Translate

Σάββατο, 23 Μαΐου 2020

Η ΔΙΑΔΟΣΗ TOΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ (4ος - 5ος αι.)



Η ΔΙΑΔΟΣΗ TOΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ 
ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ (4ος - 5ος αι.)

Του Παναγιώτη Νούνη

Το άρθρο περί της Εξωτερικής Πολιτικής του Ρωμαϊκού Κράτους (που ακούει καταχρηστικώς σήμερα στο όνομα Βυζάντιον) το οποίο πρόκειται να μας απασχολήσει, είναι: της κ. Σοφίας Πατούρα, “Η διάδοση του Χριστιανισμού στα πλαίσια της εξωτερικής πολιτικής του Βυζαντινού κράτους (4ος - 5ος αι.),” Σύμμεικτα, vol. 7, pp. 215-236, 1987.

Ο τίτλος, θεωρώ, ότι είναι αρκετά σαφής: πρόκειται, για την διάδοση στα πέρατα της γνωστής τότε οικουμένης του ορθοδόξου Χριστιανισμού (ενίοτε και ετερόδοξες εκφάνσεις του Χριστιανισμού) μέσα στα αυστηρά πλαίσια της Εξωτερικής Πολιτικής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ο εν λόγω τίτλος του άρθρου, φαίνεται, να ανταποκρίνεται λίαν καλώς και πλήρως στο περιεχόμενο του άρθρου. Και αυτό, διότι δεν μας υπόσχεται περισσότερα πράγματα απ΄ ότι τελικά παρουσιάζεται εκτενώς και αναλυτικώς στο άρθρο.

Το κυρίως θέμα της Πατούρα, πραγματεύεται, περί της μεθοδευμένης εξωτερικής πολιτικής ή της θρησκευτικο-πολιτικής διπλωματίας και διαδόσεως του ορθοδόξου είτε ενός ετεροδόξου Χριστιανισμού (ανάλογα με τα εκάστοτε θεολογικά πιστεύω, κριτήρια και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του εκάστοτε Οικουμενικού Αυτοκράτορα), προς τα βαρβαρικά έθνη και αλλόφυλους, τα οποία επιβουλεύονται και υποσκάπτουν εχθρικά την οικουμενική Ρωμαϊκήν Αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως της Νέας Ρώμης, μέσα στο χωροχρονικό πλαίσιο του 4ου και 5ου αιώνα μετά Χριστόν.

Κύριος στόχος και σκοπός της ιστορικής έρευνας της συγγραφέως, νομίζω, ότι είναι να αποδείξει μέσα από ελάχιστες και σπάνιες, ιστορικές, εκκλησιαστικές και αγιολογικές πηγές την αγαστή και στενή συνεργασία της Πολιτείας με την Εκκλησία, μαζί και την ευέλικτη ειρηνοποιό διπλωματία αμφοτέρων των θεσμών, στο πλαίσιο μίας αναγκαστικής (ελέω των ιστορικών συνθηκών) ρωμαλέας εξωτερικής θρησκευτικής πολιτικής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης. Άραγε, η συγγραφέας τα καταφέρνει; Αυτό βέβαια, θα το δούμε αναντίρρητα στην πορεία του δοκιμίου μας.

Πολύ ορθά, η Πατούρα, ξεκινάει με τον Μέγα Κωνσταντίνο, που ως γνωστόν ο ίδιος με τολμηρές πολιτικές ενέργειες για την εποχή του, μέσω του Διατάγματος των Μεδιολάνων, έπηξε άπαξ και διαπαντώς την θρησκευτική ελευθερία των Χριστιανών, τουτέστιν απελευθέρωσε τον ορθόδοξο Χριστιανισμό και τους Χριστιανούς από τις θεοφώτιστες κατακόμβες και τις φυλακές, απάλλαξε αυτούς από τα σκληρά Μαρτύρια του Αίματος και κατέπαυσεν άρδην τους αδυσώπητους διωγμούς των προηγούμενων παγανιστών Αυτοκρατόρων. Παράλληλα, κατόρθωσε να μετακινήσει, να μεταμορφώσει, να ανατρέψει και να ανανεώσει την πάλαι ποτέ παγανιστική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της παλαιάς Ρώμης, σε Νέα Ρώμη με κέντρο από τούδε και εις το εξής την βασιλεύουσα Πόλη Κωνσταντινούπολη, δηλαδή την ορθόδοξη Χριστιανική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Ο ίδιος ο Μέγας και Άγιος Ισαπόστολος οικουμενικός Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος, την ίδια θρησκευτικο-πολιτική στρατηγική εφήρμοσε και στην εξωτερική πολιτική του για να αναχαιτίσει τους διωγμούς των Χριστιανών που διενεργούσε ο βασιλιάς της Περσικής Αυτοκρατορίας Σαβώρης, ο οποίος εξαπέλυσε στα όρια της περσικής αυτοκρατορίας του αιματινούς διωγμούς κατά των Χριστιανών.

Η συγγραφέας, αναφέρει (σελ. 216) πολύ σωστά, ότι, σύμφωνα με πληροφορίες που λαμβάνουμε από Εκκλησιαστικούς ιστορικούς του 4ου και 5ου αιώνα, κατά την βασιλεία του Μεγάλου Κωνσταντίνου είχαμε –μέσω της μυστικής συγκατάθεσης της Αυτοκρατορίας και της Εκκλησίας εκχριστιανισμούς ξένων λαών και πέρα από τα όρια της Αυτοκρατορίας- όπως π.χ. των Ιβήρων, Ινδών, Σαρακηνών κ.ο.κ. Η συμμαχία με τους Ιβηρίτες λ.χ. διασφάλιζε τα βορειοανατολικά σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τους Πέρσες.

Ο χαρακτηρισμός του Μεγάλου Κωνσταντίνου και της μητέρας αυτού της βασιλομήτωρ Αγίας Ελένης, ως Ισαποστόλους της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, ελέω της εσωτερικής και εξωτερικής θρησκευτικής διπλωματίας τους δεν είναι τυχαίος ούτε μάλλον υπερβολικός. (Δείτε επίσης, εκτενώς και αναλυτικώς, το εγχειρίδιο του π. Θεοδώρου Ζήση, «Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ», εκδόσεις «το Παλίμψηστον», 2015, σσ. 142). Αυτό το επιπρόσθετο στοιχείο της εν λόγω μονογραφίας το καταγράφουμε και παραπέμπουμε σκόπιμα, καθότι η συγγραφέας καταθέτει πολύ ολίγα στοιχεία για την εξωτερική θρησκευτική πολιτική του Μ. Κωνσταντίνου το οποίο καλύπτει η σύγχρονη μονογραφία.

Μετά, ακολουθούν παρόμοια θρησκευτική διπλωματία οι απόγονοι υιοί του Μ. Κωνσταντίνου. Ο Κωνστάντιος, π.χ.: υϊοθετεί, ως θρησκευτική άποψη και θρησκευτική εξωτερική και εσωτερική πολιτική την ετερόδοξη προσέγγιση του Χριστιανισμού την αίρεση του Αρειανισμού. Ως διάδοχος Αυτοκράτωρ, προωθούσε και στήριζε θεσμικά την άνοδο και εξάπλωση του Αρειανισμού. Ενώ ο πατέρας του ο Μέγας Κωνσταντίνος, πιστός στην Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, Εκκλησία και Αυτοκράτωρ μέσω της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, κατεδίκασαν με συνοπτικά αποφασισθέντα, με διάφορα αναθέματα τον Άρειο, τους οπαδούς του μαζί και τις κακοδοξίες του.

Πρώτη επίσημη προσπάθεια, εκχριστιανισμού των αλλοφύλων, είναι ο εκχριστιανισμός των Γότθων από τον αρειανό αυτοκράτορα Κωνστάντιο, μέσα στα πλαίσια της εξωτερικής θρησκευτικής πολιτικής του, ο οποίος συμμετείχεν στην τελετή χειροτονίας εις επίσκοπον των Γότθων, του αρειανού πρεσβύτερου Ουλφίλα. Επόμενη πρωτοβουλία του Κωνστάντιου είναι ο εκχριστιανισμός της Αραβίας, της φυλής των Ομηριτών, όπου εκεί ορίζει ως αρχηγό τον αρειανό επίσκοπο Θεόφιλο. Η προσπάθεια τους στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. (σελ. 218) Βέβαια, ο Αρειανισμός συνέχιζε να απασχολεί έντονα και να προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας.

