Translate

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ, ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ, ΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙΣΤΟ ΡΙΖΙΚΟ ΑΙΤΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΠΛΑΝΗΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ (ΠΑΡΑ)ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ




Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ, ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ, ΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙΣΤΟ ΡΙΖΙΚΟ ΑΙΤΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΠΛΑΝΗΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ (ΠΑΡΑ)ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Δείτε το εδώ  εδώ και εδώ σε PDF Google Drive και DOCS. 

Είναι αναντίρρητο αλλά και άκρως αντικειμενικό δεδομένο, ότι ο π. Βασίλειος Βολουδάκης μαζί και η πρεσβυτέρα κ. Νινέττα Βολουδάκη, απεφάσισαν από κοινού,  ίδρυσαν και δημιούργησαν την Πολιτική Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ». Επ΄αυτού σας προσκομίζουμε, το πρώτο αποδεικτικό τεκμηρείο, εκ των επισήμων γραπτών του πατρός Βασιλείου:
«Η απόφαση για τη δημιουργία της (πολιτικής) Παρατάξεως είναι κοινή με την πρεσβυτέρα μου γιατί και εκείνη πιστεύει ότι η πνευματική ζωή και η καθημερινή ζωή είναι αχώριστες και ότι η Πολιτική δεν πρέπει να αφήνει αδιάφορους τους Χριστιανούς…», (π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη, Η ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, εκδόσεις «ΘΥΗΠΟΛΟΣ», σελ. 351).
Συνεπώς ο π. Βασίλειος, σε μόλις ένα πρόσφατο βίντεο (με τίτλο: ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ-ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ-ΠΑΠΟΚΑΙΣΑΡΙΣΜΟΣ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ, https://www.youtube.com/watch?v=BHMw-atKG9s&t=2777s ) λέει ασύστολα ψέματα, ότι δήθεν «δεν ίδρυσε» την πολιτική παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» αλλά ότι μονάχα και απλώς ενέπνευσε μερικά πνευματικά παιδιά του να την δημιουργήσουν.
Ποιόν ακριβώς εμπαίζει ή δουλεύει ο παππούλης μας π. Βασίλειος; Πιο πάνω αποδεικνύω την μεγίστη αντίφαση, μέσα από το ίδιο το εγχειρίδιο του όπου μας το ομολογεί καθαρά και ξάστερα, ότι η απόφαση της δημιουργίας (και άρα και της ιδρύσεως) είναι από κοινού με την πρεσβυτέρα του. Ποιος ιερός Κανών ή ποιά θεία Εντολή, εξουσιοδοτεί, τον εν λόγω Κληρικό να δημιουργεί και να ιδρύει πολιτικά κόμματα; ΚΑΜΜΙΑ! Ε τότε, για ποιο λόγο στρουθοκαμηλίζει αδέξια; Στο ίδιο βίντεο, κατηγορεί, συστηματικώς, τον εξ Αμερικής θεολόγο κ. Παναγιώτη Τελεβάντο τον πρωτοπόρο στη στηλιτευτική και αντιρρητική θεολογική κριτική, κατά των κακοδοξιών του Βολουδάκη, καθώς και τον υποφαινόμενο, ότι γράφουμε τάχα μου συκοφαντίες και εμμέσως πλήν σαφώς μας ταυτίζει διό και μας θεωρεί ως συκοφάντες του.
Τα αντικειμενικά και αδιαμφισβήτητα στοιχεία και η αλήθεια στέκονται από μόνα τους χωρίς την κριτική ανάγνωση και καταγραφή του όποιου Νούνη είτε και του κάθε Τελεβάντου.
Αν πράγματι γράφουμε συκοφαντίες, πώς να εξηγηθεί λογικά έστω η πιο πάνω βιβλιογραφική παραδοχή και παραπομπή στο πολιτικο-θεολογικό εγχειρίδιο του Βολουδάκη; Αν και μόνο αν δεν υφίστατο η προειρημένη στυγνή και γραπτή ομολογία του περί της δημιουργίας τινός πολιτικού κόμματος, μόνο τότε θα εδικαιολογείτο, ίσως, ο π. Βασίλειος να αποκαλεί τις αντιρρητικές συγγραφικές μας ενέργειες ότι εμπίπτωσι στο πεδίο της συκοφαντίας. Συνεπώς υπάρχουν πάμπολλα αποδεικτικά στοιχεία εναντίον του, όπου αποδεικνύωσι ότι μόνο συκοφαντίες δεν γράφουμε. Η εν ερήμει απόφαση του Αθηναϊκού δικαστηρίου, κατά του Τελεβάντου, και ειδικά για ένα μόνιμο κάτοικο-πολίτη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής δύναται να εφεσιβληθεί ανά πάσα στιγμή και να θεωρηθεί έωλη και τρεπτή.
Στο ίδιο βίντεο, ξεσπαθώνει ονομαστικώς και κατά του αρχηγέτου των αντιΟικουμενιστών του εν αδίκω δεδιωγμένου Πρωτοπρεσβυτέρου και Ομοτίμου Καθηγητού της Πατρολογίας (Α.Π.Θ.) π. Θεοδώρου Ζήση. Η παφλάζουσα εμπαθεία και η κακεντρεχής ή δόλια ζηλοτυπία του πατρός Βασιλείου, κατά της οικογένειας Ζήση, δεν έχει τελειωμό. Ο π. Βασίλειος, αυτός «ο μέγας Μασονοφάγος», δεν αντιλαμβάνεται ποσώς, ότι ο εν αδίκω διωγμός και η επικείμενη καθαίρεση του πατρός Θεοδώρου Ζήση και του παπαΝικόλα Μανώλη ραδιουργείται και εξυφαίνεται υπό των Μασονικών Στοών της Θεσσαλονίκης, της Αλεξανδρουπόλεως και της Κωνσταντινουπόλεως;
Δεν αντιλαμβάνεται διόλου, ότι συγκεκριμένοι αρχι-Μασόνοι Αρχιερείς (μόλις πρόσφατα πληροφορήθηκα, από έγκυρες πηγές, ότι μασσωνίζουν και συνδέονται με Μασονικές Στοές: ο Θεσσαλονίκης, ο Αλεξανδρουπόλεως, ο Δημητριάδος, ο Σιατίστης, ο Μεσσηνείας, ο Μεσογαίας κ.ά.) και δή κατεγνωσμένοι αρχιΟικουμενιστές και εν Ελλάδι Μητροπολίτες προσπαθώσι μεθοδικά να βγάλωσι από την μέση τον παπαΘόδωρο; Ο π. Βασίλειος Βολουδάκης πώς ακριβώς πολεμεί την Μασονία ή τον Οικουμενισμό, όταν μάχεται μανικά εμπαθώς, την οικογένεια Ζήση; Γιατί ο παππούλης των Πευκακίων προσθέτει κάμποσο νερό στον αλευρόμυλο των Οικουμενιστών και Μασονιστών; Δεν φοβείται τον Θεόν και τους ανθρώπους; Τόσον αδίστακτος κληρικός κατήντησε;
Τα αμφιλεγόμενα πολιτικάντικα και «θεολογικά» μαθηματικά του πατρός Βασιλείου είναι τα ακριβώς επόμενα:
Ο Ελληνοκύπριος θεολόγος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής κ. Παναγιώτης Τελεβάντος γράφει συκοφαντίες, επειδή ασκεί λελογισμένη θεολογική κριτική, κατά του Βολουδάκη, άρα είναι συκοφάντης του. Ο εν Ελλάδι θεολόγος κ. Παναγιώτης Σημάτης, επειδή συνέγγραψε σημαντικές αντιρρήσεις κατά του Βολουδάκη, είναι και αυτός συκοφάντης του. Ο υποφαινόμενος, εκκλησιαστικός ρεπόρτερ και φιλοσοφών δοκιμιογράφος, ο Παναγιώτης Νούνης,  γράφει συκοφαντίες, επειδή ασκεί αντιρρητική κριτική κατά των ενεργειών του Βολουδάκη, άρα, είμαι και εγώ ένας ακόμη συκοφάντης του. Ο δημοσιογράφος κ. Δημήτριος Σωτηρόπουλος (πρώην ενεργό μέλος και υποψήφιος σε βουλευτικές εκλογές με το Βολουδακικό κομματίδειον την «ΚΟΙΝΩΝΙΑ»), επειδή εξάσκησε τον δίκαιον έλεγχο και τινά σημαντική κριτική κατά των Βολουδάκηδων, είναι και αυτός συκοφάντης του. Η δημοσιογραφούσα κ. Ελένη Λωρίτου, επειδή ασκεί συστηματική στηλιτευτική κριτική, κατά των ενεργειών του Βολουδάκη, είναι και αυτή συκοφάντισσα του. Ο Ομότιμος Καθηγητής Πατρολόγος και Πρωτοπρεσβύτερος των Θεσσαλονίκεων π. Θεόδωρος Ζήσης επειδή εντόπιζε ως ανιστόρητα και άκρως προβληματικά μερικά κείμενα του πατρός Βασιλείου, και του διενήργησε πρόσωπον με πρόσωπον καλόπιστη κριτική, είναι και εκείνος συκοφάντης του. Και ο κατάλογος των «στρατευμένων» συκοφαντών/ισσών δεν έχει τέλος για τον «άγιο Νεκτάριο» των Πευκακίων.
Δηλαδή, με απλούστερα λόγια: όποιος διανοείτε να επικρίνει τις όποιες ενέργειες του πατρός Βασιλείου, είναι, είτε ψεύτης είτε συκοφάντης. Είτε και αμφότερα. Δηλαδή; Θεωρεί προφανώς τον εαυτό του καθ΄όλα δίκαιο και υπέρ άνω κριτικής καθότι προσπαθεί απέλπιδα να βγάλει τον εαυτό του ως μια αθώα περιστερά. Προτείνω συνεπώς στα πνευματικά του παιδιά και τους οπαδούς του, να αγιογραφήσουν από τώρα την εικόνα του με ένα περίλαμπρο μεγάλο χρυσοφόρο φωτοστέφανο, όπου στο ένα χέρι να κρατεί τον Τίμιο Σταυρό εξ αιτίας του μαρτυρίου του από τα πλήθη των συκοφαντιών, και στο άλλο να κρατεί το παποκαισαρικό καραβάκι της Κοινωνίας, και να αρχίσουν έτσι να τον τιμούν από τα σήμερον ως νεοφανή «άγιο της νεοΕλληνικής Πολιτικής». Υπερβάλλω; Το αφήνω στην κριτική διάθεση του/της αναγνώστη/τριας μου.
