Translate

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2019

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ π. ΣΑΒΒΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΝ



ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ π. ΣΑΒΒΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΝ

Του Παναγιώτη Νούνη

3 Δεκεμβρίου 2019

Το γνωστό μόλις πρόσφατο Πατριαρχικό συλλείτουργο εις την Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού εις την μνήμη του Αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος, εις το οποίο συμμετείχεν ως καλεσμένος του Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανασίου ως προεξάρχων της Λειτουργίας ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρος ο οποίος μάλιστα μνημόνευσε τον ψευδοΜητροπολίτην Κιέβου Επιφάνιον, αυτή η συγκεκριμένη Θεία Λειτουργία ήτο άραγε υποστατή και έγκυρη ή μήπως ήτο και είναι πλέον ανυπόστατη και άκυρη;

Και ποια είναι η ευθύνη του οικείου Επισκόπου μας του μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανασίου;

Ακολουθεί μια σημαίνουσα απομαγνητοφώνισις της Φαίης τινός αποσπάσματος ομιλίας του γνωστού Αρχιμανδρίτου Σάββα Αγιορείτου, περί της Εκκλησιολογικής σχιζοφρένειας που βιώνουμε από τούδε και εις το εξής για το ζήτημα της «Αυτοκεφαλίας» των Σχισματικών της Ουκρανίας.


Του Παναγιώτη Νούνη
† Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής
Εκκλησιαστικός Ρεπόρτερ, Ιστορικός.
Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»

Για συνεργασίες και επικοινωνία: Tηλ.: 00357-96897711


Απομαγνητοφώνηση αποσπάσματος ομιλίας του Αρχιμ. Σάββα Αγιορείτη που εκφωνήθηκε στις 3/11 του 2019 (το βίντεο στο τέλος).

«Εγώ θα σας πω χειρότερα πράγματα αφού με προκαλείτε. Αυτό είναι τίποτα σε σχέση με αυτό που έγινε στην Αμερική, όπου ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής συλλειτούργησε με τον Επιφάνιο της Ουκρανίας ο οποίος είναι αχειροτόνητος.

Και αν ήταν προϊστάμενος στην λειτουργία -δεν ξέρω αν ήταν προεξάρχων, γιατί σε ένα συλλείτουργο υπάρχει ο κύριος λειτουργός, ο πρώτος που κάνει την θυσία- αν ήταν ο Επιφάνιος δεν έγινε καν λειτουργία.

Δηλαδή οι άνθρωποι δεν κοινώνησαν Σώμα και Αίμα Χριστού. Καταλάβατε που έχουμε φτάσει τώρα; Γιατί κοινωνούμε πλέον με το σχίσμα. Το σχίσμα είναι χειρότερο από αίρεση. Αυτοί οι άνθρωποι είναι σχισματικοί.

Εσύ μου είπες για τους Ρωμαιοκαθολικούς που έδινε… Δεν ήταν αντίδωρο, ήταν αρτοκλασία, το είδα κι εγώ. Ήταν σε εσπερινό, αρτοκλασία ήταν. Δεν έχει σημασία, απαγορεύεται σε Ορθόδοξο Ναό ένας παπικός να δίνει αρτοκλασία.

Αλλά σας λέω το πολύ χειρότερο. Δηλαδή, θα πηγαίνουμε στην Εκκλησία και δεν θα ξέρουμε αν γίνεται λειτουργία ή όχι. Θα πρέπει να ξέρουμε, έτσι; Αν είμαστε Χριστιανοί, να φροντίζουμε να μάθουμε ποιος έχει ιερωσύνη και ποιος δεν έχει. Γιατί τώρα πλέον μπλέκονται τα πράγματα.

Σας είπα. Όλοι αυτοί οι λεγόμενοι «Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας» που δημιουργήθηκε τώρα από το Φανάρι, το οποίο ενήργησε ως πάπας -γιατί δεν είχε το δικαίωμα να κάνει αυτό το πράγμα το Πατριαρχείο, θα έπρεπε να γίνει Πανορθόδοξη Σύνοδος για να λυθεί το θέμα της Ουκρανίας- όλοι αυτοί τώρα είναι αχειροτόνητοι.