Βέβαια, ο μαζικός εκχριστιανισμός των Γότθων με επίσημη παρέμβαση Πολιτείας και Εκκλησίας της Νέας Ρώμης, από πολιτική επιλογή, επιτεύχθηκεν, επί αρειανού Αυτοκράτορα Ουάλη μέσω του Γότθου φύλαρχου Φριτιγέρνη, κατά την ιστορική συγκυρία όπου οι Γότθοι είχαν μια σοβαρή ενδοφυλική διένεξη. Ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των Γότθων δεν ήταν αφ΄ εαυτού του ικανός και αρκετός για να διαλύσει και να διασπάσει το ισχυρότατο και φιλοπόλεμο βαρβαρικό φύλο. Η θρησκευτική τους διαφοροποίηση όμως, ο εκχριστιανισμός των Γότθων ήταν και εκείνη η χαριστική τους βολή ώστε το ρήγμα και ο διχασμός αναμεταξύ τους να είναι οριστικός. (σελ. 219-220)

Η Εξωτερική Πολιτική του διαίρει και βασίλευε, μέσω θρησκευτικής ιεραποστολής και παράδοξους διπλωματικούς ελιγμούς δεν είναι σύγχρονη επινόηση και δημιούργημα της Μεγάλης Βρετανίας ή των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Παράλληλα, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, η Ρωμηοσύνη έπρεπε να προφυλαχθεί και από άλλα εχθρικά φύλα όπως τους Σαρακηνούς. Οι ρωμαίοι Βυζαντινοί, άδραξαν της ευκαιρίας να εφαρμόσαν τα ειρηνικά μέσα και την θρησκευτική διπλωματία τους, αποστέλλοντας στην βασίλισσα των Σαρακηνών Μαυία (με δικό της αίτημα) τον Μοναχό Μωϋσή ως επίσκοπον των Σαρακηνών. Ο μοναχός Μωϋσής όμως, ήταν καθόλα ορθόδοξος Χριστιανός, και αρνείτο δικαίως και εύλογα να χειροτονηθεί επίσκοπος από αρειανούς. Πράγμα που εξανάγκασε την αρειανίζουσα Αυτοκρατορία να αναπροσαρμοστεί και να συμβιβαστεί, ελέω της εξωτερικής πολιτικής επί των Σαρακηνών, και εν τέλει ο μοναχός Μωϋσής χειροτονείται με την άδεια του αρειανού Αυτοκράτορα, από εξόριστους ορθοδόξους επισκόπους, ως επίσκοπος των Σαρακηνών. (σελ. 220-221)

Όλα σχεδόν τα προηγούμενα, μέχρι στιγμής, μας αποδεικνύουν ότι η Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, η Κωνσταντινούπολις, επέλυε και με κάθε είδους ειρηνικά μέσα αρκετά προβλήματά της με το ρωμαλέο και ιεραποστολικό δόρυ της την θρησκευτική Εξωτερική Πολιτική, δηλ. με τον εκχριστιανισμό των αλλοφύλων και βαρβάρων λαών που επιβουλεύοντο μεθοδικά τα σύνορά της.

Να σημειωθεί, ωστόσο, ότι, στις παραμεθόριες περιοχές η ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο σε δογματικά και θεολογικά ζητήματα αντιδρώντας μαχητικά και πολεμικά ενάντια στις όποιες κακόδοξες επιδιώξεις και αξιώσεις του μη ορθόδοξου Αυτοκράτορα. Για λόγους όμως εθνικής ασφάλειας κακόδοξοι αυτοκράτορες ενίοτε υποχωρούσαν έναντι στα δίκαια αιτήματα των ορθοδόξων Χριστιανών. (σελ. 221)

Επί λέξη καταγράφει η αρθρογράφος, ότι:

«Ο ρόλος της 'Εκκλησίας και του Μοναχισμού στο ευαίσθητο απο τις βαρβαρικές επιδρομές βόρειο σύνορο της Αυτοκρατορίας, αποκτά μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα και εμφανίζεται ιδιαίτερα απειλητικός γιά τήν κεντρική εξουσία». (σελ. 221)

Στην πορεία η ίδια σημειώνει, ότι: «Βέβαια, η ηγεσία της 'Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, κατά κανόνα ταυτισμένη δογματικά μέ τον αυτοκράτορα, καί λειτουργώντας στα πλαίσια συνεργασίας Κράτους -'Εκκλησίας, είχε βαρύνοντα συχνά λόγο σέ θέματα εξωτερικής θρησκευτικής πολιτικής». (σελ. 222)

Όταν βέβαια, κατά κανόνα η ηγεσία της Αυτοκρατορίας δεν ήταν καθόλου ταυτισμένη με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, και επέλεγε ο τάδε ή ο δείνα Αυτοκράτωρ να επιβάλλει στον κλήρο και λαό το όποιο κακόδοξο δόγμα της επιλογής του, τότε είχαμε αυθαίρετες και επιπόλαιες αλλαξοπατριαρχίες μέσω του στυγνού καισαροπαπισμού αλλά και δυναμικές εντάσεις και αντιδράσεις στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας. Αυτά όλα τα δρώμενα απασχολούν στην εσωτερική πολιτική όμως, η οποία δεν είναι το ζήτημα της παρούσης θεματολογίας. Όταν όμως, Εκκλησία και Πολιτεία συντονίζονταν μέσω της στενής συνεργασίας ή συναλληλίας, τότε εκεί η θρησκευτική διπλωματία με την διάδοση του Χριστιανισμού σε ξένους λαούς λάμβανε με θαυμαστό τρόπο σάρκα και οστά. Αυτό, το οποίο σήμερα είναι άκρως δυσεύρετο στο Νεοελληνικό και Κυπριακό Κράτος. Δηλαδή, η συνεργασία Εκκλησίας και Πολιτείας στην Εξωτερική Πολιτική, χωλαίνει, για τα συμφέροντα κυρίως κυρίαρχων Κρατών.

Αξίζει παράλληλα να σημειωθεί, θεωρώ, ότι κατά την περίοδο που προανεφέρθη όπου η Αυτοκρατορία με το Πατριαρχείο της Κων/Πόλεως αρειάνιζαν και προωθούσαν ως εξωτερική θρησκευτική Πολιτική τον μη ορθόδοξο Αρειανισμό (πρόγονος του Μονοφυσιτισμού και Ισλαμισμού), κατά τόπους ορθόδοξες Εκκλησίες (π.χ. η Εκκλησία της Καππαδοκίας με τον Μέγα Βασίλειον ή το πατριαρχείον της Αλεξανδρείας με τον Μέγα Αθανάσιον) εκτός του ότι στο εσωτερικό αντιμάχοντο και πολεμούσαν την κακοδοξία του Αρειανισμού, ανέπτυξαν παράλληλα ξεχωριστή δράση εκχριστιανισμού των εκχριστιανισθέντων αρειανών Γότθων κ.ά. ώστε να ασπαστούν την Φίλη Ορθοδοξία και να αποκηρύξουν την άφιλη κακοδοξία του γοτθικού Αρειανισμού.

Τα αμέσως προηγούμενα, τεκμηρειώνονται, κατά την συγγραφέα του άρθρου, σε αντιρρητικές και ποιμαντικές επιστολές του Αγίου και Μεγάλου Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας. Ο Μέγας Βασίλειος, μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας, ένας εκ των αγίων Τριών Ιεραρχών, φαίνεται να διατηρούσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σημαντική αλληλογραφία με την ορθόδοξη εκκλησία των Γότθων.

Μόνο, που δεν συμφωνώ απόλυτα, ότι η στάση του αυτή είχε να κάνει μονοσήμαντα με ορθολογικούς λόγους όπως π.χ. με την επίσημη εξωτερική πολιτική προπαγάνδα και την θρησκευτική διπλωματία της Αυτοκρατορίας, αλλά μάλλον θεωρώ ότι είχε να κάνει παράλληλα και με επιπρόσθετους λόγους, όπως: τα θεολογικά, πνευματικά ή ποιμαντικά κριτήρια, τα οποία η αρθρογράφος φαίνεται να αγνοεί, να παραθεωρεί ή και να τα παραμερίζει καθότι δεν τα επισημαίνει. Ελπίζω μόνο, ότι οι ορθολογικές αποστάσεις από την Χαρισματική και Ποιμαντική προσέγγιση της διαδόσεως του Χριστιανισμού, να μη σχετίζονται με την εν γένει αυστηρά ορθολογική τάση της Ιστορίας να απορρίπτει την Μεταφυσική, καθότι αυτή καθ΄εαυτή η Πατερική Θεολογία των Καππαδοκών κ.ά. αγίων Πατέρων της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, απορρίπτουσι ομοθυμαδόν, ουσιωδώς και οντολογικώς, την Μεταφυσική Θεολογία και την Φιλοσοφική Μεταφυσική.

Ο Μέγας Βασίλειος, δεν ήταν πολιτικός -αλλά ένας Χαρισματούχος καλός ποιμήν και Ασκητής Επίσκοπος της Καππαδοκίας-, ώστε να ταυτίζεται αδιάκριτα με την όποια θρησκευτική προπαγάνδα είτε εξωτερική ή εσωτερική πολιτική της ηγεσίας της Νέας Ρώμης, γι΄αυτό και δεν δίσταζε να έρθει πολλάκις σε μετωπική ρήξη μαζί τους, όταν το πολιτικό σκηνικό που προωθείτο είτε στο εξωτερικό είτε στο εσωτερικό ήταν κατά κόρον η κακοδοξία, δηλ. η αλλοίωσις της Ορθοδοξίας.

Επί Αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Α΄, ακριβώς μετά την Αγία Β΄ Οικουμενική Σύνοδο έχουμε, θεσμικά, ως επίσημη πλέον Θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη ή την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία. Η εν λόγω μεγίστη θεσμική θρησκευτική αλλαγή στο εσωτερικό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επέφερεν ταυτόχρονα και την ρηξικέλευθη και σημαίνουσα αλλαγή στην εξωτερική θρησκευτική διπλωματία.

Στο χωροχρονικό πλαίσιο τώρα, αυτής της ρωμαλέας θρησκευτικής μεταβολής έπαιξε καθοριστικό ρόλο η ασκητική φυσιογνωμία, η ποιμαντική και ιεραποστολική δράση και η χαρισματική προσωπικότητα του Αγίου Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως του Ιωάννη του Χρυσοστόμου.