Πατέρα Βασίλειε, ας κόψω επί τέλους την μισοαστεία και μισοσοβαρήν πλάκα μου και ας σοβαρευτούμε, ομοθυμαδόν, διότι, ως πότε θα βραχυκυκλώνετε και θα υποσκάπτετε τον αντι-Οικουμενιστικό αγώνα για τα ιδιοτελή σας πολιτικάντικα συμφέροντα;
Από τη στιγμή που τόσο ο Πρωτοπρεσβύτερος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών όσο και η πρεσβυτέρα του, το ομολογώσι γραπτώς, και εκ των έργων τους φαίνεται, ότι διενήργησαν κατάχρηση της πρεσβυτεριανής εξουσίας των, αμφότεροι ως αντρόγυνο, και δή ο π. Βασίλειος, είναι υπόδικοι σύμφωνα με το ορθόδοξο Εκκλησιαστικό και Κανονικόν Δίκαιον για σωρηδόν αντικανονικών παραβάσεων. Είναι δουλειά ή διακόνημα τινός πρεσβυτέρου και πρεσβυτέρας να ιδρύουν και να δημιουργώσι πολιτικά κόμματα, εθνοφυλετικές σέκτες και πολιτικο-θρησκευτικές φατρίες;
Άραγε, ο εν λόγω αξιότιμος Πρωτοπρεσβύτερος ποιούς ακριβώς ιερούς Κανόνες παραβιάζει; Αυτό το ερώτημα θα απαντηθεί, αναλυτικώς, ίσως και εκτενώς σε μία μελλοντική μας αρθρογραφία. Αλλά για να μη είμεθα εκτεθειμένοι και κατηγορούμενοι, ότι λοιδωρούμε ή συκοφαντούμε δήθεν αναπόδεικτα τον Κληρικό των Πευκακίων, θα σας παραθέσω, συνοπτικώς, ως δεύτερο τεκμήρειο, τα αμέσως επόμενα σημαντικά στοιχεία.
Ο λίαν αγαπητός μου π. Βασίλειος Βολουδάκης με την παραδοχή του και μόνο (ανεξάρτητα αν διοικεί ή όχι το κόμμα του από τα παρασκήνια), ότι δημιούργησε και ίδρυσε ένα Πολιτικό κόμμα, διότι ενέπλεξε (προσπάθησε και προσπαθεί ακόμη, να συμπλέξει, και αρκετούς Χριστιανούς όπου δεν είναι της πνευματικής εποπτείας του μέσα στο λιλιπούτειο κόμμα-φατρία του, μέχρι και τον υποφαινόμενο) εαυτόν και αλλήλους, μεταχειρίζεται και εμπλέκεται σε κοσμικές φροντίδες, πράγμα που συνιστά μεγίστη Εκκλησιαστικήν αταξία, όπου οδηγεί σε σχισματικές εξωεκκλησιαστικές καταστάσεις, κυρίως, προς βλάβην και όλεθρον του Χριστεπώνυμου πληρώματος της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, ο μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος ο Β΄ και η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος για ποίον λόγον, αφήνουν τόσην ελευθεριότητα ώστε ο νεωτεριστής κληρικός π. Βασίλειος να διενεργεί τέτοιες ανιεροκρύφιες και αντικανονικές ενέργειες; Δεν αντιλαμβάνονται, ότι η δημιουργία Εθνοφυλετικής πολιτικής παρατάξεως από Κληρικό της ιεράς Αρχιεπισκοπής πρέπει κατ΄επειγώντος να διαγραφεί ή και παταχθεί, και δή αμείλικτα, ίνα μη γίνει παράδειγμα προς μίμηση, διότι υποσκάπτεται σοβαρά έτσι η Εκκλησία της Ελλάδος;
Συναφώς και αποδεικτικώς, προσκομίζουμε στους αξιότιμους αναγνώστες μας και τους επόμενους Ιερούς Κανόνες, όπου με την προειρημένη αντικανονική ενέργεια του κληρικού, αμέσως παραβιάζονται, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι εξαντλείται το κατηγορητήριον του μόνο σ΄αυτούς.
Ο π. Βασίλειος Βολουδάκης παραβιάζει με τις αντικανονικές ενέργειες του τους επόμενους ιερούς Κανόνες:
v  Αποστολικούς Ιερούς Κανόνες: ιερός Κανών Στ΄ (6ος), ιερός Κανών ΠΑ΄(81ος) και ιερός Κανών ΠΓ΄(83ος).
v  Ιερούς Κανόνες της Αγίας Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου: ιερός Κανών Γ΄ (3ος) και ο ιερός Κανών Ζ΄(7ος).
v  Ιερούς Κανόνες της Αγίας Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου: ιερός Κανών Ι΄(10ος) και ιερός Κανών (11ος).
v  Ιερούς Κανόνες της λεγομένης Α΄ και Β΄ (Πρωτοδευτέρας) Αγίας Συνόδου: ιερός Κανών ΙΑ΄(11ος).
Στον Πρόλογο του μανιφέστου της «ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ» («Η ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ», σελ. 10) ο π. Β. Βολουδάκης, προσκομίζει, ένα στρεβλό και εσφαλμένο, κακόδοξο επιχειρήμα, για να αποκρούσει τον Λουθηροκαλβινικό Πολιτειοκρατισμό. Από εκείνο το άκρο του Πολιτειοκρατισμού, για να δικαιολογηθεί ή και αυτοδικαιωθεί, περιπίπτει στο έτερον άκρο του Παποκαισαρισμού και του Εθνοφυλετισμού, διότι, με ακρίβεια μας παραπέμπει σε ένα προβληματικό εν μέρει, ρηθέν, του περίφημου Εκκλησιαστικού Συγγραφέως και Πατρολόγου π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ.
Ο Χριστιανισμός, από καθαρά και αυστηρά ιστορικής οπτικής, μπορεί πράγματι να εισήλθε εις την κοσμική και πολιτική Ιστορία, λ.χ. ως μία νέα Κοινωνική τάξη, αλλά δεν εξαντλείται μόνο σ΄αυτό. Ούτε βέβαια έχουμε εξ αρχής ένα σύστημα κοινωνιστικού Χριστιανισμού. Ούτε πρέπει να μεταβληθεί ο ορθόδοξος Χριστιανισμός, σε στείρο Κοινωνισμό, με πολλαπλά κοινωνικά έργα σε αντικατάσταση του Υπουργείου Κοινωνικής Ευημερίας. Μήπως, αυτή είναι η πρωταρχική υψηλή αποστολή της Εκκλησίας; Να αναλάβει το κοινωνικό ρόλο του υπουργικού Γραφείου Ευημερίας;
Εξ αρχής να σημειώσω επ΄ αυτού και να επισημάνω, ότι σύμφωνα με τον σύγχρονο Άγιο της Ρωσίας τον Αρχιεπίσκοπο και Ιερομάρτυρα Ιλαρίωνα Τρόϊτσκι, Χριστιανισμός εκτός της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας δεν υφίστατο. Συναφώς, για τι είδους Χριστιανισμό ομιλούμε τότε όταν τον συμπλέκουμε με Κοινωνικές τάξεις, με κοινωνικά έργα, ή και με Πολιτικές τάσεις; Πολλώ δε μάλλον τι είδους Χριστιανισμό σερβίρουμε, εις την Εκκλησιαστική Κοινότητα, όταν τον συμπλέκουμε με ποικίλες πολιτικές διακηρύξεις και ιδεολογίες; Να τολμήσω να παραφράσω το ρηθέν του αγίου Ιλαρίωνος και να προσθέσω, ότι εντός πολιτικών παρατάξεων και κομμάτων δεν υφίσταται ορθόδοξος Χριστιανισμός. Δεν είναι ορθόδοξον, διότι είναι κακόδοξον, η ιδεολογικοποίηση και η πολιτικοποίηση του ιερού Ευαγγελίου. Διότι η ουσία αλλά και το κύριο χαρακτηριστικό των πολιτικών παρατάξεων/κομμάτων είναι η διαιρετότητα και κομματικοποίηση των ανθρώπων.
Επιπρόσθετα, έχει απόλυτο δίκαιο ο Γέρων Καθηγητής π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, όπου κατέγραψε, ότι ο Χριστιανισμός δεν ήτο κυρίως ένα δογματικό μοντέλο αλλά απ΄αρχής ήτο και είναι μία ιστορική αλλά και χαρισματούχως Εκκλησιαστική Κοινότητα. Αν και κάπου αλλού πολύ εύστοχα  ο διορατικός Πατρολόγος Φλωρόφσκυ σημείωνε, ότι η διδασκαλία της Εκκλησίας κινδυνεύει να γίνει μία «Χαρισματική Κοινωνιολογία»… και δεν πρόλαβε καθόλου να στεγνώσει το μελάνι της γραφίδος του και… νάσου μία ευφυής ενδοΕλλαδική ανακάλυψη του τετραγωνισμού του κύκλου και της τριγωνοποίησης του τετραγώνου: η Χριστιανική Πολιτική Παράταξη  «ΚΟΙΝΩΝΙΑ». Όλοι οι χαρισματούχοι (!) και οι μη μασονισταί εγγράφονται ωσάν τα κουτορνήθια και τα άλογα  πρόβατα στην εν λόγω πρεσβυτεριανή παράταξη των Βολουδάκηδων.
Οι εν Ελλάδι πιστοί μαθητές του Βολουδάκη ομιλούν και ενεργούν για το λιλιπούτειο θρησκευτικο-πολιτικό κόμμα τους, ωσάν φεφανατισμένοι οπαδοί του ποδοσφαίρου, όπου ως νέος χαρισματικός «Σωτήρ», θα διασώσει, την Ελλαδίτσα μας. Φρούδες ελπίδες και ευσεβοποθισμοί της πεντάρας για όσους μετέβαλαν την Πατερική Θεολογία της Εκκλησίας σε πολιτικό ή κοινωνιστικό μανιφέστο ή, και μία «χαρισματική Κοινωνιολογία», με όλες τις εννοιολογικές σημασίες και θεολογικές εκφάνσεις της.
Κανένα Πολιτικό Κόμμα και καμμία Πολιτική ιδεολογία, όσα καντάρια χριστιανισμού και να καπηλευθώσι, δεν μπορεί να ανατρέψει την δραματική κατάσταση της χώρας μας, διότι το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό αλλά είναι κατ΄εξοχήν πνευματικό, και τα πνευματικά ζητήματα, επιλύονται ΜΟΝΟ με Πνευματικό τρόπο. Τα πνευματικά ζητήματα δεν επιλύονται με πολιτικές πρακτικές ή κοινωνιολογικές και πολιτικές προϋποθέσεις. Και αναμφιβόλως ούτε καλός τρόπος είναι, πολλώ μάλλον ούτε κάν πνευματικός, όταν δήθεν πνευματικοί άνθρωποι και δή Κληρικοί, δημιουργώσι «πνευματικές» πολιτικές (παρα)συναγωγές. Μάλιστα ο τρόπος αυτός, ο κακός(;!), του πολιτικαντισμού ή της πολιτικής διπλωματίας είναι μάλλον ένα εκκοσμικευμένο και αλλότριο φρόνημα, ίσως και απαράδεκτο πονηρό πνεύμα, για τους εκκλησιαστικούς ανθρώπους.