Τα 2/3 είναι «χειροτονημένοι» από καθηρημένους «επισκόπους», άρα δεν υπάρχει χειροτονία. Ένας καθηρημένος επίσκοπος δεν μπορεί να δώσει ιερωσύνη σε κανέναν. Και το 1/3 είναι τελείως αχειροτόνητοι, είναι αυτοχειροτόνητοι. Ένας μάλιστα λέει πήγε σε ένα άγιο λείψανο, το έβαλε στο κεφάλι του και έγινε παπάς, που ακούμπησε το άγιο λείψανο στο κεφάλι του!

Μιλάμε για πράγματα τρελλά. Και όμως όλα αυτά τα βάλαμε τώρα στην Εκκλησία μας και τους αναγνωρίσαμε Και δυστυχώς και ο δικός μας ο Αρχιεπίσκοπος, ο Ελλάδος. Έστειλε επιστολή ότι τους αναγνωρίζει. Αν είναι δυνατόν.

Ευτυχώς που δεν το έκαναν όλοι οι Επίσκοποι της Ελλάδος. Κάποιοι είναι σύμφωνοι και κάποιοι αντιδρούν. Αυτοί που είναι σώφρονες δεν το δέχτηκαν, όπως ο Σεβασμιώτατος Κυθήρων, και πρέπει να τον επαινέσουμε τον άνθρωπο για το θάρρος του, και ο Σεβασμιώτατος Πειραιώς. Οι οποίοι μάλιστα σχεδιάζουν να στείλουν επιστολή σε όλους τους Πατριάρχες, και πολύ καλά θα κάνουν, για να γίνει Σύνοδος Πανορθόδοξη απ’ όλους τους Πατριάρχες και ας μην έλθει ο οικουμενικός. Τι να κάνουμε άμα δεν θέλει να έλθει; Θα γίνει και χωρίς αυτόν η Σύνοδος για να καταδικαστεί όλο αυτό το πράγμα το οποίο είναι μία φοβερή κατάσταση στην Εκκλησία.

Να φτιάχνεις μία «εκκλησία» που δεν υπάρχει ουσιαστικά, αφού αυτοί που την εκπροσωπούν δεν είναι καν ιερείς. Δεν είναι καν μέλη της Εκκλησίας διότι όλοι αυτοί είναι σχισματικοί, δηλαδή είχανε βγει εκτός Εκκλησίας και ήταν και είναι εκτός Εκκλησίας. Είναι σχισματικοί.

Καταλάβατε; Ένας σχισματικός δηλαδή για να μπει στην Εκκλησία πρέπει να βαπτιστεί. Ουσιαστικά είναι αβάπτιστοι. Είναι εκτός Εκκλησίας, καταλάβατε; Όταν λοιπόν εσύ θα πας σε αυτήν την λειτουργία που θα είναι προεξάρχων ο Επιφάνιος ή ένας από αυτούς τους «επισκόπους» -που δεν είναι επίσκοποι, που δεν έχουν ιερωσύνη- δεν θα πάρεις Θεία Κοινωνία. Εδώ είναι το μεγάλο κακό. Που υποτίθεται ότι είναι Ορθόδοξη λειτουργία. Θα δεις δίπλα σε αυτόν αρχιερείς δικούς μας που θα τους ξέρεις, κι όμως δεν θα γίνεται λειτουργία. Θα είναι μία παρωδία, θα είναι μία γελοιοποίηση του Μυστηρίου. Ένας λαϊκός να κάνει «Θεία Λειτουργία». Δεν υπάρχει Θεία Λειτουργία. Ο Θεός δεν δίνει Χάρη σε αυτόν.

Καταλάβατε; Γι’ αυτό λένε πολλοί [ότι είναι] ύπουλα τα πράγματα στην εποχή μας. Είναι πολύ άσχημα για τις αμαρτίες μας. Και οφείλουμε να ενημερωνόμαστε και να αντιδρούμε. Εννοείται ότι σε αυτές τις λειτουργίες δεν επιτρέπεται να πας, διότι δεν είναι καν λειτουργίες.»

Απομαγνητοφώνηση Φαίη




ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΕΙΡΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ



ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΕΙΡΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ


CATHERINE THE GREAT - 3 EPS HD - English subtitles



Η ιστορία των νεανικών χρόνων (15-33) της Ρωσσίδας Αυτοκρατόρισσας, της Τσαρίνας Μεγάλης Αικατερίνης!