Ο ίδιος ο ιερός Χρυσόστομος, πολέμησε εύλογα και αντιρρητικά τον Αρειανισμό και τον Παγανισμό, (αφού ως γνωστόν η όποια κακοδοξία -ως πνευματική θανατηφόρος πανδημία- διεσπούσε τον κοινωνικό ιστό της Αυτοκρατορίας) καθότι προσπαθούσε επιτυχημένα μέσω της ποιμαντικής και θεολογικής διάκρισης, να συγκρατήσει στην ορθόδοξη Πίστη τους ορθοδόξους Γότθους που διέμεναν στην Κων/Πολη, ενώ προσπάθησε μάλιστα να μεταστρέψει στην Ορθοδοξία αρειανούς ομοφύλους τους κ.ο.κ. Στον ιερό Χρυσόστομο και σε φίλους του Ασκητές επισκόπους της Εκκλησίας, οφείλεται κυρίως, ο προσηλυτισμός των Γότθων της Κριμαίας, ο εκχριστιανισμός των Ούνων και Σκυθών στην Ορθοδοξία. (σελ. 223)

Ωστόσο, να λεχθεί, ότι οι διάδοχοι του Μεγάλου Θεοδοσίου, συνέβαλαν στον άκρως επιτυχημένο εκχριστιανισμό των Αρμενίων, η οποία Μεγάλη Αρμενία τότε ήταν πολιτικά υποταγμένη στην Αυτοκρατορία των Περσών. (σελ. 226-227)

Η επίσημη διοίκηση της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας, το Οικουμενικόν Πατριαρχείον της Κωνσταντινουπόλεως-Νέας Ρώμης σε στενή συνεργασία πάντοτε με τον εκάστοτε Αυτοκράτορα, ακόμη και εκείνων των περιπτώσεων που ο Αυτοκράτωρ ήταν κακόδοξος, προσπαθούσαν για εθνικο-πολιτικούς και εκκλησιαστικούς λόγους μέσω ειρηνικών μέσων όπως εκείνων της εξωτερικής θρησκευτικής πολιτικής ή πολιτικής προπαγάνδας της διαδόσεως είτε του ορθοδόξου είτε και του ετεροδόξου Χριστιανισμού να εκχριστιανίσουν τους βαρβάρους και ξένους λαούς, εξάπαντος θανάσιμους εχθρούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, γεγονός που πολλάκις αναφέρουν οι ιστορικές πηγές στεφόταν με πολιτικές και εκκλησιαστικές επιτυχίες για την βυζαντινή ρωμαϊκή διπλωματία.

Σ΄ όλο αυτό το μεθοδευμένο και αριστοτεχνικά δομημένο συνεργειακό πρόγραμμα της εξωτερικής θρησκευτικής πολιτικής, Εκκλησίας και Πολιτείας, συνέτειναν και αρκετές ιδιωτικές πρωτοβουλίες εξεχουσών προσωπικοτήτων και εκκλησιαστικών ανδρών με την σιωπηλή ή μυστική συγκατάθεση του Αυτοκράτορα και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ώστε να εφαρμοσθεί και επαληθευθεί με ακρίβεια το θεολογικό και Γραφικό ρηθέν του Χριστού «πορευθέντες μαθητεύσαντες πάντα τα έθνη…».

Στους εν λόγω αιώνες που εξετάζουμε, έδρασαν σοβαρά και σημαντικά κατά την συγγραφέα, έδρασαν άκρως ιεραποστολικά με άνοιγμα προς τα αλλόδοξα και βάρβαρα έθνη, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο υιός του Κωνστάντιος, ο Μέγας Θεοδόσιος και οι απόγονοί του, ο Μέγας Βασίλειος, ο ιερός Χρυσόστομος, ο Άγιος Σάββας και ο Άγιος Ευθύμιος, ο Άγιος Συμεών ο Στυλίτης, κ.ά. στενοί φίλοι, συνεργάτες και μαθητές τους, οι οποίοι ανέπτυξαν μεγάλη ιεραποστολική και ποιμαντική δράση για τα συμφέροντα τόσον της Εκκλησίας όσον και της Αυτοκρατορίας.

Μόνο, που δεν συμφωνώ απόλυτα, ότι η στάση τους αυτή είχε να κάνει μονοσήμαντα με ορθολογικούς λόγους όπως π.χ. με την εξωτερική πολιτική προπαγάνδα και θρησκευτική διπλωματία της Αυτοκρατορίας, αλλά μάλλον θεωρώ ότι είχε να κάνει και με επιπρόσθετους λόγους, όπως: τα θεολογικά, πνευματικά ή ποιμαντικά κριτήρια, τα οποία η αρθρογράφος φαίνεται να αγνοεί, να παραθεωρεί ή και να τα παραμερίζει καθότι δεν τα επισημαίνει.

O σκοπός της έρευνας, είναι, με σαφήνεια διατυπωμένος. Παρ΄ όλες τις ελάχιστες πηγές, για το ζήτημα της διαδόσεως του Χριστιανισμού κατά τον 4ο και 5ο αιώνα μετά Χριστόν, σε ξένους λαούς, η συγγραφέας εντόπισε αρκετά πολύτιμα στοιχεία από εκκλησιαστικές και αγιολογικές πηγές καθώς και ικανοποιητικά ιστοριολογικά στοιχεία. Επειδή όμως έχει ελάχιστα ερευνηθεί η διάδοση του Χριστιανισμού –προ του 6ου αιώνα, δηλ. προ της εποχής Ιουστιανιανού- θεωρώ, ότι οι στόχοι της συγγραφέως επιτεύχθησαν στο ακέραιο.

Οι ερευνητικές υποθέσεις της δεν είναι άστοχες αλλά ούτε κατέπεσαν στο κενό. Οι στόχοι της εννοιολογικά καλύπτουν τον σκοπό της έρευνας. Η μεθοδολογία της, να ξεδιπλώνει ανά χρονική περίοδο τα ανάλογα ιστορικά γεγονότα, με ανάλογες υποσημειώσεις και παραπομπές, καθώς και η λεπτομερή αναφορά στα πρόσωπα που πρωταγωνιστούσαν είναι αλυσιδωτά και με λογική συνέπεια δομημένα, ώστε να παρατηρεί κανείς με ενδιαφέρον, ετεροχρονισμένα, την πανοραμική ιστορική θέα.

Η εν λόγω έρευνα είναι καθαρά μια ιστορική μελέτη, με επαρκή βιβλιογραφία και παραπομπές, αλλά θα ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρουσα αν προσεγγιζόταν και από θεολογικής απόψεως, μιας και χρησιμοποιούνται εκκλησιαστικές και αγιολογικές πηγές.

Η συγγραφέας, χρησιμοποιεί, ορθά και λογικά τα επιχειρήματά της για να υποστηρίξει την γνώμη της. Η γλώσσα της είναι σαφής και όχι πολύ επιστημονική, πράγμα που θεωρώ ότι είναι αρκετά βοηθητικό να μελετηθεί απερίσπαστα και απνευστί από εκκλησιαστικούς κύκλους, θεολόγους, κληρικούς αλλά και από απλούς πιστούς Χριστιανούς, ώστε να αντιληφθούν και την άκρως ενδιαφέρουσα ιστορική οπτική του πράγματος.

Το άρθρο της συγγραφέως, θεωρώ, ότι είναι αρκετά καλό και αξιόπιστο, διότι με κριτική και συνθετική σκέψη χρησιμοποιεί προσεκτικά και με φειδώ τις εκκλησιαστικές και αγιολογικές πηγές, καθώς και τις επιστολές των προαναφερθέντων αγίων Πατέρων που πάσχιζαν να εκχριστιανίσουν τους ξένους λαούς.

Επισημαίνει άριστα, ωστόσο, τον σημαίνον ρόλο του Ησυχασμού/Μοναχισμού, παράλληλα και τον επίσημο θεσμικά ρόλο της Εκκλησίας, όταν συνδιάζεται με στρατηγική διάκριση για την Εξωτερική Πολιτική ενός Κράτους. Δεν είναι όμως «ντε φάκτο» απολύτως βέβαιο, ότι, οι προσωπικές πρωτοβουλίες των προειρημένων σημαντικών προσωπικοτήτων αγίων Επισκόπων και οσίων Ασκητών για εκχριστιανσμό των μη Χριστιανών, ότι η εν λόγω ενέργεια τους ήταν αποτέλεσμα μυστικής ή σιωπηλής συμφωνίας με την Βυζαντινή διπλωματία της Αυτοκρατορίας, αλλά πιθανόν, να είναι ταυτόχρονα και ένα σημαντικό αποτέλεσμα που εκπηγάζει από γνήσιο Εκκλησιολογικό, Ποιμαντικό και Θεολογικό φρόνημα, το οποίο καλλιεργείται μέσα στην Εκκλησία και διακηρύττεται κατά τας Γραφάς.

Οι Ρωμηοί της Νέας Ρώμης, γνώριζαν εμπειρικώς, ότι το κακό δεν πατάσσεται με ανάλογο ή χειρότερο κακόν τρόπο, αλλά το κακό κατά τας Γραφάς πατάσσεται με τον αγαθό και καλό τρόπο.

Όπερ και αυτό εφήρμοζαν εμπράκτως οι Ρωμαίοι της Κωνσταντινουπόλεως μέσω της Εξωτερικής Πολιτικής τους έναντι ουκ ολίγων εχθρικών και πάμπολλων μηδενιστικών δυνάμεων. Και πέτυχαν μέσω αυτής της ευαγγελικής και ποιμαντικής τακτικής, κατά τις ιστορικές πηγές, μεγάλες πολιτικές και εκκλησιαστικές επιτυχίες.