Ο π. Βασίλειος όμως, στον ίδιο πρόλογο του βιβλίου του, φαίνεται να υπερεστιάζει και να απολυτοποιεί μάλλον στη σκέψη του, και δίδει καθαρότατη έμφαση (το υπογραμμίζει!) στην «κοινωνιστική» άποψη του Φλωρόφσκυ, ίνα μας πείσει, ότι ο Χριστιανισμός είναι μία Κοινωνική τάξη που φέρει μία νέα Κοινωνική διάσταση, την οποία κομίζει πλέον μέσο του λιλιπούτειου κομματιδείου του.
Βέβαια, ένα γενικό σχόλιο, λίγο έλειψε ο π. Βασίλειος και η φατρία του, να μας θέσουν ως απλανή και ορθόδοξο κριτήριο Σωτηριολογίας, την εγγραφή μας στο πολιτικό του κόμμα. Βρίσκονται ένα βήμα πρό αυτού του ηλίθιου δογματισμού.
Βέβαια για τα σκληροπυρηνικά μέλη της «ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ», πάς μη ψηφοφόρος και μη ραγιαδικώ τω τρόπω προσκυνημένος στην «Χριστιανική» και «Ορθόδοξη» ιδεολογία της, προδότης εστί, τουτέστιν με την κοινή και απλή λογική πάντες γεγόναμε προδότες. Πράγματι, με αυτού του είδους τη φασιστική νοοτροπία και νοσηρά ιδεοληψία εφαρμόζεται άριστα μία «νέα Κοινωνική διάσταση» και μία «νέα Κοινωνική τάξη», εκείνη… των φεφανατισμένων «Καθαρών» ή «Κοινωνιστών» ή και τυφλών οπαδών των «Βολουδα(κρα)κιστών». Ανάμεσα σ΄αυτούς, εν μέρει και εξ αποστάσεως, αδικαιολόγητα, ήτο σχετικά περιπεπλεγμένος και ο γράφων. Επαναλαμβάνω, είμουν διαδικτυακός συνεργάτης ως Έλλην της Ομογένειας και εξ αποστάσεως. Και εμμένω στο όλο ζήτημα, όχι από υστερικές εμμονές ή και ψυχολογικές ψυχώσεις, αλλ΄ούτε κάν για να πείσω, αλλά μόνο και μόνο ώστε για να (συν)προβληματίσω βαθιά έστω τουλάχιστον δυό με τρείς ψυχές.
Προφανώς, ο π. Βασίλειος, ίσως απ΄ τα προειρημένα να εμπνεύστηκε και τον τίτλο της παποκαισαρικής πολιτικής παράταξης «ΚΟΙΝΩΝΙΑ». Προσπαθεί μάλλον να συμπλέξει και να παντρέψει, τον Εκκλησιολογικό, τον Εκκλησιαστικό, τον Θεολογικό, με εκείνο τον Πολιτικό όρο «κοινωνία» και δημιούργησε έτσι το εν λόγω υβριδικό χριστιανο-κοινωνιστικό κομματίδειο, χωρίς τον επίσημο αυτοπροσδιορισμό «χριστιανικό» κόμμα.
Αφήνεται, εμμέσως πλήν σαφώς, και εξ όσων αντιλαμβάνομαι, παρ΄εκτός κι αν παρερμηνεύω τον αγαπητό π. Βασίλειο,  το κακόδοξο υπονοούμενο, ότι η Εσχατολογική και Τελεολογική προοπτική του Χριστιανισμού είναι να υποκαταστήσει ή, έστω και να εμπλακεί (στά όρια της εποπτείας ή, καθόλου παράξενο και «υπερόρια» αυτό της χειραγώγησης της Πολιτείας) και με την Πολιτική εξουσία. Η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία δεν έχει ανάγκη από τέτοια κακέκτυπα σαθρά και παράτυπα υποστηλώματα. Οι «Χριστιανισμοί» (;!) όμως, έχουν, τέτοιες ανάγκες.
Απόδειξη τρανή: ο πολύ-αιρετικός «χριστιανικός» Παπισμός, η Θεοκρατία ή και η Θρησκεία του «Ρωμαιοκαθολικισμού» (=Φραγκολατίνοι), όπερ στο πρόσωπο του εκάστοτε και ενός πάπα του κράτους του Βατικανού, ενυπάρχουν οι δύο και αυτές εξουσίες συγκρητικώ και παποκαισαρικώ τω τρόπω. Τόσο η θρησκευτική εξουσία όσο και η πολιτική. Καθιερώθηκε δηλαδή, λ.χ. μια άμικτος μείξις, σύγκρασις αμφότερων των εξουσιών (ιερατικής και πολιτικής) στο ίδιον και αυτό πρόσωπο. Ο παπικός συγκρητισμός περιλαμβάνει εντός του σωρηδόν θεολογικές αιρέσεις παντρεμένες μετά της πολιτικής εξουσίας του εκάστοτε ποντίφηκα. Βέβαια παποκαισαρισμός δεν υπάρχει απόλυτα και μόνο στο πρόσωπο του εκάστοτε πάπα της Ρώμης. Αυτή είναι μία ακόμη αλήθεια όπερ μας την αποσιωπεί ο π. Βασίλειος. Η αδιάκριτη προσπάθεια της Εκκλησίας λ.χ. να επιβληθεί στη πολιτεία, δύναται να χαρακτηρισθεί ως παποκαισαρισμός.
Ένα σύγχρονο παράδειγμα: Η υφαρπαγή της πολιτικής εξουσίας και η εκ γενετής πρώτη Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας υπό του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ΄ δεν ήτο ιστορικά ένα είδος παποκαισαρισμού; Οι πολιτικές ενέργειες του Βολουδάκη που ακριβώς αποσκοπούν;
Και αν δεν υφίστατο τέτοια εσχατολογική ή ιδεολογική πεποίθηση στη πολιτική θεολόγια του Βολουδάκη, υφίσταται όμως μία Εθνοφυλετική ά-θεολογία, τουτέστιν κακόδοξη πολιτική θεολόγια, την σήμερον, ίνα πάση θυσία το κόμμα του να υφαρπάξει, την Πολιτική εξουσία υπό παντων και πασών των υπολοίπων πολιτικών δυνάμεων, για να σώσει δήθεν την περιφανή φυλή των Χριστιανών Ελλαδιτών, και για να διασώσει τάχα μου το γένος των Ρωμηών, (ίνα μας αποσυνδέσει άπαξ και διαπαντώς από το Οικουμενικό Πατριαρχείον, διότι διά του απολύτου «ορθοδόξου» Παποκαισαρισμού του θέλει να επιβληθεί σε κάθε γωνιά της Ελλαδίτσας μας, απαξιώνοντας και εκμηδενίζοντας ακόμη και την πνευματική εξουσία ή αν θέλετε και εκκλησιαστική εποπτεία του εκάστοτε Αγιωτάτου Οικουμενικού Πατράρχου) και όλα αυτά τον ενδιαφέρουν (ως Κληρικό και Κομματάρχη) αναντίρρητα (ερριστικά και στενοκέφαλα!) και μόνο μέσα στα στενά γεωγραφικά όρια της Ελλαδικής μας επικράτειας. Τα πιο πάνω ζητήματα θίγονται βάσει των αντικειμενικών σωρηδόν διακηρύξεων και συνθημάτων του κόμματος.
Ποιος εμποδίζει, διαχρονικά, τους εν Ελλάδι ορθοδόξους Εκκλησιαστικούς ταγούς, αντί να συσχηματίζονται και να συγχρωτίζονται (ή και να προσκηνούν δουλικά) με τον Καίσαρα και την Πολιτική εξουσία, να εποπτεύωσι και να ελέγχωσι αυτόν και να στέκουν ισχυρόν ανάχωμα για τα συμφέροντα των Χριστιανών και Ελλαδιτών πολιτών; Ποιός βραχυκυκλώνει την Εκκλησία της Ελλάδος στο να εξασκεί την ορθόδοξη ποιμαντική της αρμοδιότητα, ώστε να εποπτεύει με εν Χριστώ διάκριση την εκάστοτε Πολιτική εξουσία; Οι σκοτεινές δυνάμεις; Για όλα φταίνε εκείνες, ενώ, εμείς οι δήθεν «φωτεινές» δυνάμεις είμεθα άραγε απείραστοι κακών;
Πώς ακριβώς θα δείξουμε έμπρακτα την όντως «αβυσσαλέα διαφορά» ( ένθ. ανωτ. στο «Μανιφέστο του Βολουδακισμού», σελ. 29) και θεολογική διάκριση μεταξύ της ιερατικής και πολιτικής εξουσίας π. Βασίλειε, όταν εσείς ο ίδιος ως Πρωτοπρεσβύτερος της Εκκλησίας της Ελλάδος, δημιουργείτε, συμμετέχετε και συνεργείτε ( δημόσια, ιδιωτικά ή έστω και παρασκηνιακά) και συνεπώς εκδουλεύετε παραδειγματικά και ως πρότυπον Πρεσβυτέρου σε δύο κυρίους;
Αναντίρρητα από την άλλη, θα συμφωνήσουμε όλοι μαζί σας, ότι δεν είναι καθόλου αμάρτημα να ασχολούνται οι Χριστιανοί με την πολιτική. Έχετε σαφώς και καλόδοξες πολιτικο-θεολογικές θέσεις. Αλλά μήπως δεν είναι μέγα το εν λόγω αμάρτημα, τέτοιο αμάρτημα είναι που συμπλέκει και κομίζει και το σατανικό Σχίσμα αναμεταξύ των Χριστιανών, να ασχολούνται (ενεργά και δραστηρία, δημόσια ή ιδιωτικά) οι Κληρικοί μας με την πολιτική;
Βέβαια δεν είμαι και της άποψης, ότι οι Κληρικοί δεν πρέπει να έχουν υγιείς  προσωπικές πολιτικές απόψεις (από αυτό το σημείο, μέχρι να θέλουν να ιδρύσουν και να δημιουργούν πολιτικά κόμματα υφίσταται αβυσσαλέα διαφορά, δεν νομίζετε;) ή, και να μή εκφράζουσι προς το ποίμνιό τους εν διακρίσει μία κατά Θεόν άποψη για τα πολιτικά πράγματα του τόπου τους.
Η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία όμως, δεν απαγορεύει, απλώς, να μη λαμβάνει την Πολιτική εξουσία ο τάδε ή ο δείνα Κληρικός, καθώς εσφαλμένα και υπεραπλουστευμένα το θεωρεί ο π. Βασίλειος, αλλά η Εκκλησία απαγορεύει στον κάθε Κληρικό την κάθε κοσμική ενασχόληση, την κάθε πολιτική δραστηριότητα, την κάθε εκκοσμικευμένη εργασία αλλά και την κάθε κοινωνιστική φροντίδα, συμπεριλαμβανομένου ανάμεσα σ΄όλα αυτά και αυτού του αντικανονικού και αντιχριστιανικού αμαρτήματος της εν δυνάμει ή εν εξελίξει (άμεσα ή έμμεσα) συνδιαχείρησις στο πρόσωπο τινός Κληρικού, τόσο της ιερατικής όσο και της πολιτικής εξουσίας.
Επιπρόσθετα να παραθέσω αυτούσια από το βιβλίο του (σελ. 69) ένα αξιοπρόσεκτο κομμάτι γραφθέν υπό του αγαπητού πατρός Βασιλείου, όπερ αποδεικνύεται καθαρά και η εθνοφυλετική του κακοδοξία:
«Πολλοί παρερμηνεύουν τα λόγια του Χριστού «η βασιλεία η εμή ούκ έστι εκ του κόσμου τούτου» γιατί δεν γνωρίζουν την αληθινή ερμηνεία των λόγων του. Ο Χριστός δεν αρνήθηκε πως έχει εξουσία στον κόσμο μας, αλλά είπε ότι η εξουσία Του δεν είναι από αυτόν τον κόσμο, γι΄ αυτό είναι και απεριόριστη. Η εξουσία του Χριστού ασκείται, συνεπώς, και σε αυτόν τον κόσμο. Η εξουσία του Χριστού ασκείται παντού και πάντοτε από τους πιστούς και ιδιαιτέρως από τους ορθοδόξους πιστούς. Γιατί για μας πρόκειται. Για την Ορθόδοξη Ελλάδα είναι ο λόγος».
Το πρώτο σημαντικό ερώτημα που θεολο-γικά προκύπτει μέσα από τα γραφθέντα του Βολουδάκη, είναι: πώς και γιατί το εν λόγω Γραφικό χωρίο και λεχθέν του Κυρίου μας συσχετίζεται με την «Ορθόδοξη Ελλάδα»; Δεν είναι μεγίστη απόδειξη ότι ο π. Βασίλειος παραχαράττει και παρερμηνεύει το συγκεκριμένο Γραφικό χωρίο και το ερμηνεύει Σωβινιστικά και Εθνοφυλετικά; Ο ουσιαστικός λόγος της έννοιας και η ουσία του Κυριακού λεχθέντος είναι για την «Ορθόδοξη Ελλάδα»; Αυτό δεν μας διατυπώνει;
Το δεύτερο σημαντικό ερώτημα που και πάλιν θεο-λογικά προκύπτει είναι πώς συμβιβάζεται το προαναφερθέν με το εν λόγω ρηθέν του Θεανθρώπου Χριστού μας όπου μας αποκαλύπτει τα επόμενα: «νύν κρίσις εστίν του κόσμου τούτου, νύν ο άρχων του κόσμου τούτου εκβληθήσεται έξω» (Κατά Ιωάννην, ΙΒ΄, 31-33).
Δηλαδή ο Χριστός μας μας αποσαφηνίζει, ότι προσωρινά και άχρι καιρού, ο άρχων του κόσμου αυτού δεν είναι ο Ίδιος αλλά ο αρχαίκακος Όφις και Διάβολος. Παρ΄εκτός και αν υφίστατατο τινά Γνωστικίζουσα δυαρχία; Ή μήπως δεν είναι έτσι και έχουμε άμα τη Αναστάση Αυτού και άμεση εξολόθρευση καθαίρεση και καταδίκη του Διαβόλου; Και αν όντως εκαταργήθη, εκατεδικάσθη και εκβλήθη έξω, άπαξ και διαπαντώς, πώς ακόμη επενεργώσι οι διαβολικές δυνάμεις εν τω κόσμω;
Τούτο σημαίνει, ότι εν τω κόσμω ακόμη να καταργηθεί ο Διάβολος και η παγκάκιστη Διαβολοκρατορία του. Το κακό και ο Διάβολος πρόκειται να εξαληφθώσι να καταδικασθούν και καταργηθώσι άπαξ και διαπαντώς ΜΟΝΟ στα Έσχατα. Η εξουσία του Διαβόλου έχει καταργηθεί μόνο εντός της ορθοδόξου Εκκλησιαστικής Κοινότητος. Εκτός Εκκλησίας επικρατεί κραταιός, ο άρχων του κόσμου τούτου, με τις κτιστες και δαιμονικές του ενέργειες. Εντός Εκκλησίας, επικρατώσι, οι μυστηριακές άκτιστες θεοποιές και αγιοποιές ενέργειες του Χριστού μας. Ο Χριστός μας μας ξεκαθάρισε το γεγονός, ότι η Προφητική η Αρχιερατική και Βασιλική εξουσία του δεν μπορεί να συγκριθεί με τις κοσμικές ή πολιτικές εξουσίες. Ας μη μας ξεγελούν οι στοχασμοί και οι σοφιστίες του κάθε Βολουδάκη. Νομίζω είναι φανερότατο και στον έχοντα συνείδηση τινός κουνουπιού και δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω άλλο επ΄αυτού.
Εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας και με την διενέργεια των ιερών Μυστηρίων τρέμει ο ταλαίπωρος Διάβολος (γι΄αυτό και στέκει εωσφορικά και πολεμικά εκτός Αυτής) και συναφώς δεν μπορεί εντός Της, να υφίσταται, διαβολική ενέργεια και εξουσία.
Συνεπώς η θεανθρώπινη εξουσία του Χριστού μας, διενεργείται και εξασκείται, εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας και Βασιλείας Του, διότι η Εκκλησία Του είναι και η Βασιλεία των Ουρανών, και όχι μέσα στον κόσμο. Ο κόσμος ως γνωστόν ζεί στην κοσμάρα του, διότι επιλέγει το κοσμικό φρόνημα. Τώρα πως είναι δυνατόν ο Βολουδάκης, να διακηρύττει, ότι, η εξουσία του Χριστού μας ασκείται «και σε αυτόν» τον κόσμο; Πόσοι είναι οι αρχηγοί του εν λόγω κόσμου μας; Έχουμε «Κοσμολογική» συγκυβέρνηση Χριστού και Σατανά, ή μήπως Μοντανιστική και Γνωστική δυαρχία; Πώς ακριβώς ο Βολουδάκης φαντάζεται την εν κόσμω εξουσία του Χριστού μας; Αν πράγματι εξουσίαζε τον κόσμο αυτόν ο Χριστός μας, θα είχε τέτοια χάλια;
Και αφού π. Βασίλειε, διακηρύττετε, ότι η εξουσία του Χριστού μας εξασκείται από τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, ποιο είναι τότε εκείνο το ουσιαστικό νόημα, να ξεσηκώνετε, εσείς και η πρεσβυτέρα, τους εν Ελλάδι Χριστιανούς να υφαρπάσουν την Πολιτική εξουσία; Δεν μας αρκεί να (συν)μετέχουμεν, μέσω του Χρίσματος μας, στο τριπλούν αξίωμα του Θεανθρώπου; Έχουμε ανάγκη «συμπληρωμάτων δια(σ)τροφής»;
Με την δήθεν «εν Χριστώ» εξουσία των ορθοδόξων Χριστιανών πιστών της ενορίας σας και του κομματιδείου σας πώς και γιατί άραγε δεν καταφέρνετε να αλάξετε συνθέμελα το δραματικό πολιτικό σκηνικό της Ελλαδίτσας μας ενώ, ούτε κάν στο Κοινοβούλιο δεν καταφέρατε μέχρι στιγμής να μπείτε σε τόσες εκλογικές αναμετρήσεις; Ποιο το θεο-λογικό νόημα να επιθυμείτε μανικώς να εποπτεύετε και να δημιουργείτε πολιτικά κόμματα; Πίστη και εμπιστοσύνη ή μήπως απιστία  προς το τριπλούν αξίωμα του Θεανθρώπου; Τι θα κάνετε την Πολιτική εξουσία; Αφού μετέχετε, ή μήπως όχι, στην «εξουσία του Χριστού»; Δεν σας αρκεί η θεανθρώπινη εξουσία του Χριστού μας, και την βρίσκετε μάλλον, ελλειματική και λειψήν, και προσπαθείτε να καλύψετε τα φιλόδοξα εξουσιαστικά κενά σας με σατανόπνευστες και κοιλιόπνευστες ενέργειες; Αυτό είναι; Ή μήπως έχουμε μια μετρία ή και χείριστη αντιληπτική ικανότητα;
Συμπερασματικά:
·         Εντοπίσαμε στο περιβόητο σύγγραμμα του παππούλη και παραθέσαμε ένα ακλόνητο αποδεικτικό στοιχείο, όπου μας αποδεικνύεται γραπτώς, ότι ο πρεσβύτερος π. Βασίλειος με την πρεσβυτέρα κ. Νινέττα, αμφότεροι ομολογούσι, ότι εδημιούργησαν και ίδρυσαν ένα πολιτικό κόμμα.
·         Εντοπίσαμε επίσης, ένα ακόμη κακόδοξο σημείο, όπου κατ΄ουσίαν ιδεολογικοποιεί και πολιτικοποιεί τον Χριστιανισμό εις τον βωμό της ψηφοθηρίας. Η πλάνη του δύναται να χαρακτηρισθεί, νομίζω, ως «Χαρισματική Κοινωνιολογία», την οποία επροέβλεψε ο μακαριστός Καθηγητής Πατρολογίας π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ.
·         Μέσα στο προειρημένο οπτικοακουστικό ντοκουμέντο, εκδόσεων της κακής «ΥΠΑΚΟΗΣ» περί της Βολουδακικής απολογίας, ο π. Βασίλειος Βολουδάκης διατυπώνει σωρηδόν ψευδολογιών.
·         Ένα ψέμα εξ αυτών είναι, ότι ισχυρίζεται ότι δεν ίδρυσε (δηλ.  δεν δημιούργησε) πολιτικό κόμμα. Το πολιτικό του μανιφέστο και οι δικές του γραπτές δηλώσεις τον διαψεύδουν κατηγορηματικά.
·         Αν όντως ισχύει η γεγραμμένη ομολογία του, ότι δημιούργησε μετά της πρεσβυτέρας πολιτικό κόμμα, ποιος εν τέλει είναι ο συκοφάντης;
·         Άραγε είναι συκοφάντης: ο Τελεβάντος; Ο Σημάτης; Ο Σωτηρόπουλος; Η Λωρίτου; Ο Ζήσης; Ο Νούνης; Ο Ρασπούτιν; Ποιός;
·         Αν όντως ισχύει, αποδεδειγμένα, ότι διοικεί εκ των παρασκηνίων το πολιτικό καμματίδειον ποιος ακριβώς είναι ο συκοφάντης;
·         Αν πράγματι ισχύει, αποδεδειγμένα, ότι εξεδίωξεν ύπουλα την Συντακτική Επιτροπή (π. Γεώργιον Μεταλληνό, π. Θεόδωρον Ζήση, π. Σεραφείμ Ζήση κ.ά.) του «Ορθοδόξου Τύπου», ποιος ακριβώς είναι ο συκοφάντης; Οι εν υπουλία δεδιωγμένοι;
·         Αν όντως ισχύει, αποδειδειγμένα, ότι μαθητές του Βολουδάκη, απαίτησαν με θράσος χιλίων κεκροπιθήκων, να αποσυρθεί από το προεδρείο της Συνάξεως Κληρικών και Μοναχών, ο ιερώς αποτειχισθής π. Θ. Ζήσης, ποιος εν τέλει είναι ο συκοφάντης;
·         Αν πράγματι αληθεύει, ότι κατά την φυσική εξέλιξη των πραγμάτων και μετά θάνατον του πατρός Μάρκου Μανώλη, διάδοχος πνευματικός επόπτης της Εκκλησιαστικής εφημερίδος θα ήτο αδιαμφισβήτητα ο π. Βασίλειος Βολουδάκης, γιατί άραγε ο μακαριστός διαυθυντής του «Ο.Τ.» Γέωργιος Ζερβός αναχαίτιζεν συστηματικώς και δημοσίευε σπάνια και σποραδικά τα άρθρα και τα κείμενα του π. Βασιλείου;
·         Συνεπώς,  ο υπογράφων σύμφωνα με το προειρημένα στοιχεία, έχω ή δεν έχω, εύλογο λόγο να εξασκώ αντιρρητική κριτική κατά των ενεργειών του σεβαστού Ρασπούτιν των Πευκακίων;
·         Διαλέγετε και παίρνετε… κοκκινοσκουφίτσα ή λύκος.


