Translate

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΟΗΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ» ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ




ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΟΗΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ  «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ» ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

  • Δείτε το παρακαλώ εδώεδώ και εδώ σε PDF και DOCS.
Ο επόμενος διάλογος που ακολουθεί είναι καταγεγραμμένος υπό κάτω του ηχητικού ντοκουμέντου «Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ», https://www.youtube.com/watch?v=mN4eUEbk0UE .

Πρόκειται για ένα τρίλεπτο ηχητικό ντοκουμέντο με διφορούμενες δηλώσεις του Λεμεσού περί της Ληστρικής Συνόδου του Κολυμπαρίου. Το εν λόγω ολιγόλεπτο βίντεο το ανακάλυψα, διότι ο Χωρεπίσκοπος Λήδρας και Ηγούμενος της ι.μ. Μαχαιρά κ. Επιφάνιος, εδήλωσε μόλις πρόσφατα, ότι ο Λεμεσού έκανε μία ομιλία περί του Κολυμπαρίου και η οποία βρίσκεται ανερτημένη στο διαδίκτυο. Η εν λόγω ομιλία ισχυρίζεται ο Λήδρας ότι αναπαύει πλήρως τις συνειδήσεις της ομάδος του Λεμεσού. Όσο και να έψαξα να εντοπίσω μια ολοκληρωμένη διαδικτυακή ομιλία του για την εν λόγω θεματολογία, δυστυχώς, δεν την ανεκάλυψα.

Παρακαλώ πολύ, όποιος την έχει υπόψιν του να μου την αποστείλει.


Ωστόσο, για να συνδέσουμε παρελθοντικές δηλώσεις του Λεμεσού με το σήμερα: εις την Ρουμανία όπου πέφτουν βροχή οι ιερές Αποτείχισεις και διακοπές μνημοσύνου κατά των ρουμάνων αρχιΟικουμενιστών, ο Λεμεσού, σπεύδει προσκεκλημένος του αρχιΟικουμενιστού και φίλου του Αρχιεπισκόπου Ιασσίου και Μητροπολίτου Μολδαβίας κ. Θεοφάνη και κάνει δημόσιες δηλώσεις, υπέρ της Συνόδου της Κρήτης, όπως π.χ. εκείνο το αξιοθρήνητο ψευδολόγημα του ότι: «Η Σύνοδος του Κολυμπαρίου δεν έβλαψε την Εκκλησία». (Δείτε εδώ τις προηγούμενες δηλώσεις του).


Ο Λεμεσού, διαπράττει ένα ακόμη σημαντικό αντιΚανονικό ολίσθημα, και συγχύζει ΣΚΟΠΙΜΑ και με ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ το Σχίσμα με την Ιερά Αποτείχιση, ίνα μη τολμήσει κανένας Κληρικός του και του διακόψει το Λειτουργικό του Μνημόσυνο, για όσα κακόδοξα πράττει και διενεργεί υπέρ των Κολυμπαριστών. Αυτό δεν είναι μια αυθαίρετη εικασία του Νούνη ή του Τελεβάντου, αλλά επιβεβαιώνεται μέσα από σωρηδόν αποδεικτικών διαδικτυακών κ.ά.  τεκμηρείων εκ τινών δημοσίων δηλώσεων του Λεμεσού. Επιβεβαιώνω μία ακόμη φορά το ρωμαλέο αντιρρητικό δημοσίευμα του εξ Αμερικής θεολόγου κ. Παναγιώτη Τελεβάντου κατά των κακοδόξων ενεργειών του οικείου μητροπολίτη μου.

Δείτε εδώ: ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ, http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/11/blog-post_916.html .

Εξ αρχής να γίνει κατανοητό ότι η Ιερά Αποτείχιση και η διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου, είναι Κανονικό δικαίωμα του Κλήρου και του Λαού κατά τινός επισκόπου όπου γυμνή τη κεφαλή κακοδοξεί και διαστρέφει την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας. 

Ο Λεμεσού το γνωρίζει αυτό, αλλά επιλέγει από σκοπιμότητα να διαστρέφει το Εκκλησιαστικό Κανονικόν Δίκαιον. Προκαταλαμβάνει τυχούσες απρόβλεπτες αντιδράσεις δικών του Κληρικών, όπου προβληματίζονται με την στάση του.
Κάποιες μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες μου εδήλωσαν, ότι συγκεκριμένος Κληρικός σκέφτεται να προχωρήσει στη διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου του Λεμεσού. Πιθανότατα και άλλοι Κληρικοί να το σκέφτονται, αλλά να φοβούνται πολύ λογικά τις ολέθριες συνέπειες, τις εκδικητικότητος του Λεμεσού. 

Καλόν θα είναι να μη προχωρήσει μόνος του ο εν λόγω Κληρικός, αλλά να συνασπισθεί και με άλλους ομόφρονές του, ώστε να σχηματίσει ένα ισχυρό αντιΟικουμενιστικό και αντιΚολυμπαριστικό μέτωπο εις την μητρόπολη Λεμεσού, όπου συντάσσεται υποτακτικά στις επιταγές των αρχιΚολυμπαριστών.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη


-Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ
ΜΙΣΟΑΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣΟΒΑΡΑ
ΟΤΙ ΛΑΛΕΙ ΠΕΛΑΡΕΣ ΚΑΙ ΑΝΟΗΣΙΕΣ
ΔΥΝΑΜΕΘΑ ΝΑ ΤΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟ ΘΡΟΝΟ;
-ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΟΧΙ!