Του Παναγιώτη Νούνη

8ο Εξάμηνο
Φιλοσοφική Σχολή
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ
Ενδιάμεση Εξέταση εν καραντίνα
2020

Υ.Γ.: Ακαδημαϊκό δοκίμιο για το μάθημα (ΙΣΤ112) ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, για το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Το εν λόγω δοκίμιο κρίθηκε και αξιολογήθηκε από την διδάσκουσα Ειδική Επιστήμονα Δρ κ.Σ.Μ. με σωρηδόν άστοχες παρατηρήσεις, επίσης σε αρκετά σημεία του κρίθηκε ανεξήγητα πολύ αρνητικά, και κυρίως μας επισημάνθηκε εις διπλούν ότι είναι ανιστόρητο και μη αντικειμενικό δοκίμιο. Δηλαδή μηδέν!...


Παρασκευή, 22 Μαΐου 2020

Η ΔΙΑΤΡΗΤΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΟΠΑΔΩΝ ΤΟΥ ΑΚΕΛ



Η ΔΙΑΤΡΗΤΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΟΠΑΔΩΝ ΤΟΥ ΑΚΕΛ


«Στα χρόνια της βλακείας, ήταν όμορφο να πεθαίνεις από την πανδημία της χολέρας» (By P. Nounistain)


Μαρία Ρωτή: Παναγιώτης Νούνης όσα πτυχία και να αναγράφονται στο προφίλ σας να τα χαίρεστε..Τελικά δεν είναι η μόρφωση που κάνει τον άνθρωπο..τα όσα καταπτυστα γράψατε για την Αριστερά Ναστε έτοιμος να απολογηθειται ..λυπάμαι που εσείς έχετε τετοιο λεκτικο..ο τι γράψατε για τη Αριστερά είναι ασυναρτησίες.

Παναγιώτης Νούνης: Μα δεν είμαι μορφωμένος. Τα πτυχία ενός ανθρώπου στο προφίλ του είναι όπως τα καλλωπιστικά φυτά. Ουδέποτε πίστεψα ότι τα πτυχία παράγουσι Ανθρώπους. Ακόμη προσωπικά να γίνω άνθρωπος. Με την αριστερά ή την δεξιά ή το κέντρο δεν έχω κανένα πρόβλημα πολιτικού προσανατολισμού, συμπαθώ τους ανθρώπους από όποια κατεύθυνση και να επιλέγουν. Έχω πρόβλημα με την εμπάθεια και τις ιδέες των ανθρώπων. Έχω πρόβλημα όμως με εκείνες τις ιδεολογίες αναξερτήτως χρώματος και προελεύσεως που προσπαθούν να αποδομήσουν την Πίστη και την Ελπίδα στον άνθρωπο. Να απολογηθώ για ποιο ακριβώς πράγμα; Να απολογηθώ που ως θεολόγος ή ως Χριστιανός λέω την αλήθεια; Είναι ψεύδος και συκοφαντία άραγε ότι διαχρονικά οι ηγεσίες του ΑΚΕΛ και οι αθεϊστικές και εκκλησιομάχες ιδεοληπτικές πολιτικές πράξεις του υποσκάπτουν την Εκκλησία της Κύπρου;

Μαρία Ρωτή: Παναγιώτης Νούνης άρεσε μου που έβαλες και καρδούλα στα γραψιμια σου ..Ποιοι από την ηγεσία του ΑΚΕΛ εν άθεοι? Τι σημαίνει άθεος? Οι πράξεις τους και ο λόγος των Ακελιστων ηγετών μας είναι ότι πρεσβεύει ο Χριστός ..τα πυρά σας σε όλους αυτούς τους μισημου θρησκους που βάζουν 10 φορές το σταυρο τους όμως στη ζωή τους εν κλέφτες και λοπωδυτες ..μπορώ να σου δώσω κ παραδείγματα..

Παναγιώτης Νούνης: Μαρία Ρωτή Κάτσε να στείλουμε κορυφαίον Αγιογράφον ώστε να κάνει τις αγιογραφίες πάντων των "διαλαμψάντων αγίων" αρχηγετών του ΑΚΕΛ;

Μαρία Ρωτή: Παναγιώτης Νούνης δεν χρειάζεται..Έχει άλλους Αγίους η Κύπρος αστέρια κιόλας που είναι καλό να τους κάνετε αγιογραφίες..Τελικά είσαι και φαιδρος..

Παναγιώτης Νούνης: Μαρία Ρωτή Ποιοι είναι οι άγιοι τα αστέρια που λες; Δεν μας τα λες να τα μάθουμε; Παραδέχομαι ότι είμαι φαιδρός, είμαι αμόρφωτος, αγράμματος, ασυναρτησιολόγος, το ζήτημα είναι μάλλον ΕΣΥ τι μέρος του λόγου είσαι, και ασχολείσαι με τόση εμπάθεια με τον Νούνη; Εν τω μεταξύ λογικά και σοβαρά επιχειρήματα έχεις να μας παραθέσεις στα σημεία που διαφωνείς με τον Νούνη, ή να το προσπεράσουμε, διότι σε παρασέρνουν τα συναισθήματά σου; Μπορώ να σε βοηθήσω βέβαια με το να προσθέσω και άλλα χαρακτηριστικά για το πρόσωπό μου αν σε ενδιαφέρει μόνον να με χαρακτηρίζεις. Εξάπαντος θεωρώ ότι ο μακαρίτης Δημήτρης Χριστόφιας είναι ο μέγας καταστρόφιας στην σύγχρονη ιστορία της Κύπρου, περί Μαρί, περί εκκλησιομαχίας, περί διαφθοράς κ.ο.κ. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πρώην ΠτΔ δεν έπραξε και θετικά πράγματα ή ότι δεν είχε και θετικά στοιχεία η προσωπικότητά του. Και οι διώκτες του Χριστιανισμού είχαν κάποια θετικά στοιχεία... αλλά η εμπαθέστατη εκκλησιομαχία τους τα αμαύρωνε όλα.


Επιμέλεια του Παναγιώτη Νούνη
Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής
Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»


ΔΙΑ-ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ



ΔΙΑ-ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ


ΕΙΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

-Θέλεις να ορίσεις την έννοια του Έρωτα;

-Έρως κατά την φτωχή μου αντίληψη, τον ορίζω ως εξής:

Η από Θεού πυρηνική, οντολογική, εξάπαντος συνεκτική και συγκρατική του Σύμπαντος κόσμου δύναμη. Ο οποίος Έρως ταυτίζεται μάλιστα με την Αγάπη.

Γ. Θάσιος


Σίση Σιακαβάρα: Πώς εννοείτε την πυρηνική; Και από Θεού μάλιστα; Οι δυνάμεις που υπάρχουν στον σύμπαντα κόσμο, όπως γνωρίζουμε πλέον, είναι η βαρυτική, η ηλεκτρομαγνητική, η ισχυρή πυρηνική και η ασθενής πυρηνική.

Giotis Thasios: Απο πότε το ζήτημα του Έρωτα και της Αγάπης είναι αρμοδιότητας του επιστητού της Επιστήμης;

Εννοώ προφανώς τον πυρήνα του όντος και είναι της υπάρξεως του ψυχοσωματικού ανθρώπου. Και προφανώς δεν ομιλώ για πυρηνική φυσική καθότι δεν γνωρίζω. Η πηγή του Έρωτα και της Αγάπης είναι ο άκτιστος Θεός. Εσείς μιλάτε εικάζω για τις φυσικές κτιστές δυνάμεις που γνωρίζει (και όσες γνωρίζει) μέχρι στιγμής η Επιστήμη. Προσωπικά όμως ομιλώ για την σχέση κτιστού ακτίστου. Εννοώ για κτιστές και άκτιστες ενέργειες οι οποίες συνεργάζονται μέσω της συνεργείας Θεού και ανθρώπων.

Τι σχέση άραγε έχουν οι Θετικές επιστήμες με την Αγάπη και τον Έρωτα, πλην του αναντίρρητου γεγονότος ότι οι Νευροεπιστήμες δύνανται πλέον να εντοπίσουν την ιδιαίτερη βιοχημική αντίδραση τινός ερωτευμένου εγκεφάλου; Ναι αλλά, ο έρως είναι ΜΟΝΟΝ βιοχημικές και βιολογικές νευρο-εγκεφαλικές αντιδράσεις; Προφανώς όχι! Υπάρχει μετρητής επιστημονικός περί του έρωτος και της αγάπης; Προφανώς όχι!

Άρα: κατά την προσωπική γνώμη μου θεωρώ ότι η Επιστήμη έχει πολύ περιορισμένα τα όριά της για να ανακαλύψει τα περί του επιστητού της, πολλώ μάλλον ζητήματα που άπτονται των ακτίστων ενεργειών.

Συνεπώς, δεν ερμηνεύονται τα πάντα στην ζωή του ανθρώπου με την Γλώσσα της Επιστήμης, αλλά και με την Γλώσσα της Θεολογίας. Και δεν εννοώ καθόλου την Μεταφυσική Θεολογία ή την Μεταφυσική Φιλοσοφία που δικαίως απερρίφθη από την σύγχρονη επιστημονική κοσμοαντίληψη του Κύκλου της Βιέννης.

Dimitrios Dacrotsis-Dacroce: Έρωτας με την βαθύτερη φιλοσοφική έννοια είναι κάτι αλλο από αυτό που εννοούμε σήμερα. Εχει σχεση με ένωση εξαιτίας ανιδιοτελούς αγάπης. Ωστόσο, για να έχει επικρατήσει ως όρος περιγραφής πηγαίου συναισθηματισμου, ο οποίος περιλαμβάνει τα παραπάνω στοιχεία, σίγουρα έχει ένα μεγάλο ειδικό βάρος όσον αφορά στον τρόπο εκδήλωσής του.

