Translate

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ Π. ΝΟΥΝΗ, [ΜΕΡΟΣ Β΄] ΠΕΡΙ ΤΟ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ





 
ΠΕΡΙ ΤΟ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ  ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
 
ΜΕΡΟΣ Β΄ 
(ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΝ)


Ε΄. Ες την πέμπτην και τελευταίαν παράγραφον, πρό τς συνοπτικς, συμπεριλήψεως, τν πραχθέντων  και ποφασισθέντων τς ληστοΣυνόδου μς ναγγέλλει καί μᾶς καταγράφει ρχιεπισκοπική γκύκλιος τι: «τά κείμενα, ο διακηρύξεις και ο ποφάσειςσυμφωνήθηκαν και πογράφηκαν πό λες τις ρθόδοξες κκλησίες».
·         Σε τοτον κριβς το σημεον, θεμελειώνεται μᾶλλον και τίτλος τς παρούσας δοκιμιογραφίας το πογράφωντος.
·          Πρόκειται προφανς, κατά την προσωπική ποψίν μας, διά μεγίστη ρχιεπισκοπική ψευδολογία και κατάφωρη παραπλάνησις και ποπλάνησις το ν Κύπρ Χριστώνυμου Λαο το Θεο. Πρόκειται διά ψευδώνυμον προπαγανδιστικόν μήνυμα, μις και δεν νταποκρίνεται, με κρίβεια, ες την πάσα λήθεια τν ν Κολυμπαρί πραγμάτων.
·         μη προσέλευσις ες το Κολυμπάριον τν ΔΥΟ πλειοψηφικν Πρεσβυγενν Πατριαρχείων καθς και τν δύο Νεοπαγν Πατριαρχείων: δηλ. τς Μεγίστης γίας Ρωσσίας και τς πολύκλαυστης και εμπερίστατης, πλύν γεναιόψυχης, μεγάλης ντιοχείας, λλά και τν πατριαρχείων της Γεωργίας και Βουλγαρίας, θα πρέπει να προβληματίζει βαθειά, λους μς τους κυπρίους παραλήπτες το Συνοδικο Μηνύματος, πού δεν ρεσκώμεθα να ναμασομεν, παπαγαληδόν, την πάγια κκλησιαστιακή καί βυζαντινιστική προπαγάνδα τν νεόκοπων Φαναριωτν.
·         μη προσέλευσις λλά και πίσημη ρνησις ες την συμμετοχήν στό Κολυμπάριον πό διασήμων λλαδιτν  κ.. εραρχν· προσυνοδική πίσημη σχυρά στάσις τς Σερβικς κκλησίας πού παιτοσεν την ναβολή (μετά τν Τεσσάρων προαναφερθέντων ν πουσί Πατριαρχείων) τς Νεοφαναριώτικης Συνόδου· ν Συνόδ ρνησις πάμπολλων Σέρβων εραρχν κ.. πως (συν)πογράψωσιν τά ληστρικά ποφασισθέντα το Κολυμπαρο-συνοδικο φιάσκου· συμμετοχή μέν περίφημων κυπρίων εραρχν (Μητροπολιτῶν Λεμεσο και Μόρφου κ. θανασίου καί κ. Νεοφύτου), με πίσημον καί γραπτή δε, ρνησιν πογραφς, πως μή ποδεκτσιν το κακόδοξον μέρος τν ποφάσεων· ο σχυρές, προφορικές, γραπτές, προσευχητικές, διαμαρτυρίες, Γερόντων, Κληρικν, Μοναχν, σκητν, γκριτων Καθηγητν Θεολόγων και Λαϊκν, μαζί και συγκεκριμένες πιστημονικές μερδες, πού ξέθεσαν σφαιρικς τά περί τς Ληστρικς Συνόδου ν Κολυμπαρίῳ, θα πρέπει να μς προβληματίσωσιν σχυρς, ς προς την παράδεκτον στάσιν τινάς μερίδος κυπρίων κ.ἄ. εραρχν, πού προωθσιν διακρίτως τά φαναριώτικα φληναφήματα, δηλ. την παναίρεσιν το Οκουμενισμο.
·         Τά προσυνοδικά (στω και την «τελευταία στιγμή» καθς καταγράφει «ποδεικτικά» κυπριακή γκύκλιος) πίσημα Συνοδικά κείμενα τν Πέντε Πατριαρχείων (Ρωσίας, Σερβίας, ντιοχείας, Γεωργίας και Βουλγαρίας), τά μετασυνοδικά, πίσημα Συνοδικά Κείμενα πού διευκρινίζωσιν [σαφς ο κατηγορούμενοι] τος θεολογικούς λόγους τς πουσίας των, εναι σχυρά, ἐξάπαντος ποδεικτικά στοιχεία, τι ο Ζηζιουλόφρωνες Νεορθόδοξοι, ψευδολογσιν, σύστολα κατά πάντων και πασν, σων χωσιν τινά ντίθετη και διαφορετική ποψιν ξ ατν.
·         Μόνον τινές, λίθιοι, ἀφελεῖς και φερέφωνα, πιστεύωσιν βασάνιστα, τι φίστατο πό πάντων τν ρθοδόξων Πατριαρχείων και Ατοκεφάλων κκλησιν, προσυνοδική και μετασυνοδική, μόφωνη συμφωνία, πί τν Προσυνοδικν και ν τέλει Μετασυνοδικν, ξάπαντος Ληστρικν ποφάνσεων το Κολυμπαρίου.
·         Νεοφαναριώτικη και Νεοκυπριακή μομφή, κατά τν πουσιάζουσων Τεσσάρων γίων Πατριαρχείων, τι πουσίασαν πό την Σύνοδο τς Κρήτης, διά πολιτικούς και σωτερικούς λόγους, δύναται να σχύσει, λογικς καί εκόλως, και διά τον κάθε προκλητικόν κατήγορον πού την ξαπολύει διακρίτως. Δηλαδή, ο νδείξεις και ο ποδείξεις, περί τς μερικανοκίνητης συμμετοχς μόνον τν δέκα Ατοκέφαλων κκλησιν, γέγονε διά τους διους άκριβς  λόγους, πολιτικούς και σωτερικούς, τν συμμετεσχόντων. Γιατί κατηγορονται τότε ο πουσιάζοντες; Σύνοδος τας Κρήτης, μις και δεν σχολήθηκε με σημαίνοντα δογματολογικά ζητήματα, λλ θεσμοθέτησεν, κακόδοξα και τερόδοξα, ψευδολογήματα, εναι πασιφανές, τι πρόκειται περί πολιτικο -κ πλανηταρχίας- δακτύλου σύγκλισις ατς.
·         Γι΄ ατόν και μόνο τον, νακριβή καί πρόχειρο, λόγον, μαζί καί πουσία τν Τεσσάρων Ατοκέφαλων κκλησιν, καθολική και σχυρά διαμαρτυρία εραρχν, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Μοναχν και Λαϊκν, συγκλίνει νέτως, προς την μείωσιν τς σημασίας και το κύρους τν σων Ληστρικν ποφάσεων, σχέτως ν ποφασίσθησαν και μερικά καλά και θετικά πράγματα.