Ετοιμαστείτε να γίνετε μάρτυρες των πρώτων 20 χρόνων (1744-1762) της νεανικής ζωής της στην Ρωσσία.


Είκοσι (20) χρόνια με φοβερές διαπλοκές στην Τσαρική αυλή, συνωμοσίες, διαμάχες εξουσίας, έρωτες και αγάπη άνευ όρων για την Ρωσσία.


(Η μετάφραση της περίληψης στα Ελληνικά είναι του κ. Τηλέμαχου Αγγέλου)


The story of the Great Russian empress in her early years (15-33). Prepare to become a witness of the first 20 years (1744–1762) of her life in Russia. 20 years of court intrigues, conspiracies, power struggles and unconditional love to Russia.



Director Igor Zaytsev

Director of Photography Goran Pavitsevich
Writers: Sergey Yudakov, Aleksandr Gravitski
Producers: Ruben Dishdishyan, Yelena Denisevich, Aram Movsesyan
Cast: Yuliya Snigir, Natalya Surkova, Pavel Derevyanko, Sergey Shakurov, Mark Bogatyrevв


ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΡΟΧΕΙΛΑ (ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ), IΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ




IΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ

Της κ. Βασιλικής Τρόχειλα, Ιστορικός*

21 Νοεμβρίου 2019


Το «Πράσινο Δεντρί» και οι έρωτες των Βαυαρών - Όπου ο Αχιλλέας Παράσχος φαντάζονταν ότι πίνει σαμπάνια - Το «Δασκαλοπάζαρο» και το «Καφέ –Τσουράπ» - «Το καφενείον των Εύ Φρονούντων» - «Το τσιμπούκι του Καπετάν Κλίμακα!» - η «Ωραία Ελλάς», το καφενείο των Αθηναίων αντί-οθωνικών συνωμοτών κλπ.

Όταν βλέπουμε τα σημερινά μεγάλα και πολυτελή καφέ ζαχαροπλαστεία της πρωτεύουσας είναι αδύνατον να φαντασθούμε την φτώχεια των παλαιών καφενείων της παλαιάς Αθήνας - που όμως, διαδραμάτισαν τόσο σπουδαίο ρόλο στην επίσημη αλλά και κοινωνική ζωή του τόπου μας.

Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, στην Αθήνα υπήρξαν μερικά καφενεδάκια με τα σαχνισιά και τα καφασωτά κοντά στο μεγάλο τζαμί, και στην λεγόμενη «Βρύση του Βοριά». Μία παλαιά εικόνα του Ντυμπρέ μας παριστάνει ένα τέτοιο φτωχικό, καπνισμένο και δυσώδη, με χαμηλό ταβάνι, με τα μαρκούτσια κρεμασμένα στον τοίχο, πάνω σε ένα στενό και ασύμμετρο δρομίσκο, όπου διάφοροι Τούρκοι με τα φέσια και τα στιβάνια τους μαζεμένοι έπιναν τον γιαβάσικο καφέ τους και ρουφούσαν τον ναργιλέ τους, με τον ιδιαίτερο σε άρωμα και γεύση τουμπεκί. Μετά την απελευθέρωση, εκεί όπου σήμερα υπάρχει η λεωφόρος Αμαλίας στήθηκε ένα μικρό σανιδοποίητο καφενείο κοντά στην «Μπουμπουνίστρα», όπως ονομάζονταν μία μικρή δεξαμενή για να αποθηκεύουν νερό από αρχαίο υδραγωγείο. Την παράγκα αυτή, διεύθυνε ένας γέρος αγωνιστής, αλλά δεν το κράτησε πολύ καιρό.