Γνώμη μου είναι να μην προσπαθησουμε6να τον ορίσουμε, αλλά μόνο να τον ζήσουμε. Εννοιολογικό περίγραμμα είναι εύκολο να δωσουμε. Όχι όμως βιωματικό, αισθητικό. Αυτό, σε αντίθεση με τον βαθύ φιλοσοφικό ορισμό, δεν είναι συλλογικό, δηλαδή γενικευμένο συναίσθημα ένωσης όλων σε Ένα και αντίστροφα, αλλά μόνον ατομικό. Και ως τέτοιο δεν ορίζεται, αλλά βιώνεται ως ενσυναισθηση. Ζητώ συγγνώμη για την προχειρότητα του σχολίου. Μακάρι να δοθεί η ευκαιρία να το αναλύσω περαιτέρω.

Giotis Thasios: Η ορθόδοξη Πατερική Θεολογική και φιλοσοφική σκέψη του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου (μαθητού του ερωτικότερου των αποστόλων και Αποστόλου των εθνών Παύλου) μας ξεκαθαρίζει πολύ καλά τι εστί Έρως και Αγάπη. Ο Απόστολος Παύλος δεν συνέγγραψε τον περίφημο ύμνο εις τον Έρωτα και την Αγάπη;

Η οντολογία του Έρωτα και της Αγάπης συνδέεται άρρηκτα με την αρχέγονη Πηγή του τριλαμπούς Φωτός της λεγομένης και τριαδικής Θεότητος. Δηλαδή τι θέλω να πω με απλά λόγια; «Ο Θεός Αγάπη εστί». «Ο Θεός Έρως εστίν». «Εγώ ειμί η Αλήθεια». «Εγώ ειμί η Ανάσταση». «Εγώ ειμί Θεός». «Εγώ ειμί Έρως και Αγάπη».

Όπου ο αληθοΔιονύσιος ο Αρεοπαγίτης ανατρέπει άρδην και αντιρρητικά την Νεοπλατωνική θρησκειο-φιλοσοφική αρνητική αντίληψη περί του Έρωτα όπου δίδασκαν για έναν ανέραστο Θεό και μιαν άστοχη φιλοσοφική διάκριση έρωτος από της αγάπης.

Τούτο υποδηλοί ότι ο Αρεοπαγίτης αλήθευε εν αγάπη, και δεν ήτο καθόλου Νεοπλατωνικός καθώς διακηρύττουσι συχνά πυκνά οι εκ Δύσεως και Ανατολών φιλοσοφούντες και ανοητολογούντες θεολόγοι. Εις την μετά Χριστόν εποχή φαίνεται πλέον ότι ο Έρως και η Αγάπη ταυτίζεται με ένα συγκεκριμένο Πρόσωπον της ιστορίας. Η οντολογία του Έρωτα αποκαλύπτει εν εξελίξει τον μανιώδη Εραστή της ψυχής του Ανθρώπου.

Εξάπαντος, φιλοσοφικά ομιλούντες ο Έρωτας και η Αγάπη είναι η επιστήμη των επιστημών και η τέχνη των τεχνών καθώς και το μεγαλύτερο Μυστήριο απάντων των ιερών Μυστηρίων. Σας ευχαριστώ κ. Δημήτριε για την εύστοχη παρέμβασή σας και για την έμπνευση.


Γιώτης Θάσιος


Πέμπτη, 21 Μαΐου 2020

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΩΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΩΝ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ «ΧΑΡΑΥΓΗ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΠΗΛΑΙΩΝ-ΕΡΗΜΗΣ



ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΩΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΩΝ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ «ΧΑΡΑΥΓΗ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΠΗΛΑΙΩΝ-ΕΡΗΜΗΣ

(ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΥ ΑΚΕΛ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΘΕΟΥ κ. ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΑ)

Μαρία Ρωτή: Giannis Savva σε χαιρετώ..Είμαστε διαδικτυακοί φίλοι εδώ κ μερικά χρόνια κ σε παρακολουθώ με τις όμορφες αναρτήσεις!Αν ήμουν στη θέση σου θα αποφευγα τις οποίες ασυναρτησίες του Νουνη και εγώ λέω ντροπή του για τις αναφορές σε αθεο κράτος μακαριστού Καταστροφκια ..Θέλει να λέγεται και θρησκευόμενος ο κύριος αυτός? Όσον αφορά τι θέμα της Χαραυγής φαίνεται ότι αληθεύει..το άθεο κράτος πριν 7 χρόνια είμαι σε εκκλησίες? Κατάργησε γιορτές? Άγγιξε στη τεράστια περιουσία της Εκκλησίας? Λυπουμαι αλλά μην φιλοξενεί στο τοίχο σου αργειους όπως λέει και αυτός..ντροπή του μισιημου θεολόγος να αποκαλεί το Χριστόφια καταστροφκια αυτα!

Giannis Savva: Μαρία Ρωτή Σκαρπάρη Χαίρε Μαρία μου καλημέρα. Όντως διαφωνώ με τον χαρακτηρισμό του κ. Χριστόφια κατ' αυτόν τον τρόπο. Νοουμένου ότι κοινοποιούμε άρθρα από διάφορες εφημερίδες και ιστολόγια, είναι αδύνατον να αποφύγουμε προσωπικές "τοποθετήσεις". Μας αρέσει όμως να τα μελετάμε για να διαφωνούμε ιστορικοφιλολογικά και κριτικά αλλά και για να παίρνουμε ως μέλισσες όσα χρήζουν μελέτης και έρευνας. Και το σημείο εδώ είναι αλλού. Το κλειδί είναι ο νομικός όρος, γνωστός και στους αρχαιολόγους, που λέγεται "χρησικτησία". Εκεί εντοπίζω και τις αστοχίες της εν λόγω εφημερίδας. Καταλαβαίνω όμως τις ενστάσεις σου και έτσι για να μην επαναλαμβάνομαι και για να έχω το δικαίωμα σε απολογία, σε παραπέμπω πιο πάνω σε όσα έγραψα στο κ. Τουφεξή. Εκεί είναι και η θέση μου η οποία διαφωνεί και με την ΧΑΡΑΥΓΗ και με τους αντιπάλους της. Διαβάσε τη σε παρακαλώ για να με καταλάβεις. Να σαι καλά, ευχαριστούμε για το σχόλιο, καλή συνέχεια.

Παναγιώτης Νούνης: Αγαπητή κ. Μαρία Ρωτή Χριστός ανέστη χαρά μου! Να σας ευχαριστήσω για την όποια αρνητική ή θετική κρίση εκφράζετε γραπτώς και δημόσια έναντι των γραπτών τω όντι ασυναρτησιών μου και να σας επισημάνω με αγάπη ότι τα σχόλια εντός του ιστολογίου μας και του προφίλ μας είναι ανοικτά για αυτόν τον λόγο. Μπορείτε να κοπιάσετε είτε στο ιστολόγιό μας είτε στο προφίλ μας για να εξασκηθείτε στον γόνιμο διάλογο και στην ανταλλαγή λογικών επιχειρημάτων. Καλόν θα είναι να επιχειρηματολογείτε λογικά, όχι μόνον να χαρακτηρίζετε από εμπάθεια και στείρο συναισθηματισμό. Σας επιβεβαιώνω μάλιστα, ότι καλώς ή κακώς πράγματι ενίοτε γράφω και ασυναρτησίες ολκής, ώστε να μην μπαίνετε καθόλου στον κόπο να με διαβάζετε, αλλά αν επιμένετε να το κάνετε σας προειδοποιώ ότι δεν φέρω ουδεμία ευθύνη για την πνευματική και διανοητική σας ασφάλεια. Να απαντήσω και στα ρητορικά ερωτήματά σας: όχι δεν είμαι θρησκευόμενος, δεν ακολουθώ θρησκείες ούτε και επιθυμώ να είμαι τέτοιος. Είμαι απλά ένας μελετητής ή ερευνητής των Θρησκειών, δηλαδή Θρησκειολόγος, αν ξέρετε δηλ. τι ακριβώς αυτό σημαίνει. Βέβαια λέτε αλήθεια ότι είμαι «μίσιη μου» (=τάχα μου) Θεολόγος. Οποιος έχει ένα πτυχίο Θεολογίας, δεν τον κάνει ούτε Θεολόγο ούτε Θρησκειολόγο. Σε αυτό συμφωνώ απόλυτα μαζί σας.

Σαββας Τουφεξης: Οφθαλμό αντί οφθαλμού ότι κάμνουν οι Τούρκοι παράνομα να καμνουμε και εμείς που υποτίθεται είμαστε νομοταγείς? Ναι μέρος οικοδομής ειναι τουρκοκυπριακή περιουσία το παραδέχεται ο προϊστάμενος της υπηρεσίας για τές τουρκικές περιουσίες που είναι το κακο να φανεί η αλήθεια? Σε αυτο το κράτος δικαίου δεν πρέπει όλοι να ειναι δίκαιοι αλλα και να φενουντε .Ο Χριστός δεν εχει ανάγκη απο κανένα να παρανομεί στο όνομά του γιατι και η παρανομία ειναι αμάρτημα.. ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα..