Ακολουθεί τώρα ο διάλογος που σημειώθηκε μεταξύ του υπογράφοντος μετά τινός κυρίου Θανάση κάτω από το τρίλεπτο ηχητικό απόσπασμα ομιλίας του Λεμεσού:

Τhanasis Τhanasis: ναι γέροντα αλλά αυτή η σύνοδος αποφάσισε ότι όποιος δε συμφωνεί είναι εκτός εκκλησίας.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ: Βγάλε συμπέρασμα εν Χριστώ αδελφέ Αθανάσιε, εφ΄όσον υπάρχει πράγματι πρόνοια, ότι όποιος διαφωνεί με τις αποφάσεις του Κολυμπαρίου (δηλ. με τα επίσημα Κείμενα της ληστρικής Συνόδου) θεωρείται φανατικός και σχισματοποιόν στοιχείον και άρα συναφώς, εκτός της εκκλησίας των Προκαθημένων, που υπέγράψαν όλα τα κείμενα. Τι πάει να πεί αυτό; Πάει να πεί, άραγε, ότι ο διαφωνών Γέροντας της Λεμεσού (μ΄ ένα ολόκληρο Κείμενο και συνεπώς μέρος από τις αποφάσεις της Συνόδου) είναι εκτός της Εκκλησίας και [ότι] δημιουργεί Σχίσμα με τις αντιρρήσεις και αντιδράσεις του;

Τhanasis Τhanasis: όχι πάει να πει ότι δε μπορούμε εξ αρχής εφ όσον θέλουμε να λεγόμαστε χριστιανοί να δεχόμαστε μια τέτοια σύνοδο ως έγκυρη και ορθόδοξη και ότι δεν πρέπει με κανένα τρόπο να επιτρέψουμε η εκκλησία να γίνει επισκοποκεντρική αλλά να παραμείνει ορθόδοξη και  χριστοκεντρική. η βάση μας είναι η βίβλος και οι άγιοι πατέρες και δεν είναι απλώς ένα συμβούλιο επισκόπων ή δήθεν επισκόπων που τρώνε σε ελάχιστες μέρες 3 εκατ. ευρώ για πλάκα, ευγενής χορηγελια της CIA καθηγήτριας προδρόμου.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ: Εκ των προτέρων, όσοι παρατηρούσαμε τα δρώμενα, κάναμε τον αγώνα μας και εξεφράσαμεν την αντίδραση μας για το συνοδικό φιάσκο. Εκ των υστέρων έχουμεν είδη σύγκληση της μοιχοΣυνόδου με τα ανάλογα αντικειμενικά και κακόδοξα αποφασισθέντα. Όταν κάποιος/οι Επίσκοπος/οι της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας, δεν υπογράφουν ένα «Συνοδικό» Κείμενο (δηλαδή αρνούνται να υπογράψουν συνοδικές αποφάσεις, ασχέτως αν ο Λεμεσού το υποβαθμίζει σε εξαπλούστευση, ότι πρόκειται δήθεν για  απλά Κείμενα, τα οποία Κείμενα δεσμεύουν και αιχμαλωτίζουν την Εκκλησία που διακονεί ο Λεμεσού) το οποίον ήτο και είναι κακόδοξον, γιατί ετεροχρονισμένα οι εν λόγω «αντιδραστικοί» Επίσκοποι δεν αποκηρύττουν την εν λόγω Σύνοδο (να πούνε τα πράγματα με το όνομά τους) όπου παρήγαγε ληστρικά και αιρετικά αποφασισθέντα;

Πολλώ δε μάλλον γιατί άραγε, οι ίδιοι Επίσκοποι, διενεργούν ΚΟΛΟΤΟΥΜΠΑ και επιτρέπουν να διαβασθεί εξ άμβωνος ως κατηχητικό ανάγνωσμα και γυμνή τη κεφαλή η τάδε και δείνα ληστρική Αρχιεπισκοπική Εγκύκλιος όπου αναγνωρίζει την εν λόγω κακοΣύνοδο και την υπερυψώνει και συγκαταλέγει ανάμεσα στις αγίες Οικουμενικές; Δεν έχουν  επισκοπική ευθύνη ιδιαίτερα όσοι το αντιλήφθηκαν και αρνήθηκαν να συμφωνήσουν και να υπογράψουν τα εν λόγω κείμενα; Η Εξωτερική Πολιτική της Αμερικής, αν όντως αποδεικνύεται, ότι έβαλε το χεράκι της μαζί και η κ. Προδρόμου, διενήργησαν το από δικής τους οπτικής το καθήκον τους. Εμείς μαζί με τους Επισκόπους μας, γιατί δεν διενεργούμε το δικό μας καθήκον;

Γιατί δεν βρίσκεται κάποιος [σοβαρός και παραδοσιακός] Επίσκοπος να αναλάβει την ευθύνη του και να διακόψει το [Λειτουργικό] μνημόσυνο του Οικουμενικού Πατριάρχη;

Τhanasis Τhanasis: γιατί είμαστε η πιο αδιάφορη γενιά που πέρασε ποτέ, γιατί το κακό δεν άρχισε σήμερα αλλά προχωρά αργά αργά από τις αρχές του 20ου αιώνα, γιατί όταν χειροτονούνταν διάκοι όλοι αυτοί οι δικτατορίσκοι δε βρέθηκε ούτε ένας να πει ανάξιος. πολύ φοβάμαι ότι σε 100 χρόνια η εκκλησία του χριστού θα υπάρχει μυστικά σε κατακόμβες. πάντως ο διάολος ξέρει καλά τη δουλειά του. α, γιατί ο επίσκοπος κωνσταντινουπόλεως λέγεται οικουμενικός; οικουμενικοί επίσκοποι είναι μόνο οι απόστολοι.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ: Ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, δυστυχώς, με την μεγάλη φοβία του μπάς και χάσει τα εκκλησιαστικά κεκτημένα του, δεν υποστηρίζει σθεναρά, αλλά πού και πού και δή αναιμικά, το αντιΟικουμενιστικό μέτωπον.  Μάλιστα, ενίοτε καταφέρεται με πανουργία  έναντι αυτών των αντιΟικουμενιστών λές και είναι σχισματικοί. Αρκετούς από αυτούς, ο ίδιος και συντεταγμένα οι αυλικοί του, διασπείρουν ανυπόστατες και συκοφαντικές φημολογίες. Και αυτό το διενεργεί, άνανδρα, από θέση ισχύος  για να επιδείξει ότι είναι άκρως φιλάδελφος και αλληλέγγυος με τους Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους.

Ως επίσκοπος, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, φοβάται, μάλλον τρέμει για ανεξήγητους λόγους την Μασσωνία. Το ίδιον φοβάται και τους αρχιΟικουμενιστές. Διότι, πρόκειται καθαρά για συγκοινωνούντα δοχεία. Πιθανόν να είναι εγκλωβισμένος με κάποιο τρόπο στα δίκτυα τους. Πιθανόν, να είναι εκβιαζόμενος για κάτι συγκεκριμένο και οι Μασσώνοι να τον έχουν για τα καλά στο χέρι.   Υποσκάπτει δηλαδή τον αντιΟικουμενιστικό μέτωπο, (και μόλις το διενεργεί αυτό, οι Μασσώνοι και οι αρχιΟικουμενιστές τον θαυμάζουν και τον εγκωμιάζουν), δηλ. υποδαυλίζει την πολεμική κατά των αντιΟικουμενιστών, παρ΄όλο που σπάνια μιλά και εναντίον του  Οικουμενισμού, ίνα μη κατηγορηθεί και ο ίδιος ως αρχιΟικουμενιστής.