Όταν ήρθαν οι Βαυαροί και πολύ πριν η πολίχνη της Αθήνας ανακηρυχτεί σε «Βασιλική καθέδρα και πρωτεύουσα» του νέου κράτους, ένα ζεύγος Βαυαρών άνοιξε το πρώτο Αθηναϊκό καφενείο, το «Πράσινο Δεντρί» το 1834. Τόση ήταν ή έλλειψη αξιόλογων κτισμάτων στην Αθήνα του 1834, ώστε ο πενιχρός οικίσκος με τα τρία μικρά χωρίσματα και το μαγειρείο, που φιλοξενούσε Βαυαρούς και Έλληνες, θεωρήθηκε πολυτελής οικοδόμημα. Ο Ρώσος νομομαθής και λόγιος Βλαδίμηρος Νταβίντοφ (1809-1882), ταξίδεψε στην Ελλάδα και τη Μ. Ασία στα 1835, και έδωσε πολλά πολύτιμα στοιχεία για την Αθήνα του 1835, γράφοντας ότι η φτώχεια της σύγχρονης πόλεως απέναντι στα ένδοξα μνημεία της αρχαιότητας ήταν βέβαια μία φοβερή αντίθεση.

Το «Πράσινο Δεντρί» βρισκόντανε κοντά στην Αγία Τριάδα, στην Ιερά Οδό. Ήταν ένα είδος λέσχης και εστιατορίου και συντηρούνταν από τους Βαυαρούς αξιωματικούς και αποτελούνταν από τέσσερις κύριους χώρους : από το εστιατόριο, το μαγειρείο, την κυρίως αίθουσα και το αναγνωστήριο. Ο ιδρυτής του ήταν ένας δραγόνος Βαυαρός και η γυναίκα του, παχιά σαν καλοαναθρεμμένη γαλοπούλα. Τo «Πράσινο Δεντρί», που είχε όψη ευρωπαϊκού καταστήματος ήταν κιόλας μία πολυτέλεια για την Αθήνα της εποχής εκείνης. Εκεί, όσοι ήθελαν να γευματίσουν έβρισκαν κρύα φαγητά, αυγά και – πράγμα σπάνιο για τα κατοπινά χρόνια- ζαμπόν, προ πάντων όμως έξοχα γερμανικά λουκάνικα. Εκεί ξέπεφτε κάποτε και καμία ευρωπαϊκή εφημερίδα, από την οποία μάθαιναν οι ξένοι αξιωματικοί τι γίνεται στην Ευρώπη. Εκεί πρωτοεμφανίστηκε εισαχθείσα απ' το Μόναχο στην Αθήνα και η μπύρα την οποίαν έπιναν μόνον αυτοί - που έχει πάρει μέχρι και σήμερα τόση διάδοση - και αντήχησαν για πρώτη φορά στην Αθήνα οι μαγευτικές μελωδίες του Μότσαρτ και του Ροσσίνι, οι οποίες ανακατεύτηκαν κάποτε και με τις φωνές των Ελλήνων φουστανελάδων και βρακοφόρων. Το «Πράσινο Δεντρί», είχε και την ορχήστρα του, που την διηύθυνε ο Βλίσμαν παίζοντας εξαίσιο φλάουτο. Συχνά μάλιστα πήγαινε και ο βασιλιάς Όθωνας να τον ακούσει και να πιει την μπύρα του με το σχετικό μεζεδάκι.

Οι ιδιοκτήτες του σιγά σιγά φύτεψαν δέντρα, εξωράισαν τα γύρω και το έκαναν το κέντρο της αθηναϊκής κοινωνίας. Ο Όθωνας έστελνε την βασιλική μουσική να παίζει, και κάτω από τις μουριές οι αξιωματικοί χόρευαν – μεταξύ τους εννοείται - βαλς και πόλκα, ενώ παρακάτω, στις ταβέρνες του Χασεκή βροντούσε το νταούλι και αλάλαζε η πίπιζα. Εκεί, σιγά σιγά αναπτύχθηκαν και οι πρώτες γνωριμίες Βαυαρών και Ελληνίδων, που συχνά τελείωναν με γάμο. Οι ιδιοκτήτες του καφενείου, όταν εκθρονίσθηκαν οι βασιλείς, δεν έφυγαν μαζί τους, έμειναν και συντηρούσαν το καφενείο τους.