Εξάπαντος, ίνα μη κατηγορηθώ, ότι δεν δίδω επαρκείς εξηγήσεις και αληθή αποδεικτικά επιχειρήματα, θα ήθελα προς στιγμή να κάνουμε ένα νοητικό πείραμα:
Ξεχάστε και απαξιώστε παρακαλώ πολύ προς στιγμή τα προειρημένα στοιχεία, κάντε «ντιλέϊτ» και μελετήστε ως «τάμπουλα ράζα» (=άγραφον χαρτί) τα αμέσως επόμενα αποδεικτικά θεολογικά κολυβογράμματα, όπου αναλογικά ταιριάζουν άριστα για την περίπτωση της πολιτικο-θρησκευτικής Σέκτας του Βολουδάκη.
Προσκομίζω, ως ενισχυτική (συν)μαρτυρία την ερμηνευτική Γραφική προσέγγιση για το ζήτημα, μία ορθόδοξη και απλανή Πατερική διδασκαλία εκπορευόμενη εκ του οσίου Γέροντος και πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου:
«Η διάστασις, η ουσία αυτής της Βασιλείας [των Ουρανών] δεν ήτο Εθνική [ή Εθνοφυλετική]. Δεν ήτο πολύ παρά πάνω Σωβινιστική. Ήτο Πνευματική [Βασιλεία]. Βλέπετε; Χωρίς το Πνεύμα το Άγιο τίποτε Πνευματικό αληθινά [δεν] μπορούμε να διακρίνουμε. Το Πνεύμα το Άγιο μας δίνει τη διάκριση να ξεχωρίζουμε τι είναι αυτό που λέγει ο λόγος του Θεού. (….) Πολύ φοβάμαι ότι εκείνοι που επιμένουν, πολλοστή φορά το λέγω, να θεωρούν, τον Χριστιανισμό, ως προοριζόμενο να υποκαταστήσει, την Πολιτική, ή άλλα Κοινωνιστικά σχήματα, πλανόνται και δεν έχουν το Πνεύμα το Άγιον. Μοιάζουν με τους μαθητάς [του Χριστού] πρίν την Πεντηκοστή που ρωτούσαν «πότε θα αποκατασταθεί η βασιλεία του Ισραήλ;». Η Βασιλεία όμως, όπως ο Κύριος την εννοούσε ήταν Πνευματικής φύσεως και όχι φύσεως επιγείου. Το είπε ο Κύριος «η εμοί Βασιλεία ουκ έστι εκ του κόσμου τούτου». Ήτο μια τρανή απάντησις του Κυρίου εις τον Πιλάτο που ήτο Πολιτικό πρόσωπο, η εξουσία η Ρωμαϊκή στην Ιουδαία στην Ιερουσαλήμ. (…)». (ΠΗΓΗ: Ιστολόγιον «ΘΕΟΓΝΩΣΙΑ», http://www.theognosia.gr/el/prakseis-apostolon , http://arnion.gr/index.php/milies-p-thanasiou/kainh-diauhkh/prajeis-tvn-apostolvn , http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/prajeis/prajeis_004.mp3, (16ο λεπτόν), https://drive.google.com/file/d/0BxcSUS2O16_gSnAyNV93Q1hONkk/view, σελ. 10-14 ).
Εν κατακλείδι το μοναδικό ερώτημα που προκύπτει, είναι: άραγε και ο Γέρων Αθανάσιος Μυτιληναίος είναι συκοφάντης, όταν ανατινάζει τεκμηρειωμένα και εκ βάθρων την πεπλανημένη, φεφανατισμένη, εθνοφυλετική και παποκαισαρική διδασκαλία των Βολουδάκηδων;
Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Ορθόδοξος Θεολογών