Το πρόβλημα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας μας δεν είναι μονοσήμαντα οι διαβόητητοι αρχιΟικουμενιστές. Το πρόβλημα της Εκκλησίας μας είναι και εκείνοι οι σωρηδόν κομπογιαννίτες Μητροπολίτες, όπου μας παρουσιάζονται ως ακτιστοφωτιστές και υπερυπτάμενοι μεγαλοΓέροντες, ενώ στην ουσία τους είναι αφώτιστα γερόντια που δεν έπρεπε κάν να είναι καντηλανάφτες πολλώ μάλλον επίσκοποι. Και εννοώ εκείνους ειδικά τους Μητροπολίτες, όπου εφαρμώζουν ως πάγια διπλωματική τακτική τους την σατανική διγλωσσία, με μαθηματική συνέπεια, να συγχύζουν το Χριστεπώνυμο πλήρωμα, διότι υποκρίνονται παράλληλα, άριστα, τους παραδοσιακούς και τρανούς Γεροντάδες. Και για να μη παρεξηγηθώ, δεν υποννοώ καθόλου, μόνον, τον Λεμεσού. 

Ένα απλό και σημαντικό ερώτημα: Τόσο χρόνια ως μητροπολίτης Λεμεσού, γιατί δεν προσκάλεσε ΜΙΑΝ φορά τον αρχηγέτη του αντιΟικουμενιστικού αγώνος τον Ομότιμον Καθηγητήν Πατρολογίας και Πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρον Ζήση για να κάνει μια σειρά από διαλέξεις, στη μητρόπολη μας, για το ζήτημα της Οικουμενικής Κίνησης και κατά του Οικουμενισμού;

Απάντηση: Διότι, αμέσως μετά από αυτήν την ενέργεια του, που πρόκειται να θεωρηθεί ως κίνηση αυτοκτονίας, θα χάσει τ΄αυγά και τα πασχαλιά. Δηλαδή, θα έρθει σε δυσμένεια από το νεοΦαναριώτικο κατεστημένο και το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και θα απωλέσει άπαξ και διαπαντώς την διακαήν ελπίδα του να καταλάβει  κάποτε τον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο της Εκκλησίας της Κύπρου.

Συνεπώς, πως μερικοί αναμένουν, ανιδιοτέλεια, στις ενέργειες των φιλόδοξων επισκόπων-κατασκόπων;

Μια ακόμη  ερώτηση: Ο Λεμεσού εφ΄όσον αρνήθηκε να υπογράψει, ένα Κείμενο της «Πανορθόδοξης Συνοδου», και έχει το θάρρος της γνώμης του, και αυτοπροσδιορίζεται μάλιστα ως μέγας αντιΟικουμενιστής και Αγιορείτης Γέροντας, γιατί δεν μας επεξηγεί και δεν μας αποσαφηνίζει ΔΗΜΟΣΙΑ είτε προφορικώς είτε και γραπτώς, αναλυτικώς και εκτενώς, τους σημαντικότερους εκείνους λόγους που αρνήθηκε να υπογράψει το εν λόγω Κείμενο; [Που είναι η εκκλησιαστική διαφάνεια;].
Επιπρόσθετα, άραγε, μπορεί ο Λεμεσού να μας διευκρινίσει την α-νόητη (=άνευ θεολογικού νοήματος) υποβάθμιση των «Συνοδικών Κειμένων» ως δήθεν μη εκκλησιαστικών αποφασισθέντων;

Τι σημαίνει [ακριβώς] ότι τα συγκεκριμένα επίσημα Κείμενα του Κολυμπαρίου δεν είναι αποφάσεις;

Τα εν λόγω επίσημα Συνοδικά Κείμενα και οι συνοδικές αποφάσεις της «Πανορθόδοξης Συνόδου» της Κρήτης, κατά τον Λεμεσού, δεν είναι αποφάσεις, αλλά μόνο Κείμενα; Τι [σόι] παλαβομάρα είναι αυτή που εδήλωσε; Δεν ντρέπεται να ψευδολογεί δημόσια; Δηλαδή δεν ελήφθησαν καθόλου αποφάσεις στο Κολυμπάρι; Αυτό μας διακηρύττει ο Λεμεσού; 

Αφού σύμφωνα με την πεποίθηση του Λεμεσού, δεν ήτο αποφάσεις, αλλά σκέτα νέτα Κείμενα, γιατί τότε αρνήθηκε να υπογράψει το εν λόγω κακόδοξο Κείμενο; Προφανώς, μήπως διότι δεν ήθελε να δεσμευθεί και να αποδεχθεί την διφορούμενη και τεχνολογική ορολογία του Κειμένου, διότι ήτο ένα κακόδοξο εκκλησιαστικό αποφασισθέν; Συνεπώς αρνήθηκε να υπογράψει [να συνταχθεί] και να συναινέσει με κακόδοξα αποφασισθέντα. Και αντί να βγεί δημόσια, με πνεύμα ευθύτητος και ανδρείας, να ελέγξει και να εκθέσει τους αρχιΟικουμενιστές, ότι προσπαθούν να αλλοιώσουν την Πατερική Θεολογία της Εκκλησίας, διενεργεί τα ακριβώς αντίθετα [και με πνεύμα Πυθείας ή και με πνεύμα πύθωνος], τους συγκαλύπτει και τους εγκωμιάζει, από ιδιοτέλεια…!


Τhanasis Τhanasis: δε χρειάζεται να ασχολούμαστε άλλο με τους δεσποτάδες. ελλείψει επισκόπων το λόγο έχουν οι μοναχοί ελλείψει μοναχών το λόγο έχει ο λαός κι αν δε μιλήσει κι ο λαός θα μιλήσουν οι πέτρες και ο θεός βοηθός.

ΦΡΙΞΙΑ ΝΤΟΡΖΗ, Ο ΠΟΙΟΤΙΚΟΣ ΩΦΕΛΙΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΥΔΑΙΜΟΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ JOHN STUART MILL


Ο ΠΟΙΟΤΙΚΟΣ ΩΦΕΛΙΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΥΔΑΙΜΟΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ JOHN STUART MILL

Της Φρίξιας Ντορζή

  • Δείτε το παρακαλώ εδώεδώ και εδώ σε PDF και DOCS.