Στ΄. Τώρα ες το δεύτερον μέρος τς Συνοδικς γκυκλίου σημειώνεται το ξς ναληθέστερον: «Τονίζεται, πίσης, ξεκάθαρα τι ο διάλογοι τους ποίους διεξάγει ρθόδοξος κκλησία με τις λλες μολογίες δεν ποσκοπον σε κάποιο συμβιβασμό, στα θέματα τς πίστεως, λλά σε παναφορά σων πεσχίσθησαν πό την ρθόδοξη κκλησία στην πίστη, την ποία ατή κατέχει και διαφυλάττει».
·         Το γεγονός και μόνον τς ξ ρχς, δρυματικς συμμετοχς και στελέχωσις, σε να τερόδοξον Παγκόσμιο Συμβούλιον Αρετικν κκλησιν, ποβόσκει και ποδηλώνει, νευ τινάς καταδύσεως σε σημαντικά θεολογικά, ζητήματα και διαφορές, ξάπαντος και ν τινι μέτρ τις συμβιβασμός και τινά μινιμαλιστική, σχετικοποίησις, τν ρθοδόξων κκλησιολογικν ρίων, καθς και ασθητός συμβιβασμός σε μπειρικούς Δογματολογικούς ρους.
·         καλόδοξος Χριστιανικός Διάλογος, πρέπει να διεξάγεται μέσα σε ρθόδοξες προϋποθέσεις, και χι, μέσα σε τερόδοξες  και κακόδοξες προϋποθέσεις.
·         Εναι μως μεγίστη ναλήθεια, τι σκοπός τν «ρθοδόξων» διαλεκτικν ταγν εναι δθεν, παναφορά τν σχισματικν και τερόδοξων μολογιν ες την ρθοδοξία, διότι , μία ξ ρχς τρανώτατη πόδειξις εναι: το πίσημον πολυμερές και (συν)μφότερον, παγορευτικόν το προσηλυτισμο, πάσης φύσεως  αρετικν και σχισματικν το ΠΣΕ,  να μή μεταστραφσιν, ες την ρθόδοξον Καθολική κκλησία το Χριστο.
·         Γιατί ράγε; τσι ποδεικνύωμεν, πρακτικς, το νδιαφέρον μας διά τους αρετικούς και σχισματικούς; Με ατόν τον ντιευαγγελικόν τρόπον θα επαναφέρωμεν τους σχισματικοαιρετικούς τεροδόξους;
·         μπροσθεν μως, το Ονίτικου και γενοκτόνου προσηλυτισμο, ξετινάζεται κάθε οκουμενιστικόν, νορθόδοξον και ψευδορθόδοξον, πιχείρημα· πολλ μλλον ταν Μακαριώτατος ρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος Β΄, ποκαλε (και προκαλε  τσι το δημόσιον ασθημα τν ρθοδόξων), δημόσια και τηλεοπτικά, λέω μανικο συγκρητισμο, τον πάρατον Ονιτισμόν ς  τάχα μου «λληνόρυθμον χριστιανισμό»! Μακαριώτατος, φειλεν, σον εθυτενής εναι, στα περί κατεχόμενης πατρίδος και θνικν/πολιτικν ζητημάτων, να εναι πείρως περισσότερον ν ρθοδόξοις πράξεσιν ες τά περί Πίστεως.