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΣ, ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΟΛΟΥΔΑΚΙΚΟ ΚΡΥΠΤΟΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ



ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΟΛΟΥΔΑΚΙΚΟ ΚΡΥΠΤΟΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ


Του κ. Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Λέγει η κυρία Λωρίτου:
Μήπως πρέπει αντί για "Βαρθολομισμό" ως αίρεση να μιλάμε για "Βολουδακισμό" ως κρυπτοοικουμενισμό; Πολλά τά αποκυήματα ενός νού σκοτισμένου από την οίηση! Δε μας ενδιαφέρουν, σεβαστέ πάτερ, οι περιαυτολογίες περί της θητείας σας κοντά σε αγίους γεροντάδες. Ε! και λοιπόν; Αυτό δεν σας έκανε πιό ταπεινό και πιό σοφό. 

Το δικό μας σχόλιο.
1.) Ο νους του σεβαστού π. Βασιλείου, κυρία Λωρίτου, δεν είναι μόνον από την οίηση σκοτισμένος. Είναι προπαντός σκοτισμένος από το πάθος του φθόνου που είναι ο χειρότερος σύντροφος στη ζωή του ανθρώπου.
2.) Mας ενδιαφέρουν και μας παραενδιαφέρουν οι περιαυτολογίες του σεβαστού π. Βασιλείου, κυρία Λωρίτου, επειδή ο π. Βολουδάκης διαστρέφει συνειδητά τη διδασκαλία των Αγίων που επικαλείται και τους παρουσιάζει ως ομοφρονές του, ενώ έργω, λόγω και συγγραφαίς οι πιο πάνω Άγιοι Γέροντες αποστασιοποιούνται από τις επιλογές του σεβαστού π. Βασιλείου. Γι’ αυτό η αναφορά του στους Αγίους Γέροντες που επικαλείται δεν του προσδίδει καμία τιμή. Απλά του προσθέτει σοβαρό όνειδος και κρίμα στην ψυχή του επειδή διαστρέφει τη διδασκαλία Αγίων ανδρών και εισάγει ετεροδιδασκαλίες στην Εκκλησία.

Λέγει η κυρία Λωρίτου:
Θεωρεί ο π. Βολουδάκης ότι τοποθετεί τα πράγματα "στην ιστορική και θεολογική τους βάση" προβάλλοντάς τα σε στιγμές του εκκλησιαστικού βίου που ουδόλως μπορούν λόγω της εξαιρέτου ιδιαιτερότητός των να αποτελέσουν σημεία αναφοράς και να χρησιμεύσουν ως ιστορικό πλαίσιο για να κατανοήσουμε την εποχή μας. Αναφέρεται, ο σεβαστός πατήρ, κατά πρώτον στη διαμάχη του Μεγάλου Φωτίου με τον επίσης άγιο της Εκκλησίας πατριάρχη Ιγνάτιο, μία σύγκρουση που η συνείδηση της Εκκλησίας έχει συγχωρήσει -γιατί έτσι αυτή θέλει- μία περίπτωση που η συνείδηση της Εκκλησίας έχει καταχωρήσει στο ντουλαπάκι της με την ετικέτα: "οι άγιοι αγίασαν παρά ταύτα καί όχι διά ταύτα”. "Δηλαδή αυτές οι στιγμές δεν αντιπροσωπεύουν ούτε τα ίδια τα υποκείμενα ως πρόσωπα πόσο μάλλον την Εκκλησία! Η Εκκλησία θέλησε να χαριστεί στους πρωταγωνιστές. Αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει τύπο για την ζωή της. Τα έκτακτα γεγονότα που οδήγησαν στην σύγκληση της ΑΒ΄ Συνόδου δεν παρασύρουν τις αποφάσεις της σε καμμία σχετικότητα και δεν μειώνουν την αξία του 15ου Κανόνος, ο οποίος διέπεται από την γενική αρχή, ότι δηλαδή οι Ιεροί Κανόνες εκφράζουν το εκκλησιαστικό βίωμα. Η ομολογία της πίστεως ενάντια στις αιρέσεις και ο έπαινος προς αυτήν προυπήρχαν της Α/Β Συνόδου και δεν έπαυσαν να υπάρχουν και μετά από αυτήν. 

Το δικό μας σχόλιο:
Ασχέτως των ιστορικών λόγων που οδήγησαν μια Σύνοδο να νομολογήσει κάποιους Κανόνες η ουσία του πράγματος είναι ότι όλοι οι Κανόνες της Εκκλησίας έχουν διαχρονική ισχύ και οικουμενικό κύρος. Άρα το να έρχεται ο π. Βασίλειος και να προσπαθεί να ακυρώσει τους Κανόνες για τη διακοπή του μνημοσύνου του αιρετίζοντος ιεράρχη, επειδή το ιστορικό πλαίσιο της θεσμοθέτησής τους δεν είναι το ίδιο με τη σημερινή εποχή, δεν συνιστά απλά κακοδοξία αλλά μεγάλη βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος επειδή σύφωνα με τον Κανόνα της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου “εκ του ενός και του αυτού Πνεύματος αυγασθέντες οι Άγιοι Πατέρες όρισαν τα συμφέροντα”.Και ότι ενομολόγησαν έχει αιώνια ισχύ και καθολικό κύρος. Αν δεν πιστεύει εμάς, ο σεβαστός π. Βασίλειος, ας ακούσει τι διδάσκει η Εκκλησία εν Συνόδω!

Λέγει η κυρία Λωρίτου:
Δεύτερο ανάρμοστο παράδειγμα είναι η αναφορά του σεβαστού π. Βολουδάκη στο διάλογο του π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου με πρόσωπα που είχαν προσχωρήσει στο σχίσμα του παλαιού ημερολογίου και έκαναν κατάχρηση του ΙΕ΄ Κανόνος της ΑΒ΄ Συνόδου πέραν των επιτρεπτών ορίων. Τί σχέση έχει αυτό το παράδειγμα και ως προς τι μπορεί να αποτελέσει ιστορικό πλαίσιο για την εποχή μας;

Δηλαδή, σεβαστέ πάτερ, δεν βρήκατε άλλες στιγμές από την εκκλησιαστική ιστορία για να τις θέσετε σε αναλογία με την εποχή μας και ανασύρατε την περίπτωση του Μεγάλου Φωτίου; Και αφού θελήσατε να αναφερθείτε σε αυτόν, γιατί δεν αναφερθήκατε στους αγώνες του εναντίον της αιρέσεως; Και αφού θελήσατε να αναφερθείτε στον π. Επιφάνιο γιατί αναφερθήκατε στον διάλογό του με έναν του παλαιού ημερολογίου; Σε τι αυτά τα παραδείγματα μπορούν να χρησιμεύσουν ως "ιστορικό καί θεολογικό πλαίσιο" για την εποχή μας; 
Αυτά τα παραδείγματα αποτελούν πλαίσιο μόνο για την ένδειά σας, σεβαστέ πάτερ, και πολύ λυπούμεθα γι’ αυτό.