Μέχρι το 1860, το καφενείο αυτό υφίστατο, όχι στην ακμή του βέβαια, αλλά ως εξοχικό. Το πιο απόμερο κι εξοχικό μαγαζί της εποχής του Όθωνος ήταν το «Πράσινο δεντρί». Η νεολαία που είχε να ξοδεύει λίγες «σφάντζικες», πήγαινε εκεί και έπινε την μπύρα της. Φιλολογικά καφενεία με την έννοια που θα τα δούμε από το 1880 και ύστερα δεν λειτουργούν κατά την περίοδο από το 1830 κι έξης. Στους κοινωνικούς χώρους πού δημιουργήθηκαν κατά το χρονικό αυτό διάστημα σύχναζαν βέβαια και λογοτέχνες, οι όποιοι σχημάτισαν κάποιους κύκλους αλλά όχι κατά τρόπο συστηματικό και μόνιμο. Διάφορες παρέες, που ανάμεσά τους ξεχώρισαν όπως οι Βρατσάνος, ο ρομαντικός ποιητής του 19ου αιώνα Αχιλλέας ΠαράσχοςΑναστάσιος ΒυζάντιοςΝικόλαος Δραγούμης, ο ιστορικός συγγραφέας του 19ου αιώνα και εκδότης της εφημερίδας Αιών Ιωάννης Φιλήμων, ο πολιτικός και συγγραφέας Άγγελος Βλάχος, ο πολιτικός που χρημάτισε έξι φορές Πρωθυπουργός της Ελλάδας Επαμεινώνδας Δεληγεώργης και τόσες άλλες ελληνικές προσωπικότητες, έδιδαν το παρών στο «Πράσινο Δεντρί»Στο μεταξύ οι ιδιοκτήτες είχαν εξελληνιστεί πλέον και αντί μπύρας έδιναν… ρετσινάτο, το οποίο μάλιστα ο Αχιλλέας Παράσχος σε ένα ποίημα του φαντάζεται (ποιητική αδεία) ως σαμπάνια!.

Κάτω από τα δέντρα του καφενείου αυτού διάβασαν τα πρώτα ποιήματά τους ο Αχιλλέας Παράσχος, ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος, ο Σπυρίδων Βασιλειάδης, ο Άγγελος Βλάχος, ο Αλέξιος Βυζάντιος και άλλοι. Οι στίχοι του ρομαντικού ποιητή Δημ. Παπαρρηγόπουλου εκφράζουν ανάγλυφα το πνεύμα του καφενείου και των θαμώνων του - όχι μόνο των λογοτεχνών και των λογίων, αλλά και των απλών ανθρώπων που σύχναζαν σε αυτό αφού έλκει την καταγωγή από τα «Θερμοπώλια» της Αρχαίας Αγοράς.: «Αντί μνημείων και μαυσωλείων επί του τάφου μου καφενείων ζητώ, ω φίλοι, ν’αναγερθή. Όταν θα κάνουν καφέ οι άλλοι γυμνών κρανίον θε να προβάλλη το άρωμά του να οσφρανθώ». Και από τον κήπο αυτό πήγαιναν ύστερα στου Κεραμά το ζαχαροπλαστείο, που ήταν κάτω από το μεγάλο σπίτι του Γεώργιου Παχύ, στην οδό Πειραιώς. Και εκεί τα ποιήτικά τους δόντια τραγάνιζαν το γλύκισμα της εποχής, το περίφημο τρίγωνο.

Κατά το 1850 στον «Κήπο του Κλαυθμώνος» υπήρχε ένα καφενεδάκι με γάργαρη βρυσούλα. Εκεί μαζεύονταν οι από περάτων Ελλάδα ερχόμενοι θεσιθήρες και περίμεναν το πέρασμα του βουλευτή, που φρόντιζε για τον διορισμό τους. Το καλοκαίρι στο καφενείο αυτό ήταν ο τόπος συγκεντρώσεως των διδασκάλων, που φρόντιζαν για ευνοϊκή μετάθεση. Για αυτό και είχε επονομασθεί το «Δασκαλοπάζαρο» κατ’ απομίμηση ενός άλλου παζαριού, που γίνονταν κάθε Δευτέρα στην πλατεία του Θησείου.