·         λλά  φίστατο και να λλον: τό νεπίσημον παγορευτικόν, περί τινν Κανονικν Βαπτίσεων πί σων τεροδόξων/αρετικν Ρωμαιοκαθολικν, γγλικανν, Λουθηροκαλβίνων, Προτεσταντν, Παλαιοκαθολικν, Μονοφυσιτν κ.ο.κ. πεφάσισαν ν μετανοί, να σπασθσιν, να κατηχηθσιν και  ν τέλει να βαπτισθσιν ες την ρθόδοξη Καθολική κκλησία, ποτασσώμενοι σαφς, την αρετική πλάνη τους. ν σχυε πιο πάνω συνοδική ν Κύπρ  διακήρυξις, κανονικά και λογικά, φειλαν ο Νεοφαναριτες, να μς παραθέσωσιν δημόσια, τά βαπτισματικά στοιχεία και τις λίστες  τν μεταστροφν και τν νεοφώτιστων Νέων Μελν καί Βαπτισμένων, προερχομένων κ τς τεροδοξίας. Τουλάχιστον τά κκλησιαστικά στολόγια και τά λλα Μ.Μ.Ε., θα πρεπεν να μς νημερώνουσιν, συχνάκις καί τακτικς, διά τις «βαπτισματικές πιτυχίες» τν φανατικν παδν το διαβολικο Διαλεκτισμοκουμενισμο· ντ΄ ατο, φίστατο Νεοφαναριώτικη διαταγή πως, μη βαπτίζωμεν τους τεροδόξους (=σχισματικοαρετικούς), διότι θα προσβάλλωμεν τους (συν)ταίρους μας ες το Π.Σ.Ε. και θα προσβληθε πάν λλος πίσημος και νεπίσημος Διαχριστιανικός και Διαθρησκειακός Διάλογος.
·         μως, ν ο ρθόδοξοι ταγοί μας εχαν πράγματι ρθόδοξον φρόνημα, και δεν ξίσωναν την ρθοδοξία με τήν κάθε τεροδοξία και κακοδοξία, δεν θα μιλοσαν διόλου, περί προσυλητισμο, λλά περί όρθοδόξου Εαγελισμο και οχί περί δθεν πανευαγγελισμο και προσηλυτισμο τν θνων διότι Μία γία και ποστολική κκλησία δεν σκε προσηλυτισμόν λλά ρθόδοξον εραποστολήν.
·         Το κερασάκι τς ποδεικτικς μας ντιρρήσεώς: εναι τι φίστανται κατά τς Πίστεως τν ρθοδόξων, εδεχθες και προδοτικοί, συμβιβασμοί, πως το ζήτημα τν νίερων και ντικανονικν Συμπροσευχν μετά τινν τεροθρήσκων και τεροδόξων σε Διαθρησκειακά Συνέδρια και Διαχριστιανικά Συμβούλια. Πολλ μλλον μέγας συμβιβασμός εναι: και το μυστηριδες τελετουργικόν τν Μικτν Γάμων, περ παγορεύονται δεινς πό τν ερν και ποστολικν Κανόνων.
·         Το ξήλωμα δηλ. τς ερς Παραδόσεως τν ρθοδόξων Χριστιανν, ρχίζει και τελειώνει, κ τς θρασείας σχετικοποιήσεως τν κανονικοδογματολογικν, ρων και ρίων, καθς και ερν Κανόνων τς ρθοδόξου Καθολικς κκλησίας πό τς ξυλόσοφου εραρχίας. Κατά τά λλα τινές συγκεκριμένοι Κύπριοι γιοι Συνοδικοί, νέξοδα και νερυθρίαστα, μς φησυχάζωσιν, δολερῶς καί πλανερς, διά τς παράδεκτης και ψευδώνυμου γκυκλίου των, τι τά πιο πάνω «δεν ποσκοπον σε κάποιο συμβιβασμό»…!
·         Τούς πιστεύετε; μες πάντως, ΟΧΙ!