Το δικό μας σχόλιο:
Όχι κυρία Λωρίτου. Δεν είναι πλαίσιο που μαρτυρεί την ένδεια του σεβαστού π. Βασιλείου. Είναι πλαίσιο που μαρτυρεί τη διαστροφική ερμηνευτική του σεβαστού π. Βολουδάκη, ο οποίος δεν διστάζει να διαστρέψει τη διδασκαλία Αγίων της Εκκλησίας και των Αγίων Γερόντων για να δικαιολογήσει τις ετεροδιδασκαλίες του για τον Οικουμενισμό, τον Παποκαισαρισμό και την αποτείχιση. Είτε αρέσει, στο σεβαστό π. Βασίλειο, είτε δεν του αρέσει, ο π. Επιφάνιος υπήρξε σφροδός αντιοικουμενιστής και η στήριξή του για την αποτείχιση είναι αδιαμφισβήτητη και πολλαπλά μαρτυρημένη έργω τε και λόγω και συγγραφαίς. Ας αφήσει, λοιπόν, ήσυχο τον π. Επιφάνιο και ας αναλάβει έντιμα τις ευθύνες του για τις ετεροδιδασκαλίες του χωρίς να προσπαθεί να τις αποδίδει σε Αγίους και κατά πάντα ορθόδοξους Γέροντες.Λέγει η κυρία Λωρίτου:
Δυστυχώς η πλάνη σας δεν μπορεί να ακουμπήσει πουθενά σε κανένα "ιστορικό και θεολογικό πλαίσιο" και δεν θα βρείτε κανένα έρεισμα στην εκκλησιαστική ιστορία και στη θεολογία γι’ αυτό καταφεύγετε στην υποβολή υποσυνείδητων συνειρμών, που δεν αντέχουν στο φως της αλήθειας.

Το δικό μας σχόλιο:
Ούτε ιστορικό, ούτε θεολογικό πλαίσιο αλλά διαστροφικό της αλήθειας πλαίσιο συνιστά η ερμηνευτική του σεβαστού π. Βασιλείου. Το πλαίσιο αυτό δεν τον βοηθά σε τίποτα. Εισάγει ετεροδιδασκαλίες, βαραίνει την ψυχή του, θολώνει τα κριτήρια της Εκκλησίας και προκαλεί σύγχυση στους πιστούς με τις κακοδοξίες του, κυρία Λωρίτου. 

Πραγματικά διερωτώμαι! Τι ψυχή θα παραδώσει ο σεβαστός π. Βασίλειος; Πολλή προσευχή, πατέρες και αδελφοί μου, μην τον φάει -Θεός φυλάξοι- η κόλαση.

ΠΗΓΗΙστολόγιον «PANAYIOTIS TELEVANTOS», https://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/10/blog-post_407.html

ΕΛΕΝΗΣ ΛΩΡΙΤΟΥ, O ΒΟΛΟΥΔΑΚΙΣΜΟΣ ΩΣ ΚΡΥΠΤΟΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ


O ΒΟΛΟΥΔΑΚΙΣΜΟΣ ΩΣ ΚΡΥΠΤΟΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Της κ. Ελένης Λωρίτου
=====

Μήπως πρέπει αντί για "Βαρθολομισμό" ως αίρεση να μιλάμε για "Βολουδακισμό" ως κρυπτοοικουμενισμό; Πολλά τά αποκυήματα ενός νού σκοτισμένου από την οίηση! Δεν μας ενδιαφέρουν, σεβαστέ πάτερ, οι περιαυτολογίες περί της θητείας σας κοντά σε αγίους γεροντάδες. Ε! και λοιπόν; Αυτό δεν σας έκανε πιό ταπεινό και πιό σοφό. 

Θεωρεί ο π. Βολουδάκης ότι τοποθετεί τα πράγματα "στην ιστορική και θεολογική τους βάση"προβάλλοντάς τα σε στιγμές του εκκλησιαστικού βίου που ουδόλως μπορούν λόγω της εξαιρέτου ιδιαιτερότητός των να αποτελέσουν σημεία αναφοράς και να χρησιμεύσουν ως ιστορικό πλαίσιο για να κατανοήσουμε την εποχή μας. Αναφέρεται, ο σεβαστός πατήρ, κατά πρώτον στη διαμάχη του Μεγάλου Φωτίου με τον επίσης άγιο της Εκκλησίας πατριάρχη Ιγνάτιο, μία σύγκρουση που η συνείδηση της Εκκλησίας έχει συγχωρήσει -γιατί έτσι αυτή θέλει- μία περίπτωση που η συνείδηση της Εκκλησίας έχει καταχωρήσει στο ντουλαπάκι της με την ετικέτα: "οι άγιοι αγίασαν παρά ταύτα καί όχι διά ταύτα”. Δηλαδή αυτές οι στιγμές δεν αντιπροσωπεύουν ούτε τα ίδια τα υποκείμενα ως πρόσωπα πόσω μάλλον την Εκκλησία! Η Εκκλησία θέλησε να χαριστεί στους πρωταγωνιστές. Αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει τύπο για την ζωή της. Τα έκτακτα γεγονότα που οδήγησαν στην σύγκληση της ΑΒ΄ Συνόδου δεν παρασύρουν τις αποφάσεις της σε καμμία σχετικότητα και δεν μειώνουν την αξία του 15ου Κανόνος, ο οποίος διέπεται από την γενική αρχή, ότι δηλαδή οι Ιεροί Κανόνες εκφράζουν το εκκλησιαστικό βίωμα. Η ομολογία της πίστεως ενάντια στις αιρέσεις και ο έπαινος προς αυτήν προυπήρχαν της ΑΒ΄ Συνόδου και δεν έπαυσαν να υπάρχουν και μετά από αυτήν. 

Δεύτερο ανάρμοστο παράδειγμα είναι η αναφορά του σεβαστού π. Βολουδάκη στο διάλογο του π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου με πρόσωπα που είχαν προσχωρήσει στο σχίσμα του παλαιού ημερολογίου και έκαναν κατάχρηση του ΙΕ΄ Κανόνος της ΑΒ΄ Συνόδου πέραν των επιτρεπτών ορίων. Τί σχέση έχει αυτό το παράδειγμα και ως προς τι μπορεί να αποτελέσει ιστορικό πλαίσιο για την εποχή μας; 

Δηλαδή, σεβαστέ πάτερ, δεν βρήκατε άλλες στιγμές από την εκκλησιαστική ιστορία για να τις θέσετε σε αναλογία με την εποχή μας και ανασύρατε την περίπτωση του Μεγάλου Φωτίου; Και αφού θελήσατε να αναφερθείτε σε αυτόν, γιατί δεν αναφερθήκατε στους αγώνες του εναντίον της αιρέσεως; Και αφού θελήσατε να αναφερθείτε στον π. Επιφάνιο γιατί αναφερθήκατε στον διάλογό του με έναν του παλαιού ημερολογίου; Σε τι αυτά τα παραδείγματα μπορούν να χρησιμεύσουν ως"ιστορικό καί θεολογικό πλαίσιο" για την εποχή μας; 

Αυτά τα παραδείγματα αποτελούν πλαίσιο μόνο για την ένδειά σας, σεβαστέ πάτερ, και πολύ λυπούμεθα γι’ αυτό.

Δυστυχώς η πλάνη σας δεν μπορεί να ακουμπήσει πουθενά σε κανένα "ιστορικό και θεολογικό πλαίσιο" και δεν θα βρείτε κανένα έρεισμα στην εκκλησιαστική ιστορία και στη θεολογία γι’ αυτό καταφεύγετε στην υποβολή υποσυνείδητων συνειρμών, που δεν αντέχουν στο φως της αλήθειας.

ΠΗΓΗ: Ιστολόγιον «PANAYIOTIS TELEVANTOS», https://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/10/o.html  

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ, ΚΡΑΥΓΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ


ΘYMIAMA
«Θυμίαμά Σοι προσφέρομεν, Χριστέ Θεός μν, ες σμήν εωδίας πνευματικς»
βδομαδιαο περιοδικό ριθμ. φύλ. 23
Συντάκτης: πίσκοπος ερεμίας
IEΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΚΡΑΥΓΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