Στο μεταξύ νέα καφενεία παρουσιάζονται. Οι καφενέδες απέβαιναν καταφύγιο των φτωχών συνταξιούχων και ανέργων, ιδιαίτερα τις βροχερές και χειμωνιάτικες μέρες και νύχτες. «Ὁ γηραιὸς Περίανδρος οὐδέποτε ἔπινε καφέ, οὔτε ναργιλὲ ἐκάπνιζεν, οὔτε ἐξώδευε λεπτόν· μόνον τὰς ἐφημερίδας ὅλας ἀπερρόφα. Κρατῶν ἀνὰ τρεῖς εἰς τὰς χεῖρας, τὴν μίαν ἐν ἐνεργείᾳ, τὴν ἄλλην ἐν ἐφεδρείᾳ, καὶ τὴν ἄλλην ὡς ἐθνοφρουράν, τὴν μίαν ἐτελείωνεν ἤδη, τὰς ἄλλας δύο ἔκρυπτεν ὑπὸ τὴν πρώτην. Πάντα ἐπαίτην εἰσερχόμενον παρέπεμπεν εἰς τὸν συγγενῆ του παπα-Νικόστρατον, ἐκεῖ παρακαθήμενον, καπνίζοντα σιγαρέτον, καὶ διαβάζοντα τὸν «Παλιάνθρωπον». Ὁ παπα-Νικόστρατος εἶχεν ἀνοικτὴν πάντοτε τὴν χεῖρα, καὶ εἰς κεράσματα καὶ εἰς ἐλεημοσύνην. Ὁ ἐξάδελφός του κ. Περίανδρος, ἀμφίβολον ἂν εἶχε ποτὲ λεπτὸν ἐπάνω του. Εἶχε δύο ἢ τρεῖς οἰκίας, πολλὰς χιλιάδας εἰς τὴν Ἐθν. Τράπεζαν, καλὴν σύνταξιν ἀπὸ τὸ δημόσιον, καί τινα οἰκόπεδα, τὰ ὁποῖα εἶχεν ἀποκτήσει ὅταν διετέλει εἰς οἰκονομικὴν ὑπηρεσίαν· περιουσίαν ἄνω τῶν 300 χιλ. Ὁ φρόνιμος γέρων συνήθιζε νὰ λέγῃ: ― Ἂν ἐγὼ δὲν δίδω, τοὐλάχιστον παρακινῶ ἄλλους. Τοὺς στέλνω στὸν παπα-Νικόστρατον. Τὸ ἴδιο εἶναι. Καὶ γιὰ μένα ψυχικὸ πιάνεται.», γράφει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, σε κάποιο αθηναϊκό κείμενό του, αναφερόμενος στην δεκαετία του ΄80.

Απαραίτητη παράμετρος της πολιτικής διάστασης των καφενείων είναι η ύπαρξη εφημερίδων, στα γνωστά από καλάμια πλεκτά ή μεταλλικά πλαίσια, ώστε να διατηρηθούν αναγνώσιμες ως το τέλος της ημέρας. Στα μεγάλα κεντρικά καφενεία υπήρχαν όλες οι εκδιδόμενες εφημερίδες – τρεις στα ελληνικά και δύο στα ελληνικά και γαλλικά γύρω στο 1840 – καθώς και ισάριθμες ξένες, οι οποίες αφικνούνται κάθε μέρα δέκα μέρες. Ενδεικτική της ζήτησης των εφημερίδων είναι η φράση από το «Ημερολόγιον Ραμπαγά» του 1879: «Δύνασαι να φερμάρεις το Φιγαρό και να κατορθώσεις να τις αναγνώσεις το επέρας, αν το αγκαζάρεις από τον κ. Σούτσον το πρωί», όπως χαρακτηριστικά γράφει. Στα καφενεία των συνοικιών, η εφημερίδα αναγιγνώσκονταν από τον εγγράμματο πελάτη σε όλους τους υπόλοιπους πελάτες που δεν γνωρίζανε γραφή και ανάγνωση.