Ζ΄. ρθόδοξη Καθολική κκλησία, φέρει ς διαχρονική και παραδοσιακή, στορική νομασία, το λεξίδιον «ρθόδοξη» διά να διακρίνεται, προφανς, ΟΡΘΗ Πίστη τς Μίας κκλησίας πό την ΜΗ ρθή (δηλ. την κακόδοξη) πίστη τν ψευδοεκκλησιν.
·         στορική της νομασία χει ς κλόνητον θεμέλιον, την κατά βάθος, ν τόπ καί  χρόν (μις και στορία χρειάζεται χωροχρονικότητα) Καθολικότητα.
·         ν Κολυμπαρίληστρική ναγνώρισις, και δή ξ «ρθοδόξων» εραρχν, τς στορικς νομασίας «τερόδοξων Χριστιανικν κκλησιν» περί τινῶν αρετικοσχισματικν θρησκευτικν μάδων, ποδαυλίζει και ατοκτονεῖ, την ὀρθόδοξη Πατερική Θεολογία Της, τν δικήν της, ντολογική στορικότητα, λλά κυρίως θεσμοθετε «καινά δαιμόνια», πως π.χ., τι κατά την στορική πορεία τν ρθοδόξων Τοπικν κκλησιν, παράλληλα και ταυτόχρονα, φίσταντο και λλες «ὁμότιμες» κκλησίες πράγμα παντελς τοπον και παράδεκτον.
·         Κατά την στορική πορεία τς ρθόδοξης Καθολικς κκλησίας, φίσταντο, χι τινές λλες κκλησίες, λλά κακόδοξες, σχισματικές και τερόδοξες μδες, δηλ. ψευδοεκκλησίες.
·         Σύνοδος τς Κρήτης (μαζί και πό κρίσιν γκύκλιος) διατείνονται, τι ναγνωρίζεται κκλησιαστικότητα (!!!) τν τεροδόξων λλά τοτο δεν σημαίνει και ναγνώρισις τς ρθότητας  τς πίστεως των…
·         Το ρώτημα πού προκύπτει εναι: ποον το πέρτατον, θεολογικόν και κκλησιολογικόν νόημα, τότε, της κκλησιοποιήσεως τν περφίαλων κακοδόξων και τεροδόξων αρετικοσχισματικν, ταν δεν ναγνωρίζεται παράλληλα και ρθότητα τς πίστεως ατν;
·         Σύνοδος το Κολυμπαρίου τελικά τί το; Σύναξις  θεοφόρων και θεολόγων εραρχν, μήπως, καλοκαιρινόν συμπόσιον καί σύναξις, φιλολογικο, στορικοῦ, πολιτισμικο και ρχαιολογικο νδιαφέρωντος;
·         Ποον κριβς κοροϊδεύωσιν με τέτοιες ψευδεπίγραφες ποφάσεις; Μήπως τον κάθε ρθόδοξο Χριστιανό καί τον τερόδοξο Χριστιανό; μήπως και τους δύο;