Προλογικά έχει σημασία να αναφέρω, ότι ο η συγκεκριμένη φιλοσοφική θεωρία του ποιοτικού Ωφελιμισμού του Μill είναι διανοητικός και ακατάπαυστος φιλοσοφικός καρπός διαδοχικής συνέχειας από την Ευδαιμονολογία ή Ηδονισμό ή και ποσοτικό Ωφελιμισμό του Bentham και του πατέρα του J. S.Mill. Βέβαια είναι αναντίρρητο γεγονός της Ιστορίας της Φιλοσοφίας ότι τα σπέρματα του Ωφελιμισμού ανάγονται στην Αρχαία Φιλοσοφία του Επίκουρου. Εμείς όμως σ΄αυτό το δοκίμιο δεν θα ασχοληθούμε εξειδικευμένα ούτε με τον Επίκουρο αλλά ούτε και με τον Bentham, αλλά θα ασχοληθούμε εκτενώς με τον ποιοτικό Ωφελιμισμό ή και την ηθική Ευδαιμονολογία του Μill.
Για το φιλοσοφικό μου δοκίμιο ερεύνησα, μελέτησα και σκοπεύω να χρησιμοποιήσω ίσως μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα ή και κάπως παραφρασμένα στοιχεία από την επόμενη ενδεικτική επιστημονική βιβλιογραφία:
·         Emile Brehier, Iστορία της Φιλοσοφίας, Τόμος Δεύτερος, μετάφραση Κ. Τριανταφυλλίδης, 1959, σελ. 431-436.
·         John Stuart Mill, ΩΦΕΛΙΜΙΣΜΟΣ, εισαγωγή-μετάφραση-σχολιασμός: Φιλήμων Παιονίδης, εκδόσεις ΠΟΛΙΣ, 2002, σελίδες 241.
·         Julia Driver, ΗΘΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, μετάφραση, σχόλια & επιστημονική επιμέλια Ι.Ν. Μαρκόπουλος, 2010, σελίδες 247.
·         JEANMARIE GUYAU, Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΓΓΛΙΚΗ ΗΘΙΚΗ (ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΩΦΕΛΙΜΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ), ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΛΕΩΝΙΔΑΣ Α. ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2016, http://www.epicuros.gr/books/JMGuyau_moralang1.pdf , http://www.epicuros.gr/books/JMGuyau_moralang2.pdf
·         Θεοδόσιος Πελεγρίνης, ΗΘΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, 1997, σελίδες 189.
·         Χρίστος Κυριάκου, Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κύπρου, Πανεπιστημιακές Σημειώσεις του μαθήματος: Εφαρμοσμένη Ηθική.
·          
Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να απαντήσω είναι ποιος ακριβώς είναι ο ορισμός του ποιοτικού Ωφελιμισμού ή τι ακριβώς είναι ο Ωφελιμισμός. Για να απαντήσω όμως σ΄αυτό το ουσιαστικό ερώτημα να ξεκαθαρίσω, επιγραμματικά, ότι μέχρι το σημείο που τον παρέλαβε ο Mill, o Ωφελιμισμός ήταν «από τον Επίκουρο έως τον Bentham, που υποστήριξε τη θεωρία της ωφέλειας εννοούσε μ΄ αυτή όχι κάτι που πρέπει να αντιπαρατεθεί στην ηδονή, αλλά την ίδια την ηδονή σε συνάρτηση με την απαλλαγή από τον πόνο». (Μill, ΩΦΕΛΙΜΙΣΜΟΣ, σελ. 79-80). Δηλαδή με απλούστερα λόγια η θεωρία του Ωφελιμισμού συσχετίζεται άμεσα με την ηδονή/ευχαρίστηση και την με κάθε τρόπο αποφυγή της δυστυχίας/πόνου.

Βέβαια ο Μill επισημαίνει,για την επέκταση της θεωρίας του ώστε για να αποφευχθούν οι ενδεχόμενες παρανοήσεις, ότι: «Η ωφελιμιστική ηθική αναγνωρίζει στους ανθρώπους τη δύναμη να θυσιάζουν το ύψιστο γι΄αυτούς αγαθό για χάρη των συνανθρώπων τους. Αρνείται μόνο να παραδεχθεί ότι η θυσία καθ΄εαυτή αποτελεί αγαθό» (Mill, ΩΦΕΛΙΜΙΣΜΟΣ, σελ. 94).

Συμφωνούν σ΄αυτό το σημείο, περι της αρετής, και άλλοι σύγχρονοι μελετητές και σχολιαστές του Mill: «Κατά τον Μίλλ, μεταξύ των στοιχείων της ανθρώπινης ευδαιμονίας, θα πρέπει να περιληφθεί και η αρετή. Η συνάρτηση της ευδαιμονίας με την αρετή δεν αντιφάσκει ασφαλώς προς την αρχή της θεωρίας του ωφελιμισμού, εφόσον η καλλιέργεια της αρετής καθιστά κάποιον χρήσιμο για τους συνανθρώπους του. Η αρετή αποτελεί μέρος της ανθρώπινης ευδαιμονίας…» (Θεοδόσιος Πελεγρίνης, ΗΘΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, 1997, σελ. 109).

Στις πανεπιστημιακές Σημειώσεις μας (Η Αρχή της Ωφελιμότητας) ορίζεται ο Ωφελιμισμός, ότι: πρόκειται για μία «μη- εγωϊστική θεωρία» διότι ενέχει το δίκαιο στοιχείο της αμεροληψίας. Η αμεροληψία είναι δείγμα αρετής. Δηλαδή, δεν έχει και τόση σημασία το μεροληπτικό και εγωϊστικό ατομικό συμφέρον αλλά η ποιοτική ωφέλεια του συνόλου της ανθρωπότητας. Επίσης, αν και ο Βentham άφησε κάπως αναπόδεικτη την ποσοτική θεωρία του Ωφελιμισμού, διότι την θεωρούσε ως αυταπόδεικτη θεωρία, ο καλύτερος των μαθητών του ο J.S. Mill προσπάθησε επιτυχώς με επιχειρήματα να την αποδείξη να την αποσαφηνίσει  αλλά και να την προεκτείνει σε μεγάλο βαθμό.