Μία ενδιαφέρουσα περιγραφή μας έδωσε ο Κάρολος Τάκερμαν, ένας Αμερικανός περιηγητής που ήρθε στην Αθήνα τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Γεωργίου του Α' για μία περιοχή κεντρική της τότε Αθήνας. Περιέγραψε το σταυροδρόμι των οδών Ερμού και Αιόλου, όπου βρισκόταν και το περίφημο καφενείο της εποχής «Ωραία Ελλάς». Η Γαλλίδα μαντάμ Ρομπήρ είχε ανοίξει το δικό της κοντά στην Αγία Ειρήνη, παραπλεύρως δε υπήρχε το καφενείο της «Ανατολής». Η πόλη έφθανε ως την πλατεία της Εθνικής Τράπεζας, αλλά πιο πέρα υπήρχαν καφενεία. Η θέα προς το «Κάστρο», όπως πολλοί αποκαλούσαν την Ακρόπολη, ανεμπόδιστη. Ο δρόμος για τα «Παραδείσια» Πατήσια από την άλλη, ορθάνοιχτος. Κάτω από το σπίτι του αντισυνταγματάρχη Κωνσταντίνου Ισχομάχου ήταν το «Τίβολι», κοντά του το «Παυσίλυπον» και στα Χαυτεία το «Καφενείον των Εύ Φρονούντων», ενώ πίσω απλώνονταν χωράφια και αμπέλια. Στα κέντρα αυτά οι Αθηναίοι έπιναν το γιαβάσικο και το βαρύ γλυκό τους, έπαιζαν το σκαμπίλι τους και εξονύχιζαν μετά σοβαρότητας την πολιτική του Ναπολέοντος Γ’ , του Πάλμερστον και του Μέτερνιχ. Υπήρχε και ένα «Καφενείον των γερόντων» ονομαστό για την τέχνη του ταμπή του στην κατασκευή του …χαμομηλιού!.

Την εποχή εκείνη ζούσαν ακόμη από τους άνδρες του Αγώνος και ήταν κατά κανόνα καφενόβιοι. Οι περισσότεροι πήγαιναν στα καφενεία χρυσοστόλιστοι, με τα κουμπούρια στο σελάχι και  παρακολουθούμενοι από μερικά παλληκάρια τους και τραγουδιόνταν από τους φουστανελοφόρους και τους βρακοφόρους με στεντόρεια φωνή και υπερήφανη στάση του σώματος, το παραδοσιακό άσμα:

«Ω, λυγερό και κοπτερό σπαθί μου
Και συ ντουφέκι φλογερό πουλί μου
Εσείς τον Τούρκο σφάξατε….»

Ο δημοσιογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Χαράλαμπος Άννινος, στο βιβλίο του «Αι Αθήναι κατά το 1850», μας δίνει μια ωραία γραφική εικόνα για τους άντρες με τη χιονάτη φουστανέλα και την αργυροκέντητη φέρμελη:

«Οι επισημότεροι εξ αυτών παρηκολουθούντο υπό των ψυχογυιών των, οίτινες προς τοις άλλοις είχον και τη φροντίδα να  διατηρούν, ως άλλαι Εστιάδες, το πυρ των τσιμπουκίων και των ναργιλέδων των αρχηγών των. Άλλως τε ο ναργιλές, η ανάγνωσις των εφημερίδων και η πολιτική συζήτησις ήτο η μόνη ενασχόλησις των θαμώνων του καφενείου εκείνου, ενθυμούμαι δε ότι το πάτωμα ήτο κατάστικτον, μαύρον σχεδόν, εκ των καυμάτων των προξενουμένων εις τας σανίδας υπό των αδιακόπως εκ των λουλάδων καταπιπτόντων ανθράκων. Οι αφελείς εκείνοι πρεσβύται επολιτικολόγουν και διηγούντο τας εκ του Αγώνος αναμνήσεις των».

Εκεί όπου η Αιόλου συναντιέται με τη Μητροπόλεως βρισκόταν εκείνα τα χρόνια η Πλατεία του Αγίου ΠαντελεήμονοςΤα πρώτα οθωνικά χρόνια ήταν στις μεγάλες της δόξες και θεωρούνταν η επισημότερη πλατεία της πόλης.Μάλιστα στο κέντρο της είχαν φτιάξει ένα μαρμάρινο σιντριβάνι που, ανεξάρτητα αν δεν βράχηκε ποτέ από ελλείψη νερού, έδωσε ένα δεύτερο όνομα στην πλατεία: «Πλατεία Σιντριβανίου». Οι γεροντότεροι την αποκαλούσαν «Το επάνω σιντριβάνι». Μετά το σιντριβάνι, το επόμενο αξιοθέατο ήταν η μεγάλη στρατώνα του πεζικού. Κάθε μέρα ξεκινούσε από εδώ η μουσική μπάντα που οδηγούσε το απόσπασμα αλλαγής φρουράς στα Ανάκτορα. Το τρίτο αξιοθέατο ήταν το «Καφενείο των Αγωνιστών». Οι αγωνιστές σύχναζαν στην αρχή στα καφενεία του Σιντριβανιού, μετά έκαναν κέντρο τους το «Καφενείον των Εύ Φρονούντων», ιδιοκτησία του Χαυτά, από τον οποίο και το όνομα της συνοικίας.