ν κατακλείδι να προσθέσουμεν, τι ο νέργειες τς καθόλου κκλησίας, δεν ρείδωνται, πάνω σε μεμονομένες προσωπικές, ξάπαντος ποιμαντικές νέργειές και διαίτερες πόψεις τινν περίφημων και Μεγάλων Θεοφόρων εραρχν (καθς μς παραπέμπει στοχα δια συνοδική γκύλιος), μις και ΟΥΔΕΙΣ θεοφόρος Πατήρ δεν διεκδικε λλ΄οτε κατέχει το λάθητον περί Θεολογικν ζητημάτων. Το θεολογικόν λάθητον τς κκλησίας κπορεύεται πό το γιον Πνεμα και κφράζεται, πλανς και ρθοδόξως, πό τοΧριστοφόρου Βασίλειου ερατεύματος. διαχρονική πράξις τς κκλησίας, περί τν τεροδόξων/αρετικν, ποδεικνύεται, ες τά πικυρωμένα Πρακτικά και ἀποφάσεις τν τῷ ὄντι γίων και Μεγάλων Οκουμενικν και Τοπικν Συνόδων. 

ς κ τοτου, συγκριτικς, σύμφωνα με τά πιο πάνω, ΔΕΝ δυνάμεθα να ποδεχθομεν, τις κενοτόμες ποφάσεις, τς Ληστρικς Συνόδου τς Κρήτης, μις και ντιβαίνωσι ἀλλά και ποσκελίζωσιν την ερά Παράδοσιν τν ρθοδόξων Χριστιανν. Σφάλλωσιν και παραπλανσιν, σαφς, σοι Κύπριοι ρχιερες και βοηθοί πίσκοποι, χωσιν συνυπογράψει και δωσαν ελογία να ναγνωσθε ες τάς παρχίας των συγκεκριμένη Συνοδική γκύκλιος. 