Giannis Savva: Γεια σου Σάββα, καλημέρα. Βεβαίως όχι, συμφωνώ και προσυπογράφω όσα έγραψες. Παρέλειψες όμως, ίσως από κεκτημένη ταχύτητα, την παράγραφο-σημείο του κειμένου. Αν χάσουμε το σημείο πολλά μπορούν να ειπωθούν, ένθεν κακείθεν. "Τα τζαμιά της Επισκοπής και αλλού, ....μήπως στο εσωτερικόν τους ΔΕΝ είναι αρχαίες ορθόδοξες Εκκλησίες με σωρηδόν τοιχογραφίες και αγιογραφίες; Και όμως, τα συντήρησαν ως τζαμιά ως ένδειξη «μεγαλοκαρδίας» και «αγαπισμού»..." είναι το σημείο μας. Αν η τότε κυβέρνηση δέχτηκε κάτι τέτοιο, ορθά από πολιτική και ανθρωπιστική άποψη, αφού βασίστηκε στο ανθρώπινο και ιστορικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της "χρησικτησίας" (νομικός ο όρος) από μεριάς των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι πλέον και από καιρό χρησιμοποιούσαν τους ναούς αυτούς ως τζαμιά, ομοίως το ίδιο δικαίωμα πρέπει να επικαλεστεί και η μονή. Αφού υπήρξε οικονομία, και πολύ καλώς για τους αλλόδοξους αδελφούς μας, βασισμένη στο διεθνές κατοχυρωμένο δικαίωμα της "χρησικτησίας" δεν κατανοώ γιατί δεν μπορεί να γίνει το παρόμοιο και εδώ. Ουδεμία σχέση έχει με παρανομία όπως λες, ούτε από τη μια μεριά ούτε από την άλλη, αντιθέτως βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τη Χάρτα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Εκτός και αν από προσωπική ευαισθησία επί του θέματος θα θέλατε δύο μέτρα και σταθμά. Δεν μιλώ για τις παράνομες καπηλεύσεις του ΕΒΚΑΦ, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ομοιάσουμε σε αυτή τη τακτική της σαλαμοποίησης. Για τα απλά μιλάμε. Και αν κάποιοι όντως από αγαπισμό θέλουν δύο μέτρα και δύο σταθμά, τότε δε μιλάμε για εχθρούς της "πατρίδας" όπως λεν καταχρηστικά τα εθνίκια αλλά για εχθρούς των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τουτέστιν του ιδίου του Ανθρώπου. Και είμαι πέραν για πέρα σίγουρος ότι δε θα ήθελες να ομοιάσουμε μιας τέτοιας κατάστασης, που θα ήταν για μένα μακράν χειρότερη της κατάστασης που περιγράφεις. Καλή συνέχεια

Giannis Savva: Επομένως και εν κατακλείδι, ντροπή σε αυτή την εφημερίδα για τον τρόπο που χειρίζεται το θέμα και όχι γιατί όπως λες "γράφει την αλήθεια" (γι'αυτό θέλουμε τις εφημερίδες άλλωστε). Δηλώνει άγνοια του θέματος και βεβιασμένη κριτική κάτι που στη καλύτερη λέγεται δημοσιογραφική αστοχία (και εφόσον ισχύουν βέβαια από-δεικτικά τα όσα αναφέρει το εν λόγω δημοσίευμα) ή απόκρυψη πραγμάτων που γνωρίζει ήδη ο συντάκτης, κάτι που δηλοί εμπάθεια, και που στην χειρότερη λέγεται κίτρινος τύπος. Κρίμα πραγματικά για την ΧΑΡΑΥΓΗ. Εγώ ως παλαιός αναγνώστης τους, ως αρχαιολόγος πρώτα, ως αρθρογράφος εφημερίδων έπειτα και ως Κύπριος πολίτης τελικώς, μόνο ντροπή μπορώ να νιώθω όταν γίνονται τέτοιες αφελείς συγκριτολογίες. Ευελπιστώ πάντως ότι ήταν αστοχία και όχι εμπάθεια. Οπερ έδει δείξαι

Μαρία Ρωτή: Giannis Savva ποτε η χαραυγή ήταν κίτρινος Τύπος? Γιατί ο δημοσιογράφος έχει εμπάθεια? Έτσι κατέβηκε του δημοσιογράφου να δείξει την εμπάθεια του

Giannis Savva: Μαρία Ρωτή Σκαρπάρη Δεν είπα έχει εμπάθεια αλλά δύο τινά συμβαίνουν. Αυτό έγραψα, νομίζω το συντακτικό μου είναι καλό, ξαναδες τα σε παρακαλώ μαζί με το σχόλιο που έγραψα μόλις τωρα

Giannis Savva: Μαρία Ρωτή Σκαρπάρη Η υποθετική πρόταση ονομάζεται ακριβώς έτσι γιατί εισάγει υπόθεση. Το δε διαζευκτικό ή σημαίνει διαχωρισμό αλλά είμαι σίγουρος ότι το γνωρίζεις

Μαρία Ρωτή: Giannis Savva βάσει των λεχθεντων του Ματθαιοπουλου από το τμήμα διαχείρισης τουρκοκυπριακων περιουσιών ..εν τζιε κστεβηκε της αθεης Χαραυγής να βγάλει είδηση.

Giannis Savva: Μαρία Ρωτή Σκαρπάρη Εγώ το πιο πιθανόν το τοποθετώ στην άγνοια του συντάκτη και στη βεβιασμένη ταχύτητα που απαιτείται για να γραφτεί και να δημοσιευτεί ένα άρθρο, γνωστό αρνητικό φαινόμενο στους κύκλους της Δημοσιογραφίας

Μαρία Ρωτή: Giannis Savva θέλω και σχόλιο του φίλου σου Νουνη περί άθεου κράτους του Καταστροφκια διότι μόλις τι διάβασα ανέβηκε τι αίμα στο κεφάλι μου κ ο κύριος αυτός εν της Εκκλησίας

Μαρία Ρωτή: Giannis Savva και κακώς εσύ του ανέβασες τέτοιο λεκτικό το οποίο θα επρεπε να πεις ότι δεν συμφωνείς..Εσύ ειδικά δεν συμμερίζεσαι ηλίθιες εκφράσεις όπως αυτή

Giannis Savva: Μαρία Ρωτή Σκαρπάρη Πάλι δεν είναιν εκεί το ζητούμενο. Δεν ερεύνησα τα αρχεία ακόμα, όπως και θα κάνω, αλλά εξάλλου το όλο συλλογικό σκεπτικό μου άνωθεν ξεκίνησε θεωρώντας την είδηση αληθή. Ετσι ξεκινά η απάντηση μου. Αρα δεν ενίσταμαι για την αλήθεια της είδησης, όπως εξήγησα, αλλά για τον τρόπο χειρισμού και στο κείμενο-σημείο του κ. Νούνη, το οπόιο ως αρχαιολόγους μας αφορά και είναι κυρίως ο λογος που το κοινοποίησα. Ατυχής στη καλύτερη η έκφραση που χρησιμοποιεί, έχεις δίκιο, δεν τη συμμερίζομαι, δικαίωμα του όμως να έχει και πολιτική πεποίθηση. Δεν το έγραψα εγώ όμως. Ούτως ή άλλως, όσο περνά ο ιστορικός χρόνος, φαίνονται πολλά πράγματα που έκανε ο μακαριστός κ. Χριστόφιας να ήταν στη σωστή κατεύθυνση. Τέλος πάντων, η ΧΑΡΑΥΓΗ είναι το ζητούμενο και όχι οι πρόεδροι της Δημοκρατίας.

Παναγιώτης Νούνης @Μαρία Ρωτή Περί του μακαριστού πρώην ΠτΔ κ. Δημήτρη Χριστόφια (άλλος μεγάλου Καταστρόφια της νήσου Κύπρου): να επισημάνω ότι εν όσο ήτο εν ζωή ο μακαρίτης ο γράφων του εξασκούσε λελογισμένη κριτική. Ευχόμαστε οι οικείοι, οι φίλοι του, το αντίχριστον κόμμα του, οι άθεοι συνεργάτες του να κάμνουσι τα κόλλυβα για την ψυχούλα του, διότι τα έχει ανάγκη, και οι πιστοί Χριστιανοί οπαδοί του ΑΚΕΛ και όχι μόνον ας ευχόμεθα για την αιώνια σωτηρία του. Από την θεσμική μου ιδιότητα ως Θεολόγου της Εκκλησίας της Κύπρου, του διενεργήσαμε θεολογική κριτική είτε γραπτή είτε προφορική καθότι ως άθεος πολιτικός ήταν συστηματικά ή σφόδρα ελεϊνός κατήγορος και άθλιος συκοφάντης της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας μας καθότι ήταν μέχρι μυελού των οστέων του ένας άθεος Μαρξιστής και μικρός αντίχριστος της σειράς. Μάλιστα αν καλώς ενθυμούμεθα όλοι, έσπευσε να μας κουβαλήσει τον μέγα Αντίχριστο και θρησκευτικό ηγέτη της θρησκευτικο-πολιτικής παρασυναγωγής του Βατικανού, τον πάπα της Ρώμης, για να μας βοηθήσει τάχα μου πολιτικά στο Ζήτημα του Κυπριακού. Πολιτικές αφελείς ενέργειες αθέων και αντιχρίστων που στηρίζουν τις ελπίδες του επάνω σε άλλους αντίχριστους και αθέους ηγετίσκους. Δυστυχώς, ο μακαριστός κατά την γνώμη μου φέρει επάξια τον προσωνύμιο τίτλο ο κ. Καταστρόφιας, αφού προσπάθησε ανεπιτυχώς να αποδομήσει την πίστη των ορθοδόξων Χριστιανών, να προσβάλλει την Εκκλησία της Κύπρου με δημόσιες δηλώσεις του, αφού ως γνωστόν ήταν γνήσιος εκκλησιομάχος και φανατικός άθεος πολιτικός ταγός. Συνεπώς, το ερώτημα που τίθεται στην σκέψη κάθε λογικού και ευσεβούς πιστού είναι, όποιος Χριστιανός υποστηρίζει τον κ. Κατστρόφια άραγε τι είδος Χριστόν φέρει; Φέρει μέσα του τον Θεάνθρωπο Χριστόν ή τον αντί-Χριστόν;

Giannis Savva: Μαρία Ρωτή Σκαρπάρη Δεν ήταν "άθεο¨το κράτος του κυρίου Χριστόφια. Αν θα έβαζα τέτοιο χαρακτηρισμό, που τον αποφεύγω θα ταίριαζε μάλλον γάντι στο κράτος του κ. Αναστασιάδη.

