί τήν συμβατότητά τους μέ τόν Χριστιανισμό ἔγινε ἀντικείμενο ἐκμεταλλεύσεως ἀπό τήν ἐπίσημη Ἑλληνική Μασονία, γιά νά ἐξισορροπήσει ὄχι μόνον τήν σκληρή κριτική τοῦ Καθηγητοῦ Μπρατσιώτου κατά τῆς «Βασιλικῆς Τέχνης» (τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ), ἀλλ΄ ἐπίσης καί τήν συνακόλουθη καταδίκη της ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τό 1933 (12 Ὀκτωβρίου). Μεταξύ τῶν ἐγγράφων πού ὁ Ἑλληνικός Ἐλευθεροτεκτονισμός χρησιμοποίησε γιά νά καταρρίψει τίς κατηγορίες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπῆρχε καί ἕνα ἄρθρο τοῦ Καθηγητοῦ Μπαλάνου, δημοσιευμένο στό χριστιανικό περιοδικό «Ἀνάπλασις» τόν Ἰούλιο τοῦ 1934, τό ὁποῖο ἐξέφραζε τήν γνώμη του ὅτι: «δέν ἐννοῷ γιατί θέλουμε νά κάνουμε τόν Τεκτονισμό θρησκεία μέ τό στανιό. Ἀκόμη κι ἄν ἡ Μασονία ἀξίωνε ὅτι εἶναι θρησκεία, καθῆκον τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογικῆς Σχολῆς θά ἦταν νά ἀπέκρουε τέτοια ὁλωσδιόλου ἀστήρικτη καί παράλογη ἀξίωση, καθόσον ἡ Μασονία οὐδέν τῶν βασικῶν ὅρων περιέχει, ἐκ τῶν ὁποίων ἀποτελεῖται ἡ ἔννοια τῆς θρησκείας»[64]. Ὁ Καθηγητής Μπαλᾶνος ἐκεῖνο τόν καιρό ὑποτίθεται ὅτι ἦταν ἕνας οὐδέτερος παρατηρητής τῆς ἀντιπαραθέσεως· ἔφθασε μάλιστα στό σημεῖο νά δηλώσει ὅτι: «Ὁμολογῶ ὅτι οὐδέποτε θά κατατασσόμουν σέ Σωματεῖο πού δέν ἐκθέτει σαφῶς καί πλήρως τά σχετικά μέ αὑτό, καί ὅτι ποτέ δέν αἰσθάνθηκα καμμία τάση ἤ κλίση πρός τίς ὑπερβολικῶς μυστικίζουσες καί ὑπερβολικῶς συμβολιστικές ἀρχές τῆς Μασονίας, τίς ὁποῖες - ἀπό ἄλλη πλευρά - δέν θεωρῶ συμβιβαζόμενες μέ τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς, τό ὁποῖο ζητεῖ φῶς καί δημοσιότητα»[65] (!). Σήμερα γνωρίζουμε ὅτι ὑπῆρξε ἀκόμη ἕνα πιόνι στή μεγάλη αὐτή σκακκιέρα τῆς ἀποκρυφιστικῆς διεισδύσεως καί ὅτι θά πρέπει νά ἀποτελεῖ μία διαρκῆ ὑπόμνηση σέ μᾶς γιά τίς παραπλανητικές μεθόδους πού χρησιμοποιοῦν οἱ Μυστικές Ἑταιρεῖες γιά νά ἐπιτύχουν τούς ὑπονομευτικούς σκοπούς τους.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)