Ο ποιοτικός Ωφελιμισμός του Mill είναι μιά αρκετά ενδιαφέρουσα και περιεκτική θεωρία και περιγράφεται  ξεκάθαρα μέσα από τις επόμενες σκέψεις του (ΩΦΕΛΙΜΙΣΜΟΣ, σελ. 85): «Είναι προτιμότερο να είναι κανείς ένας ανικανοποίητος άνθρωπος παρά ένα ικανοποιημένο γουρούνι, ένας ανικανοποίητος Σωκράτης παρά ένα ικανοποιημένος ηλίθιος. Και εάν ο ηλίθιος ή το γουρούνι έχουν διαφορετική γνώμη, είναι επειδή βλέπουν μόνο τη μία όψη του ζητήματος, τη δική τους».

Πραγματικά υπάρχει μια ορθή λογική η τροποποίηση της θεωρίας, ειδικά στο σημείο που ανατρέπει τις παράδοξες αντιρρήσεις και σφοδρές κριτικές, κατά της θεωρίας του Bentham, περί της «ηθικής των γουρουνιών». Δεν είναι αναγκαστικό, νομίζω, να ικανοποιήσουμε όλες τις αληθείς ή ψευδείς ανάγκες των ανθρώπινων ηδονών μας, διότι δεν είμαστε άλογα όντα, αλλά κατ΄εξοχήν λογικά. Τι έπαθε κάποιος άνθρωπος που παρέμεινε ανικανοποίητος λίγων ή και πολλών ευχάριστων ηδονών; Τι θα πούνε π.χ. οι Μοναχοί και οι Μοναχές όπου εγκαταλείπουν με κάθε αυταπάρνηση τα εγκόσμια και τις παραμικρές ελάχιστες ηδονές του κόσμου μας για το συμφέρον όλης της ανθρωπότητας; Η εγκράτεια στον άνθρωπο από τις ηδονές, λέγεται, καθώς μας διδάσκει και η Χριστιανική Ηθική διδασκαλία, ότι είναι η μητέρα αρκετών αρετών.

Παρ΄όλα αυτά έχω τις έντονες αμφιβολίες μου, διαισθητικά, χωρίς κάν να το συνδέω κατ΄ανάγκη με τις προηγούμενες αντιρρήσεις κατά του Bentham. Διότι, από μια άλλα οπτική γωνία δεν νομίζω ότι καταργείτε διαπαντώς η «ηθική των γουρουνιών» στις ημέρες μας, διότι προφανώς και θα υπήρχαν αρκετοί άνθρωποι, ώστε  να μη επέλεγαν τον ανικανοποίητο Σωκράτη, όπου αυτόβουλα επροτίμησε και να πεθάνει με αξιοπρέπεια πίνοντας το κώνειο του, διότι, η κραυγαλέα ηλιθιότητα του εγωπαθητικού φιλοτομαρισμού έγινε ανά το παγκόσμιο της μόδας και τρόπος ζωής.

 Η «ηθική των γουρουνιών» ζεί και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει και ασφαλώς ηθικός αυτουργός ή και κύριος υπαίτιος δεν είναι ο ένας ή και άλλος σημαντικός ή άσημος φιλόσοφος. Δηλαδή, διαφωνώ με τους νεώτερους ή σύγχρονους φιλοσόφους που ισχυρίζονται ότι μία πλειοψηφία ανθρώπων θα επέλεγαν την ζωή του ανικανοποίητου Σωκράτη, διότι η ζωή του Έλληνα φιλοσόφου είχε και μία ασκητική πορεία καθώς και ένα τραγικό αλλά ένδοξο τέλος. Η «ηθική των γουρουνιών» δεν είναι αυτή που εξόντωσε, μόνο βιολογικά, τον μανικό εραστή της Φιλοσοφίας τον Σωκράτη; Εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι απορρίψαμε τον ασκητισμό των φιλοσόφων μαζί και την εγκράτεια από τις μεθυστικές ηδονές χωρίς κάν να δοκιμάσουμε ή και να πειραματιστούμε μαζί του και συνεπώς το τέλος μας θα είναι μια απ΄τα ίδια, ανέραστο και άδοξο τέλος. Και θέλω να πώ, ότι θέλει κάμποση ευφυΐα αρετή και τόλμη η απελευθέρωσή μας ή και ανύψωσή μας από τις κατώτερου είδους ηδονές ενώ η φανατική προσκόλληση μας προς τις πρώτες έγινε παναθρώπινο χόμπι… ηλιθιότητας!...

Και εννοώ με τα πιο πάνω, κυρίως, την περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα του σήμερα, όπου μερικά περίεργα και ανήθικα (κατά την προσωπική γνώμη μου) νομοσχέδια εξ Ελλάδος και εκ Κύπρου, όπου αναφέρονται: περί της αλλαγής φύλλου από τα 15, ή, και περί της πρότασης νομοσχεδίου στην κυπριακή Βουλή για νομοθέτηση της «εικαζόμενης συναίνεσης» των «εγκεφαλικά νεκρών»!... Ώστε να θεωρηθεί δια της επιβολής ενός άδικου νόμου της πολιτείας, κάθε ένας κύπριος και κύπρια πολίτης ως δήθεν «μέγας ευεργέτης» και «δωρητής των οργάνων» του για να μην είμαστε τελευταίοι στη Ευρωπαϊκή λίστα της «δωρεάς οργάνων».
Που ξανακούστηκε αυτό, να εικάζεται, χωρίς την ελεύθερη βούληση του ασθενούς ή την σύμφωνη συγκατάθεση των συγγενών του, η συναίνεση των «εγκεφαλικά νεκρών»;

Γιατί να εικάζεται η συναίνεση ενός βαρειά ασθενούς που βρίσκεται στο κρεβάτι του πόνου (και να μη του παρέχεται μέχρι τέλους η ιατρική φροντίδα) και που ενδέχεται μάλιστα να επανέλθει καθώς αποδεικνύεται μέσα από πολλαπλά θαυμαστά περιστατικά; Και σε τι είδους Ωφελιμισμό στηριζόμαστε, όταν σφαγιάζεται «νόμιμα» και «ιατρικά» ένας ασθενής άνθρωπος για να ζήσουν δέκα άλλοι, ενώ την ίδια στιγμή, κλείνει ένα σπίτι με τόσα εξαρτώμενα και υποφέρουν άλλοι τόσοι φίλοι, στενοί ή και μακρυνοί συγγενείς του «δωρητού»;