Μαρία Ρωτή: Giannis Savva θα δείξει αν έχει δίκαιο η χαραυγή στο άρθρο της ..Όσο για το άθεο κράτος που επικαλείται αν έλειπαν οι αριστεροί του ΑΚΕΛ οι εκκλησίες θ ήταν άδειες και το εννοώ ..

Giannis Savva: Μαρία Ρωτή Σκαρπάρη Συμφωνώ. Εξάλλου οι πιστοί Χριστιανοί ΔΕΝ έχουν κομματική ταυτότητα, κι αν έχουν μπαίνει δεύτερη, όπως κομματική ταυτότητα δεν έχουν ούτε οι διώκτες τους.

Μαρία Ρωτή: Giannis Savva Καλή συνέχεια..μπήκα στο διάλογο για να κριτικαρω τη αναφορά του Νουνη ..Όσο για τη Χαραυγή που δεν είναι κιτρινη φυλλάδα αν έπεσε σε ατόπημα θα ζητήσει συγγνώμη πράγμα που δεν το κάνουν οι πραγματικές κίτρινες..

Παναγιώτης Νούνης Υστερόγραφον: Θεωρώ ότι ο Μαρξισμός και Κομμουνισμός είναι ιδεολογικό κακέκτυπον και αντιγραφή του Ιερού Ευαγγελίου, αν και ο Κομμουνισμός και Μασονισμός γεννήθηκαν από την ίδια και αυτή μήτρα την Αγγλική σέκτα των Λολλάρδων. Συνεπώς, ίνα μη παρεξηγηθώ, είναι γεγονός ότι τα πυρά μου στοχεύσουσι κυρίως την ηγεσία του ΑΚΕΛ καθότι είναι εκ πεποιθήσεως άθεοι, αντίχριστοι και εκκλησιομάχοι, ενώ η μάζα των οπαδών του ΑΚΕΛ είναι κατά κόρον ορθόδοξοι Χριστιανοί ή άθεοι. Ως θεολόγος της Εκκλησίας της Κύπρου έχω την θεσμική υποχρέωση να επισημάνω στα μέλη του ΑΚΕΛ και του κάθε άλλου δεξιού ή κεντρώου πολιτικού κόμματος, ότι οι ορθόδοξοι Χριστιανοί ακολουθούμεν το Ιερό Ευαγγέλιο και τον Καλόν Ποιμένα Θεάνθρωπο Χριστόν, ακολουθούμε την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία και του αγίους Πατέρες μας, και όχι τους αντίχριστους και άθεους πολιτικούς των κομμάτων, είτε αυτοί είναι άθεοι είτε θεϊστές Καταστρόφιες της Πίστης των ιερών και των οσίων μας.


Επιμέλεια του Παναγιώτη Νούνη
Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής
Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»


ΑΝΟΗΤΕΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΙΚΟΥ ΑΒΑΤΟΥ ΤΗΣ ΕΝ ΚΥΠΡΩ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ (ΜΕΡΟΣ Β΄)



ΑΝΟΗΤΕΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΙΚΟΥ ΑΒΑΤΟΥ 
ΤΗΣ ΕΝ ΚΥΠΡΩ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ

(ΜΕΡΟΣ Β΄)

Giotis Thasios: Και αφού αγαπητή κυρία Ελένη Τ. δεν σας ενδιαφέρει η θεολογική γνώμη και η απόφαση της Μονής και των ενοίκων αυτής Μοναχών της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου, και επειδή εξ αρχής η ανάρτησή σας ήτο φανερό τοις πάσι (εκτός απο τους αδαείς) ότι γράφτηκε εκ του πονηρού και κακοπροαίρετα, κυρίως για να κεντρίσει και να φανατίσει σοβαρές γυναίκες ή φεμινίστριες και όχλο, ενώ ως γνωστόν και σημειωτέον η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου δίνει σκληρές μαχές με αρχές και εξουσίες κατά των εν Κύπρω πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων για την απέλπιδα προσπάθεια επιβολής τοξικότατου εργοστασίου περί του Ασφαλτικού στους πρόποδες της Ιεράς Μονής, έρχεστε, λες και ζείτε εκτός χρόνου και τόπου, να κατηγορήσετε άκουσον-άκουσον την Μονή ότι παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών. Ενώ φαντάζομαι, τόσον πολύ σας έπιασε ο πόνος για το άβατον και τα δικαιώματα των γυναικών, που δεν σας συγκινούν μάλλον οι ρωμαλέοι αγώνες των Μοναχών Σταυροβουνιωτών μαζί με τις κοινότητες που κάνουν δημόσιο μετωπικό αγώνα κατά των συμφερόντων για να μη αλλοιωθεί η πολιτισμική κληρονομιά της πανάρχαιας Μονής στην Κύπρο. Άραγε, πήγατε ΜΙΑ φορά να υπερασπίσετε την Μονή στους αγώνες της; Το άβατον σας εμάρανε και τα δικαιώματά σας να σεριανίζετε εντός των δωματιών των Μοναχών, ενώ το εργοστάσιο τοξικού ασφαλτικού έξω από την Μονή, ανάμεσα σε στρατόπεδα Λοκατζήδων, και ανάμεσα 3-4 χωριά, δεν σας προβληματίζει;

Giotis Thasios: Και επειδή κάποτε η βλακεία και κουτοπονηροσύνη πρέπει να αντιμετωπίζεται να απαντήσω και επί της αναρτήσεως σε αυτήν την άστοχη πρότασή σας. Γράφετε απο άγνοια, ότι: «Στην φωτογραφία ο υπέροχος, αγέρωχος αυτός ναός πίσω από τα κάγκελα για τις γυναίκες». Σας δικαιολογώ για την άγνοια. Το κτίσμα που φαίνεται στην φωτογραφία, εκείνη η πλευρά που φαίνεται είναι τα κελιά και τα δωμάτια των Μοναχών, ο Ιερός Ναός το Καθολικόν της Μονής είναι στο μέσον, και γύρω γύρω τα κελιά τους. Τα κάγκελα που φωτογραφίσατε είναι έξω και λίγο μακριά απο τη Μονή. Τα ίδια κάγκελα είναι χώροι ιδιωτικοί της Μονής που ανοίγουν για γυναίκες και άντρες διότι είναι δωμάτια για εξομολόγηση προσκυνητών αμφότερων των φύλων, επισκεπτών και επισκεπτριών συγγενών των Μοναχών. Στην ίδια αυλή που βρεθήκατε με τα κάγκελα ως γνωστόν υπάρχει Ιερός Ναός για προσκύνημα αμφότερων των φύλων, τον οποίον παραλείψατε να φωτογραφήσετε. Συνεπώς για ποια παραβίαση δικαιωμάτων να μιλήσουμε; Για το δικαίωμα ανόητων γυναικών να απολαμβάνουν τα κελιά και τους προσωπικούς χώρους των Μοναχών; Αστεία πράγματα! Οι στείροι συναισθηματισμοί και τα συνθήματα τύπου «πίσω απο τα κάγκελα για τις γυναίκες» δεν βοηθούν πουθενά, και είναι φανερή η ανοησία και η κακοπροαίρετη προπαγάνδα.

Giotis Thasios: Οταν εκφράζουμε γνώμη αγαπητή κ. Ελένη Τ., είναι πιο σοφό για μας τους δασκάλους να έχουμε γνώση καλήν των πραγμάτων που κρίνουμε για να μην εκθέτουμε τους εαυτούς μας. Και των φρονίμων ολίγα λοιπόν. «Η σιωπή είναι χρυσός, θα το δείς», άδει ένας τραγουδοποιός.

Yiannis Ioannou: Giotis Thasios Αναμιγνύετε διάφορα θέματα που δεν έχουν μεταξύ τους καμία σχέση, χρησιμοποιείτε απαράδεκτους χαρακτηρισμούς, ενω οι αναφορά σας περι "ανόητων γυναικων" ακυρώνει ολη την επιχειρηματολογία σας.

Giotis Thasios: Tα θέματα που αναμιγνύω, έχουνε ΑΜΕΣΗ σχέση με την ουσία του ζητήματος που η ίδια έθιξε δημόσια στο προφίλ της. Οι χαρακτηρισμοί είναι εύλογοι και χαρακτηρίζουν ενέργειες και όχι πρόσωπα. Η οποία ποια είναι η ουσία; Είναι η πολιτισμική κληρονομιά και το Άβατον της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου και οι ανόητες, άστοχες, άτοπες, άκαιρες θέσεις της κ. Ελένης Τσόλια.