Κατακλείνομεν ριστικς, μέ μερικές εδικές ελογες πορίες

σεβαστός  Μητροπολίτης Τρυμιθοντος κ. Βαρνάβας Σταυροβουνιώτης , χει διαδωθε παγκύπρια, κατ΄ατο, τι χει συνυπογράψει ΟΛΑ μαζί τά κείμενα (μαζί και την κακόβουλην, ναγνώρισιν τν αρετικν, ς δθεν στορικές κκλησίες) ες την κακοΣύνοδον. ληθεύει πρόκειται, διά στυγνώτατες, εροκατακρίσεις καί συκοφαντίες, ες βάρος του; Πάντως, δεν χει πέσει ες την προσωπικήν και λάχιστον ντίληψίν μας, στω ΕΝΑ πίσημον μητροπολιτικόν γγραφον ξ ατο το πολύτιμου πισκόπου πού να δικαιολογε την μετάβασιν και την κάθε πισκοπικήν νέργειάν του ες το Κολυμβάριον. Γιατί ράγε, σιωπε, και δεν δίδει δημόσια, διάφανες ξηγήσεις, σεβ. κ. Βαρνάβας;

 ρώτησα μως, μμεσα λλά και μεσα, μερικούς καλούς πατέρες, πό τινές ψευδές χείλεσιν, καί λαβον την σημαίνουσα πληροφορία, τι ντως ξιότιμος Σεβασμιώτατος κ. Βαρνάβας Σταυροβουνιώτης, δυστυχς, πέγραψεν τά ληστρικά κείμενα. Για ποον λόγον πραξεν τέτοιον πράγμα; ν ντως ληθεύωσιν ο φμες και ο διαβεβαιώσεις, τοτο τι  κριβς σημαίνει; Σημαίνει, τι, γεται και φέρεται, πιθανόν, ς βουλος  εράρχης, πό τς ρχιεπισκοπικς φατρις; μλλον, τι διαφωνε και κρατε ποστάσεις, με τις  κάστοτε διαχρονικές, ξάπαντος μαχητικές καί μολογιακές νέργειες, τν συνασκητν και συμμοναστν του, κ τς ερς Μονς Σταυρουβουνίου, κατά τς Παναιρέσεως το Οκουμενισμο;  

λλά και σεβ. Μηητροπολίτης Λεμεσο κ. θανάσιος, φο εχε ρωμαλέες ντιρρήσεις, τις διετύπωσεν μάλιστα και γραπτς καθότι δεν πέγραψεν τά ληστρικά κείμενα το Συγκρητισμο, για ποο κριβς λόγον, δωσεν ελογία να διαβαστε πό κρίσιν ρχιεπισκοπική ληστρική γκύκλιος, ες την θεόσωστην παρχείαν του; Δεν γωρίζω, ν πραξε το ταυτόσημον πράγμα και Μητροπολίτης Μόρφου. 

 κείνο μως πού γνωρίζω, σχεδόν καλά, εναι: τι ερά Μονή Σταυροβουνίου, Μεγαλοκωνσταντίνειος  κρόπολης τς οκουμενικς ρθοδοξίας, ΔΕΝ νέγνωσεν την ρχιεπισκοπικήν γκύκλιον, μετά λογικς και κκλησιολογικς συνέπειας, να μη ναγνωρίσ[ζ]ει τσι τις Ληστρικές ποφάσεις τν Κολυμπαριστν/Οκουμενιστν και συνεπς, να διαφωνε ρωμαλαίως, με το αθαίρετον Συνοδικόν Μήνυμα κ τς ερς ρχιεπισκοπς Κύπρου. Μάλλιστα ξ σων πληροφορήθηκα με μεγάλη χαρά, ντ΄ατς τς κυπριακς ψευδοεγκυκλίου, χει ναγνωσθε, μόλις πρόσφατη θεολογική γνωμάτευσις καί τοποθέτησις, το σεβαστο μότιμου Καθηγητο τας Θεολογικς Σχολς το Α.Π.Θ.  κυρίου Δημητρίου Τσελεγγίδου (Δογματολόγου), προς την ερά Σύνοδο τς κκλησίας τς λλάδος.

Το Παναγιώτου Π. Νούνη