Σύμφωνα με την Driver (ΗΘΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, σελ. 76) μας καταγράφει, ότι Mill υποστήριζε την άποψη ότι αν οι άνθρωποι είχαν το δικαίωμα της επιλογής, θα επέλεγαν την ανικανοποίητη και τραγική ζωή του Σωκράτη αντί της ευτυχισμένης ζωής κάποιου ηλίθιου ανθρώπου. Και αυτό το σημείο βέβαια οδήγησε τον Mill να διενεργήσει την ηθικολογική διάκριση μετάξυ ανώτερων και κατώτερων ηδονών. Ναι αλλά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί ο Σωκράτης ήταν ανικανοποίητος εφ΄όσον βίωσε τις ανώτερες πνευματικές και διανοητικές ηδονές; Ούτε αντιλαμβάνομαι, απόλυτα, γιατί ένας ηλίθιος άνθρωπος να μη μπορεί να βιώσει, έστω αμυδρά, κάποιες ανώτερες πνευματικές ηδονές; Και να μη μπορεί καθόλου να τις βιώσει, η ουσία είναι, ότι είναι απόλυτα ευτυχισμένος στην κατάσταση που βρίσκεται.

Η Driver όμως επιμένει, ότι (σελ. 77): «είναι σημαντικό να σημειωθεί πως αυτό που λέει ο Mill είναι ότι οι ανώτερες ηδονές υπερτερούν ως είδος».

Ο ίδιος ο Mill ξεκαθαρίζει όμως κάτι το ορθό : «Θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι πολλοί που είναι ικανοί για ανώτερες ηδονές, περιστασιακά αναβάλλουν την απόλαυσή τους, υπό την επήρεια του πειρασμού, χάριν των κατώτερων ηδονών». (Ωφελιμισμός, σελ. 85).

Αλλού καταγράφεται, περί του Ωφελιμισμού, ότι ο Mill: «Υπερασπίζει τον ωφελιμιστήν εναντίον της κατηγορίας ότι είναι εγωϊστής και αδιάφορος, εις πάν ότι δεν είναι αισθησιακή ηδονή, εις τας ανωτέρας τέρψεις της τέχνης και της επιστήμης… από την άλλη πλευράν όμως ο Μίλ μας λέγει ότι μερικαί ηδοναί, καλλιτεχνικαί και διανοητικαί, είναι ανωτέρας ποιότητος από τας ηδονάς των αισθήσεων και η θεώρησις της ποσότητος δεν υπεισέρχεται κατά τίποτε εις την αξίαν των… ο Μίλ δεν αισθάνεται τον εαυτόν του ευτυχή εις τον απλούν ωφελιμισμόν… Πάντως, δεν παραδέχεται την δογματικήν άρνησιν του υπερφυσικού καθώς επίσης τον άπειρον και παντοδύναμον Θεόν». (Emile Brehier, Ιστορία της Φιλοσοφίας, σελ. 435-436).

Ωστόσο, είναι εντυπωσιακές οι απαντήσεις του Μill στους επικριτές του Ωφελιμισμού… Οι αντιρρήσεις των επικριτών έχω την άποψη, ότι στηρίζονται στα εξής δύο σημεία (Ωφελιμισμός, σελ. 88-89):

1.      Καμμιά μορφή ηδονής ή ευτυχίας δεν μπορεί να αποτελέσει τον αυτοσκοπό ή λογικό σκοπό των ενεργειών του ανθρώπινου βίου.
2.      Οι ανθρωπότητα πορεύεται τον δρόμο της και άνευ της ηδονής ή της ευτυχίας.

Ο πατέρας του ποιοτικού Ωφελιμισμού ανταπαντά  στις επικρίσεις με τα επόμενα:

1.      Η πρώτη αντίρρηση είναι έωλη και αθεμελίωτη. Διότι, σημειώνει, εάν η ανθρωπότητα δεν έχει ουδεμία πρόσβαση στην ευδαιμονία την ηδονή και την ευτυχία, η επίτευξη της δεν μπορεί να αποτελέσει στόχο της ηθικής και κάθε άλλης λογικής συμπεριφοράς. Βέβαια, τονίζει με έμφαση, ότι ο ωφελισμισμός δεν περιορίζεται στην εξεύρεση της ηδονής ή και της ευτυχίας, αλλά μάλλον ενέχει και την αποφυγή του πόνου και της δυστυχίας.

2.      Η δεύτερη αντίρρηση ισχυρίζεται εμμέσως πλην σαφώς ότι είναι αδύνατο μια ανθρώπινη ζωή να είναι επαρκώς ευτυχισμένη. Ο Mill όμως αντιλέγει, τεκμηρειωμένα, ότι «αυτό το γνώριζαν καλά τόσο οι φιλόσοφοι που δίδασκαν ότι η ευτυχία αποτελεί σκοπό της ζωής όσο και εκείνοι που τους περιγελούσαν». Και αυτό, διότι, «η ευτυχία δεν συνίστατο σε μια ζωή εκστατικής απόλαυσης, αλλά σε κάποιες στιγμές της στο πλαίσιο μιας ύπαρξης που θα χαρακτηριζόταν από λίγους και παροδικούς πόνους και από πολλές και ποικίλες ηδονές».

Βέβαια καθώς διδαχθήκαμε στο μάθημα της Εφαρμοσμένης Ηθικής μας προκύπτουν και μερικά σημαντικά προβλήματα στον ποιοτικό Ωφελιμισμό. (Πανεπιστημιακές Σημειώσεις, Προβλήματα του ποιοτικού Ωφελιμισμού). Σίγουρα δεν είναι μία τελειοποιημένη ηθικολογική θεωρία αλλά αδιαμφισβήτητα είναι η πλέον καλύτερη φιλοσοφική θεωρία από εκείνην του Bentham, διότι αντιπροτείνεται η ποιοτική διάκριση ανώτερων και κατώτερων ειδών ηδονών.