Eleni Tsolia: Giotis Thasios
Το ερώτημα είναι ξεκάθαρο "Μπορεί να απολαμβάνει την ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΉ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΆ ένα μόνο μέρος του πληθυσμού;".
Η μετατόπιση του ερωτήματος και οι χαρακτηρισμοί δείχνουν έλλειψη επιχειρημάτων, αγένεια και κακία.

Giotis Thasios: @Yiannis Ioannou προσωπική γνώμη σας!

Giotis Thasios: @ Eleni Tsolia Και οι απαντήσεις μου ξεκάθαρες. Άλλο αν δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές. Η μετατόπιση του ερωτήματος σε εν εξελίξει δημοσιογραφικά γεγονότα περί της πολιτισμικής κληρονομιάς σας αποδεικνύει λίαν επιεικώς ως αδαείς και αμαθείς, μη πω κάτι χειρότερο.

Yiannis Ioannou: Giotis Thasios Συνεχίζεται να βρίζετε επι προσωπικού και μαλιστα το πρόσωπο που σας φιλοξενεί στον τοιχο του. Οσο για τα αβατα ως πολιτισμική κληρονομιά εγώ ξέρω οτι το Σταυροβουνι έγινε σχετικα προσφατα "αβατο" και οτι αυτα τα έθιμα δεν χαρακτήριζαν τον κυπριακό μοναχισμό. Είναι μάλλον γνωρίσματα στα πλαίσια ενος χριστιανικού ορθόδοξου φονταμενταλισμου ο όποιος είναι εισαγόμενος και οι προεκτάσεις του μπορούν να θεωρηθούν εως και επικίνδυνες για την κοινωνία

Eleni Tsolia: Giotis Thasios
Οταν αντί να επιχειρηματολογείς καταλήγεις σε χαρακτηρισμους, ελπίζω να αντιλαμβάνεσαι ότι εσενα χαρακτηρίζουν κι όχι εμένα. Συνεχίζεις να βρίζεις. Κρίμα είχα καλύτερη εντύπωση για σένα και θεωρώ ότι οι πολιτισμένοι άνθρωποι μπορούν να συζητούν εστω κι αν διαφωνούν.

Giotis Thasios: @Yiannis Ioannou Αγαπητέ κύριε, ως γνωστόν η ημιμάθεια είναι χειρίστου είδους από την αμάθεια. Λόγου χάριν αυτά που εσείς ξέρετε και αυτά που ξέρει η κ. Ελένη δεν έχουνε καμμία σχέση με την αληθή γνώση του πράγματος και αποδεικνύεστε αμφότεροι -αν εξαιρέσουμε τους διακοσμιτικούς χαρακτηρισμούς- ότι εμπίπτεται στην κατηγορία των ημιμαθών και κακοπροαιρέτων σχολιαστών, που απαξιώνουν την εξεύρεση της αλήθειας μέσα από τον διάλογο. Π.χ. εστιάζω στην πρόταση σας: «εγώ ξέρω οτι το Σταυροβουνι έγινε σχετικα προσφατα "αβατο" και οτι αυτα τα έθιμα δεν χαρακτήριζαν τον κυπριακό μοναχισμό». Εν τέλει εσείς και η κ. Ελένη όλα τα ξέρετε. Δεν υπάρχει κατ΄αρχήν κυπριακός ή ελληνικός ή αμερικάνικος Μοναχισμός, υπάρχει απλά Μοναχισμός και Ησυχασμός. Αν γνωρίζατε την ιστορία του τόπου σας και την ιστορία της Ι.Μ. Σταυροβουνίου δεν θα γράφατε τέτοιες «πολιτισμικές» μαλακιούλες. Ο Μοναχισμός της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου ακολουθεί το Αγιορείτικο Τυπικό, το οποίον τυπικό προνοεί και τον πανάρχαιο θεσμό του Αβάτου της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου. Το γεγονός ότι ο θεσμός επανήλθε γύρω στο 1982, τούτο δεν σημαίνει ότι τους προηγούμενους αιώνες Μοναστικού βίου στη Μονή, ότι δεν ήτο Άβατη για τις γυναίκες. Τα περί φονταμενταλισμού σας τα επιστρέφω, καθότι η έννοια του φονταμενταλισμού είναι προτεσταντικής προελεύσεως με ισλαμικές εκφάνσεις. Περί του αθεϊστικού Σοβιετικού φονταμενταλισμού έχετε κάτι να μας πείτε; Ή μήπως έχει η αξιότιμη κ. Ελένη; Τα φιλιά μου!

Yiannis Ioannou: Επανηλθε; Ποτε δηλαδή υπήρχε πριν και γιατί καταργηθηκε; Αγιορειτικο Τυπικο;. Αυτο λεω και εγω. Χαίρομαι που επιβεβαιώνετε όσα γνωριζα από πριν. Δεν θα επανέλθω. Καλη σας μέρα

Giotis Thasios: @Eleni Tsolia Επιχειρήματα έχουν καταγραφεί, άσχετο αν δεν θέλετε να τα συμπροβληματίσετε με την αλαζονική, εμπαθέστατη, κακοπροαίρετη και στενοκέφαλη γνώμη σας. Να επιβάλλετε την γνώμη σας θέλετε, να κερδίσετε μερικές εντυπώσεις αδαών αναγνωστών και όχι να μάθετε και να κατανοήσετε την θεωρία και κοσμοαντίληψη των άλλων, είτε αυτοί είναι Μοναχοί, είτε Χριστιανοί, είτε άλλου είδους άνθρωποι με διαφορετικές απόψεις. Και η απόδειξη θεμελιώνεται στο γεγονός, ότι ενώ σας παρέθεσα αρκετά λογικά και θεολογικά επιχειρήματα για το Άβατον, η αλαζονική εμμονή και επιμονή σας -ελέω άγνοιας, την οποία παραδεχθήκατε- που στηρίζεται κυρίως στην άγνοια, την ιδεοληψία και την απαξίωση των δικαιωμάτων των άλλων να αυτοπροσδιορίζουν τον εαυτό και την κοινότητά τους όπως θεωρούν εκείνοι καλύτερα.

Eleni Tsolia: Giotis Thasios
Η επιχειρηματολογια σας έχει τελικά μεγάλο ενδιαφέρον αν το δει κανείς από την κωμική πλευρά ή θα μπορούσε εύκολα να ενταχθεί ως σκηνή σε θέατρο του παραλόγου. Κορυφαία στιγμή η αναφορά της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά θα σας μαλώσω! Θα μπορούσατε κάλλιστα να αναφέρετε τον Σταλιν! Θα είχε περισσότερη βαρύτητα το επιχείρημα σας.

Giotis Thasios: Εν κατακλείδι αυτό το οποίο αντιλαμβάνομαι είναι, ότι η κ. Ελένη Τσόλια εξ αιτίας στείρων φεμινιστικών και αθεϊστικών ιδεοληψιών της άνοιξε σκόπιμα το θέμα για το Άβατον της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου, χωρίς να την ενδιαφέρει ο γόνιμος διάλογος, χωρίς να την ενδιαφέρει η αλήθεια, χωρίς να την ενδιαφέρει η γνώμη των Μοναχών και των πιστών Χριστιανών, παράλληλα ομολογεί την άγνοιά της σε ουσιώδη ζητήματα που αφορούν το ζήτημα του μοναστηριακού αβάτου, αλλά συν τοις άλλοις έχει το δικαίωμα (θεωρεί) να εκφράζει δημόσια ή ιδιωτικά άποψη για το ζήτημα που η ίδια αγνοεί εις το όνομα της «πολιτισμικής κληρονομιάς» και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» ενώ την ίδια ώρα κάνει κοτζάμ γαργάρα τους δημόσιους αγώνες της Ιεράς Μονής για το Ασφαλτικό. Προφανώς, πρόκειται για μεγίστη λογική συνέπεια (sic) που υβρίζει εν τέλει την νοημοσύνη των αναγνωστών της. Αυτό αντιλαμβάνομαι με το μικρό μυαλουδάκι μου των ολιγοστών κιλών, όταν κυριαρχεί η άγνοια και η αλαζονεία στον διάλογο, το βρισίδι είναι σημαίνουσα παιδαγωγική μέθοδος για να συνέλθουν όσοι ξερόλες και ημιμαθείς ανοηταίνουν.

Υ.Γ.: Επισυνάπτω αποδεικτικά τεκμήρεια (τα οποία αποκρύβουν οι κουτο-πόνηροι νόες) όμορφες φωτογραφίες (ΚΑΙ απο τα δύο φύλα) ωραίων ανθρώπων και ταπεινών επισκεπτών της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου στον προαύλιο χώρο της, όπου φαίνεται να απολαμβάνουν με χαρά την καλαίσθητη και αρχαία πολιτισμική κληρονομιά της Κύπρου, χωρίς την θρασύτατη και πονηράν απαίτησιν όπως παραβιάσουν διά της ιδεολογικής βίας το Άβατον της Ιεράς Μονής για να γυροβολνάνε αδιακρίτως και από περιέργεια στους προσωπικούς χώρους και τα κελιά των Μοναχών.

Παρακαλώ πολύ τους καλοπροαίρετους αναγνώστες μας, να κάνουν εν τάχει προσεκτική σύγκριση της αναρτήσεως της κ. Ελένης Τσόλια την οποία επισυνάπτω ως φωτογραφικό ντοκουμέντο, μαζί με τις υπόλοιπες φωτογραφίες των χαρούμενων προσκυνητών και επισκεπτών της Ιεράς Μονής και ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπέρασματα.


Γιώτης Θάσιος