1. δελφοί μου χριστιανοί τς ερς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, τά κηρύγματα τά ποα σς πευθύνω κάθε Κυριακή ναφέρονται στήν ρθόδοξη πίστη μας. Παρακαλ νά τά παρακολουθετε μέ διαίτερο νδιαφέρον, γιατί πρέπει νά μάθουμε τό τί πιστεύουμε. Θά μοῦ ἐπιτρέψετε μως, δελφοί, τό σημερινό μου κήρυγμα νά ναφέρεται σέ να λλο σοβαρό θέμα, γιά τό ποο δέν πρέπει νά σιωπήσουμε, γιατί σιωπή μας θά εναι διαφορία, πού γιά μς τούς ερες συνιστμεγάλη μαρτία. Ναί! Πρέπει νά διαμαρτυρόμαστε γιά τά νομα καί παράνομα πού διαπράττονται στήν χώρα μας.
Τά χρόνια πού ζομε, δελφοί, εναι χρόνια δύσκολα καί πονηρά· ζομε σέ «πονηρές μέρες», πως μς τό λέγει ὁ ἀπόστολος Παλος (φεσ. 5,16). Ἡ ἁμαρτία χει πληθυνθε. Ατό βέβαια γιά μς, πού μελετμε τήν γία Γραφή, δέν πρέπει νά μς ξενίζει. Γιατί πως στήν πρό Χριστοῦ ἐποχή πρχαν δύο ρεύματα, τοκαλοκαί τοκακο, τσι καί στήν σημερινή μας ποχή, συμβαίνει τό διο. Καί σο περνον τά χρόνια τό κακό γίνεται περισσότερο κακό, λλά καί ἡ ἀρετή αξάνεται καί ατή (βλ. ποκ. 22,11). Καί πως βλέπουμε σήμερα πολλούς νά μαρτάνουν μέ χυδαιότητα, τσι πάλι βλέπουμε καί λλους, καί μάλιστα νέα παιδιά, νά πιστεύουν δυνατά καί νά γαπον θερμά τόν Κύριον μν ησον Χριστόν καί νά γωνίζονται νά τηρήσουν τίς γιες ντολές Του. Δέν ταρασσόμαστε λοιπόν γιά τά περίεργα τς ποχς μας, λλά, ξαναλέγω, δέν πρέπει νά εμαστε διάφοροι γιά τά παρατηρούμενα κακά, γιατί γίνεται μεγαλύτερη ζημιά μέ τήν διαφορία μας καί χάνονται ψυχές.
2. πατρίδα μας, δελφοί, ἡ ἀγαπημένη μας λλάδα, εναι χώρα ρθόδοξη. τσι τό λέει ἡ ἀρχή τοΣυντάγματός μας. τσι τό λέει ἡ ἱστορία της. Εναι χώρα γίων καί μαρτύρων. λλά τί εναι ατοί ολόγοι πού λέγονται πό πίσημα γετικά πρόσωπα, τι δέν εμαστε πλέον ρθόδοξο κράτος, λλά οδετερόθρησκο; Καί μάλιστα ατό τόν λόγο οκυβερνντες μας τόν καναν δη πραγματικότητα, γιατί μέ τά νομοθετήματά τους ναντιώνονται πρός τά δανικά τς φυλς μας, τήν πίστη, τήν πατρίδα καί τήν οκογένεια. Καί ξηγομαι καλύτερα: Τό ψηλότερο καί εγενέστερο σέ μία χώρα εναι παιδεία. λοι μας, χριστιανοί, πρέπει νά προσέξουμε τήν παιδεία τοῦ ἔθνους μας. νας γιος πατέρας μς επε πό παλαιά: «Παιδεύσατε τά τέκνα, να μή παιδεύσουν ατά μς»! Δηλαδή: ν δέν παιδαγωγήσουμε σωστά τά παιδιά μας, ατά ργότερα θά «παιδεύσουν» μς καί λη τήν κοινωνία. Κάποτε ρώτησαν τόν Κοραή τί πρέπει νά κάνουμε γιά νά πάει μπροστά πατρίδα. Καί ατός πήντησε μέ να λόγο τοδευτέρου Ψαλμο: «Δράξασθε παιδείας»! Πιάστε, δηλαδή, στά χέρια σας τήν παιδεία, γιά νά σταθεκαί νά δοξασθετό θνος. λλά δη πό προηγούμενα χρόνια μς τήν «σκότωσαν» οκυβερνντες τήν παιδεία. Ποεναι θαυμαστή μας λληνική γλώσσα μέ τό καλπάζον φος της καί τήν μορφιά της; μορφιά πού τήν θαυμάζουν καί οξένοι! Χάσαμε τήν γλώσσα μας. λλά καί τό λλο, τό σοβαρότερο κόμη: ς τό πλέον ναγκαο μάθημα πού διαμορφώνει καλούς νθρώπους καί δίνει νόημα στήν ζωή, γιατί μς λέγει γιά τόν ψηλό προορισμό μας, εναι διδασκαλία τς ρθόδοξης πίστης μας. Τήν πίστη ατή τήν διδάσκονταν τά λληνόπουλα καί στά κρυφά Σχολειά κόμη. Καί πάντοτε, σέ λες τίς τάξεις τν Σχολείων μας, πό τό Δημοτικό μέχρι τήν τελευταία τάξη τς Μέσης κπαιδεύσεως, ομαθητές τς πατρίδος μας διδάσκονταν τήν ρθόδοξη πίστη μέ τό μάθημα τν Θρησκευτικν. λλά, χριστιανοί μου, τί βιβλία Θρησκευτικν μαθημάτων εναι ατές οπαλιοφυλλάδες τν Δημοτικν Σχολείων, πού κυκλοφορον στά παιδιά μας πό φέτος; Δηλαδή, μέ τά νέα θρησκευτικά βιβλία, τά μικρά μας παιδιά, πό τήν πρώτη τους παιδική παλή λικία, στό Σχολεο τους δέν θά διδάσκονται πιά σάν χριστιανόπουλα γιά τήν ρθόδοξη πίστη, λλά μαζί μέ ατή, θά μαθαίνουν καί γιά λλα θρησκεύματα, γιά τόν Βουδδισμό, γιά τόν Μωαμεθανισμό, γιά τόν ουδαϊσμό καί γιά λλα καί γιά λλα... Τό μάθημα δηλαδή τν Θρησκευτικν γίνεται σήμερα μία «σούπα» πανθρησκειακή καί ντε τώρα τό παιδί νά ξεχωρίσει τό δικό του «πιστεύω»... ς βαθύτερο δέ κίνητρο γιά τό πανθρησκειακό ατό μάθημα βλέπουμε τόν φι τοΟκουμενισμο, πού θέλει νά νοποιήσει τά θρησκεύματα καί νά λλοιώσει τήν ρθόδοξη πίστη μας. Ατό βέβαια, δελφοί χριστιανοί, δέν θά γίνει ποτέ, γιατί πίστη μας, ἡ ᾽Ορθόδοξη πίστη μας, δέν εναι νθρώπινο κατασκεύασμα, λλά χει πό τόν Θεό τήν προέλευσή της. Γιατό καί θά διατηρεται πάντοτε, πως τήν παρέδωσε Κύριος μν ησος Χριστός καί οἱ Ἅγιοι πόστολοί Του καί πως τήν διετύπωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες σέ Οκουμενικές Συνόδους καί στά ερά τους συγγράμματα. Πάντοτε θά πάρχουν μολογητές καί μάρτυρες τς μώμητης πίστης μας. Δέν θά χαθελοιπόν πίστη μας, λλά μέ τέτοια σατανικά κινήματα καί μεθοδεύσεις, πό κυβερνντες μάλιστα, πού φαιρον τήν ρθόδοξη παιδεία πό τά Σχολεα μας, γίνονται ζημιές στά χρυσμας παιδιά.
3. λλά εναι καί τό λλο ασχρό καί χυδαο πού σκέπτονται καί σκοπεύουν νά κάνουν. κοστε: Θεός ξέρουμε τι πό τήν ρχή κανε τόν νθρωπο νδρα γυναίκα καί ελόγησε τήν νωσή τους μέ τόν γάμο, ες διαδοχήν καί αξησιν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Στήν Γένεση διαβάζουμε «ρσεν καί θήλυ ποίησεν Θεός» τόν νθρωπο καί γιά τήν νωσή τους πάλι λέγει τι «προσκολληθήσεται ὁ ἀνήρ πρός τήν γυνακα ατοκαί σονται οδύο ες σάρκα μίαν» (1,27. 2,24). Κάθε νθρωπος γεννιέται μέ τό ρισμένο εδος του, μέ τό διαίτερο φύλο του, ἤ ἄνδρας γυναίκα. Ατό δέν λλάζει γιά λη τήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Καί μως κομε τι σκοπεύουν νά θεσπίσουν νόμο μέ τόν ποον καθένας νά μπορενά λλάξει στά γρήγορα τό φύλο του, τσι πλγιατί τό θέλει, γιατί ατό εναι τό «γοστο» του. Πμε γιά τόν σοδομιτισμό!!!... λλά πορ: Θά ψηφίσουν οχριστιανοί βουλευτές μας τέτοιο λεεινό νόμο;
μες, χριστιανοί μου, πού χουμε ταχθεῖ ἀπό τόν Θεό νά κρατομε σς τόν κλεκτό Του λαό στερεούς στήν ρθόδοξη πίστη, γώ ὁ Ἐπίσκοπός σας καί οἱ ἅγιοι ερες σας, πού σς ποιμαίνουμε, γανακτομε γιατά τά νομα πού κούγονται καί διαμαρτυρόμαστε. λλά πρέπει καί σες, καθένας πό τήν θέση του, νά κφράζει τήν διαμαρτυρία του. Νά πετε στούς Βουλευτές σας, πού σς πλευρίζουν γιά τήν ψφο τους, τι θά τούς «μαυρίσετε», ν ψηφίζουν ασχρούς καί πρόστυχους νόμους πού εναι γιά τήν πόλη τν Σοδόμων καί τήν πόλη τν Γομόρρων. δεναι ρκαδία, δεναι λλάδα, πού χει νακηρύξει τήν περαγία Θεοτόκο ς πέρμαχο Στρατηγό της, λλά καί πρό Χριστοῦ ἀκόμη κτισε Παρθενώνα, τιμώντας τσι τήν παρθενία καί τήν γνότητα τν θν. Πρό παντός μως σς παρακαλ, χριστιανοί μου, μαζί μέ τά λλα σας προσωπικά ατήματα, νά προσεύχεστε καί γιά τήν πατρίδα μας τήν λλάδα καί τόν κλεκτό της λαό νά μένει σταθερός στήν πίστη καί τά δανικά τς φυλς μας. «Σσον, Κύριε, τόν λαόν Σου καί ελόγησον τήν κληρονομίαν Σου», τόν καλό ρθόδοξο λληνικό λαό, ΑΜΗΝ!

Μέ πολλές εχές,
Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως ερεμίας