Το πρώτο φιλοσοφικό πρόβλημα μοιάζει να είναι η σύγχυση που ενυπάρχει μεταξύ του πρέπει να είναι κάποιος ευτυχισμένος και του να είναι κανείς ευτυχισμένος. Ένα δεύτερο ζήτημα που προκύπτει είναι, παρ΄όλο που ο κάθε άνθρωπος εργάζεται και επιθυμεί την δικιά του ευτυχία, δεν πρέπει όμως να εννοηθεί υπολογιστικά και σε άμεση συνάφεια με τις μέλλουσες καλές συνέπειες. Η τρίτη προβληματική εστιάζει, νομίζω, στη ρίζα του προβλήματος της θεωρίας που εξετάζουμε, διότι μοιάζει να είναι «ανέφικτα απαιτητική» (λόγο της αυστηρής αμερόληπτης στάσης της), όπου υπερβαίνει κατά πολύ, θα συμπλήρωνα εγώ, και τα παραμυθένια όρια της ονειρεμένης Φρουτοπίας ή μιας επι γής Χαρισματικής Κοινωνίας με ένσαρκους Άγγελους.

Ποιο είδος ανθρώπου σκέφτεται το καθολικό συμφέρον της μικρής τοπικής κοινωνίας του, είτε της πόλης και του χωριού του, πολλώ μάλλον ολόκληρης της χώρας του; Αν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος, είναι βέβαιο ότι πρόκειται για αγίους και ανιδιοτελείς ανθρώπους όπως π.χ. άσημους Μοναχούς/ές των μοναστικών κοινοτήτων, Ασκητές των ερημιών και των λαγκαδιών ή και γιατί όχι απλοί καθημερινοί άνθρωποι με ασκητικό φρόνημα στη ερημιά των πόλεων, όπου ζούνε με άκρα ανιδιοτέλεια και προσεύχονται φιλάνθρωπα και εξασκούν την ελεημοσύνη στα κρυφά (και όχι για το θεαθήναι και τη διαφήμιση) για να μεγιστοποιήσουν την ωφέλεια και την ευτυχία  ολοκλήρου της ανθρωπότητας.

Βέβαια, το θεματικό και κεντρικό ερώτημα του δοκιμίου μας παραμένει αμείλικτο: είναι εύλογη ή όχι η θεωρία του ποιοτικού Ωφελιμισμού; Αν δεν εντρυφούσα σε διάφορες βιβλιογραφικές πηγές για να λάβω μερικές ιδέες δεν θα είμουνα και τόσο σίγουρη. Μετά από την ενδελεχή προσωπική έρευνά μου θα απαντούσα ευθέως: ότι εξαρτάται από ποια οπτική γωνία το βλέπει κανείς και εξαρτάται σαφώς από τις προσλαμβάνουσες πολιτισμικές και θρησκευτικές παραστάσεις του καθενός μας ξεχωριστά.

Από μια οπτική γωνία, και αυστηρή κριτική, θεωρώ και αισθάνομαι, ότι δεν είναι και τόσο απόλυτα εύλογη η ωφελιμιστική θεωρία του Mill διότι έχει συγκεκαλυμένη τη ρίζα του εγωϊσμού και ότι στο τέλος της ημέρας μου φαίνεται ότι θεμελιώνεται κάπως υποδόροια και το ωφελιμιστικό δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».  Αφού ο απώτερος σκοπός της θεωρίας, θα είναι να ωφεληθούν και να ευτυχήσουν (δαιμονοποιώντας τον πόνο και την δυστυχία) όσο το δυνατό περισσότεροι ανθρώποι, συνεπώς κάθε μέσο «αγιάζεται» με τις ευλογίες του Ωφελιμισμού. Ο εγωϊσμός δεν νομίζω να είναι και τόσο ωφέλιμο ή καλό πράγμα για να τον καλλιεργούμε. Ούτε βέβαια μπορούμε να τον ξεριζώσουμε ολοσχερώς, διότι έχω την βαθιά πεποίθηση ότι ίσως το παιγνίδι να παίζεται στην μεταμόρφωση του Εγώ…

Η επιχειρηματολογία μου όμως, ταυτίζεται και συμφωνεί, μάλλον, με το επόμενο σημείο: «Το σημείο εκκίνησης του συστήματος του Stuart Mill, όπως κάθε ωφελιμιστικού συστήματος, είναι λοιπόν ο εγωισμός. Εκεί βρίσκεται η κρυμμένη «ρίζα» που μόνο αυτή στηρίζει και τρέφει την επαγωγική ηθική.» (JEAN - MARIE GUYAU, ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΓΓΛΙΚΗ ΗΘΙΚΗ- ΕΚΘΕΣΗ ΤΩΝ ΘΕΩΡΙΩΝ, σελ. 77).

Βέβαια μέχρι αυτού του σημείου δεν θέλω να είμαι δογματικά απόλυτη, έτσι διατηρώ και κάποια αβεβαιότητα στη γνώμη μου, διότι στη συνάφεια του πιο πάνω αποσπάσματος εντοπίζω και κάτι το ιδιαίτερα θετικό, πράγμα που με κάνει να πιστεύω ότι η θεωρία εν τέλει είναι και δεν είναι εύλογη. Δεν είναι εύλογη εξ αιτίας του εν δυνάμει ατομικού και εγωϊστικού ηδονισμού, αλλά είναι και εύλογη, διότι στην εν εξελίξει προοπτική της συναντούμε τον φιλάνθρωπο αλτρουϊσμό! Είναι δηλαδή εύλογη η θεωρία σε μεγάλο ποσοστό. Βέβαια δεν είπα ακόμη την τελευταία μου λέξη.

Το εν λόγω προσωπικό μου συμπέρασμα το δημιούργησα κατά βάση και της επόμενης συναφούς απόψεως του Γάλλου Φιλόσοφου Jean-Marie, όπου καταγράφει: «Ευτυχώς, στην ίδια την ατομική ηδονή και στις επιθυμίες που συνδέονται με αυτήν ο Stuart Mill βρίσκει, όπως ο Bentham, ένα στοιχείο που ξεπερνά τον εγωισμό: «είναι η επιθυμία να βρισκόμαστε σε αρμονία με τους όμοιούς μας, που είναι ήδη μια ισχυρή αρχή στην ανθρώπινη φύση». Αγγίζουμε εδώ το κεντρικό σημείο του συστήματος του Stuart Mill. Ξεκινώντας από το σημείο αυτό θα το δούμε, από ανεπαίσθητη εξέλιξη, να περνά από τον εγωισμό στον πλέον ολοκληρωμένο αλτρουισμό.» (JEAN - MARIE GUYAU, ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΓΓΛΙΚΗ ΗΘΙΚΗ- ΕΚΘΕΣΗ ΤΩΝ ΘΕΩΡΙΩΝ, σελ. 78).

Ως τελικό επιστέγασμα της επιχειρηματολογίας μου, το κερασάκι της τούρτας, θα προτάξω και ως έτι επι πλέον ισχυρότερο επιχείρημα της προσωπικής μου άποψης, ότι τελεσίδικα, θεωρώ την ποιοτική θεωρία του Ωφελιμισμού, ότι είναι σε μέγιστο βαθμό εύλογη και εξαιρετικά ωφέλιμη για την ανθρωπότητα, παρ΄όλο που αρχινά με τα σπέρματα του εγωϊσμού. Βάση πιανού κριτηρίου καταστάλαξα στην πιο πάνω προσωπική μου άποψη; Βάση των γραπτών του ηθικολόγου Mill.

Θεωρώ την Ωφελιμιστική θεωρία ως εξαιρετικά εύλογη και δικαία για σύσσωμη την ανθρωπότητα, αν και μόνο αν ισχύει το αμέσως επόμενο, σε απόλυτο βαθμό, για την καθολική εφαρμογή και την ολοκλήρωση της ωφελιμιστικής θεωρίας (Mill, ΩΦΕΛΙΜΙΣΜΟΣ, σελ. 95):

«Ο ωφελιμισμός αξιώνει από τον δρώντα να είναι τόσο απόλυτα αδέκαστος  σε σχέση με την ευτυχία του και την ευτυχία των άλλων όσο και ένας αμερόληπτος και καλοπροαίρετος παρατηρητής. Στον χρυσό κανόνα του Ιησού από τη Ναζαρέτ ανακαλύπτουμε το γενικό πνεύμα της ωφελιμιστικής ηθικής. Οι εντολές ουν όσα θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν συνιστούν την ιδανική ολοκλήρωση της ωφελιμιστικής ηθικής».

Γίνεται νομίζω σε όλους μας αντιληπτό, και δεν είναι αυθαίρετο, ότι η Ευδαιμονολογία, ο Ηδονισμός και ο Ωφελιμισμός του John Stuart Mill θεμελιώνεται και στηρίζεται επάνω στις Ευαγγελικές εντολές του Χριστιανισμού. Αυτό προσωπικά, αποτελεί μεγάλη έκπληξη για μένα, διότι όποια πέτρα και να σηκώσουμε σε φιλοσοφικές θεωρίες, θεμέλιος λίθος είναι ο Χριστιανισμός.
Της Φρίξιας Ντορζή

Προπτυχιακή Φοιτήτρια
Φιλοσοφική Σχολή Πανεπιστημίου Κύπρου
Εφαρμοσμένη Ηθική
Α΄ Εξάμηνο

2017

ΠΗΓΗ: ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΝ ΚΥΠΡΟΥ, ΤΜΗΜΑ ΚΛΑΣΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΣ, ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ





Του κ. Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Στο βίντεο, που προτάσσεται της ανάρτησης, ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος ομολογεί -με αφοπλιστική ειλικρίνεια- ότι κάποτε λέγει και παλαβωμάρες για θέματα πίστεως.

Να συγχαρούμε θερμά και υικά τον Πανιερώτατο Λεμεσού για την ειλικρίνειά του. 

Όντως! Όχι απλά παλαβωμάρες, αλλά κυριολεκτικά κακόδοξα πράγματα, είναι όσα είπε στο Ντόρμουθ της Γερμανίας και στην εκπομπή της Ελίζας ο Πανιερώτατος Λεμεσού.

Να ελπίσουμε ότι, με τη δήλωσή του αυτή, ανασκευάζει έμμεσα τις κακοδοξίες που διατύπωσε;

Δεν μπορούμε, όμως, καθόλου να συγχαρούμε τον Πανιερώτατο, επειδή στην ολιγόλεπτη απάντησή του, στο βίντεο που προτάσσεται της ανάρτησης, συγχύζει το σχίσμα με την αποτείχιση και θεωρεί εντελώς πλανεμένα ότι όποιος αποτειχίζεται γίνεται σχισματικός.

Ο Πανιερώτατος Λεμεσού -όπως και ο κάθε κληρικός, μοναχός ή λαικός- έχει το αναφαίρετο κανονικό δικαίωμα να πιστεύει ότι ποιμαντικά δεν ενδείκνυνται οι αποτειχίσεις επί του παρόντος, επειδή ο ΙΕ΄Κανόνας της ΑΒ΄ Συνόδου είναι δυνητικός και όχι υποχρεωτικός. Δεν έχει κανένα απολύτως, όμως, δικαίωμα να συγχύζει την αποτείχιση με το σχίσμα και να θεωρεί ως σχισματικούς όσους πατέρες και αδελφούς μας ιερώς αποτειχίστηκαν.

Ο ίδιος μπορεί κάλλιστα να μην αποτειχιστεί. Έχει -όπως όλοι οι πιστοί το αναφαίρετο αυτό δικαίωμα-, αλλά κανένα δικαίωμα δεν έχουμε να κατακρίνουμε τους πατέρες και αδελφούς μας που αποτειχίστηκαν και να τους αποκαλούμε σχισματικούς, επειδή ο ΙΕ΄ Κανόνας της ΑΒ΄ Συνόδου επιτάσσει να επαινούμε και όχι να ψέγουμε όσους αποτειχίστηκαν πριν συνοδική διαγνώμη.

Αν η αποτείχιση γίνει από επίσκοπο που κηρύσσει γυμνή τη κεφαλή κατεγνωσμένη αίρεση, τότε είναι μια ευλογημένη πράξη έστω και αν ο Πανιερώτατος Λεμεσού ή ο οποιοσδήποτε άλλος την θεωρεί ποιμαντικά ασύμφορη.


Ο Πανιερώτατος Λεμεσού πρέπει να μελετήσει τους Κανόνες της ΑΒ΄ Συνόδου για να δει τι διαλαμβάνουν για την αποτείχιση και το σχίσμα.


Θαυμάσια ερμημεία των Κανόνων της Συνόδου αυτής κάνει ο Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, στο βιβλίο του “Τα δύο άκρα”,ενώ επιπρόσθετα ισχυρά θεολογικά επιχειρήματα παραθέτει στο προσφάτως εκδοθέν βιβλίο του ”Άρθρα, Μελέται,  Επιστολαί, Τόμος Β΄, Σταμάτα 2017.”

ΠΗΓΗ: Ιστολόγιον «PANAYIOTIS TELEVANTOS», http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/11/blog-post_916.html