Ο Χαυτάς αυτός, χαρτοπαίχτης στην Αλεξάνδρεια, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και έγινε μέγας και πολύς. Στο κέντρο του μπορούσε κανείς να θαυμάσει τα τσιμπούκια των αγωνιστών παρατεταγμένα στην γραμμή, σαν έκθεση. Ήταν πολυτελή, από διάφορα και ευωδιαστά ξύλα, στολισμένα από κεχριμπάρι και χρυσάφι. Είχαν δε γίνει πασίγνωστα όχι μόνο στους σερβιτόρους, αλλά και στους πελάτες, που φιλοδοξούσαν να αποκτήσουν ένα τέτοιο τσιμπούκι, όπως οι στρατιώτες της Γαλλικής Επαναστάσεως φιλοδοξούσαν την στραταρχική ράβδο!. Τα τσιμπούκια του Δαγκλή και του Χατζηχρήστου θεωρούνταν από τα καλύτερα. Μόλις οι στρατηγοί αυτοί και ο στρατηγός Κλίμακας παρουσιάζονταν στην πόρτα του καφενείο, οι θαμώνες σηκώνονταν με σεβασμό και ο σερβιτόρος με φωνή μουεζική διαλαλούσε :

- Το τσιμπούκι του καπετάν Δαγκλή!...
- Το τσιμπούκι του καπετάν Κλίμακα!...

Η φράση είχε γίνει κοινή, και οι λούστροι της εποχής την διαλαλούσαν στους δρόμους, μιμούμενοι τον περίεργο τόνο της φωνής του σερβιτόρου.

Από εκεί οι αγωνιστές πήγαιναν στο ονομαστό φούρνο του Γερομίχα, να φάνε όρθιοι τους λουκουμάδες και τα κατιμέρια που έδωσαν στον Γερομίχα τα πρώτα του κέρδη. Όταν πέθανε στα 1889, άφησε περιουσία ενός εκατομμυρίου. Το «Καφενείον των Εύ Φρονούντων» δεν ήταν το μοναδικό όπου συγκεντρώνονταν οι φουστανελοφόροι του Απελευθερωτικού Αγώνα. Τα καφενεία του Ψυρρή ήταν γεμάτα. Ο Βλαδίμηρος Νταβίντοφ, που επισκέφθηκε την Αθήνα το 1835, γράφει για την Πλατεία Ανωνύμων:

«Παρά το καφενείο δύναται τις ν’ απαντήση προς την εσπέραν Έλληνας φορούντας πλουσίας εθνικάς στολάς, οίτινες κατά το φαινόμενον μένοντες αργοί, κάθηνται καπνίζοντες και συνομηλούντες βεβαίως περί των χρόνων εκείνων ότε τα ξίφη αυτών δεν εσκωρίαζον εν ταις θήκαις και ο ταραχώδης βίος ήτο ωφέλιμος εις την πατρώαν αυτών γην...».

Στην πρωτεύουσα υπήρχαν και αλλά καφενεία, σκορπισμένα σε διάφορες συνοικίες. Υπήρχε ένα στην βρύση του Λέκκα, όπου σύχναζαν φοιτητές, δύο άλλα στην Πλάκα. Το καφενείο του Μεταξά κάτω από τους στύλους του Ολυμπίου Διός και το «Καφέ – Τζουράπ» στην ρίζα του Λυκαβηττού. Ονομάσθηκε έτσι, γιατί εκεί σύχναζαν και μερικά γερόντια και καθόντουσαν και έπλεκαν τσουράπια (κάλτσες).

Εκείνο όμως που κυριάρχησε για 40 ολόκληρα χρόνια , είναι το ιστορικό καφενείο της «Ωραίας Ελλάδος». Το καφενείο «Ωραία Ελλάς»είναι από τους δημόσιους χώρους που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην πολιτική και πνευματική ζωή στην Αθήνας. Ιδρύθηκε στα 1836 από τον Ιταλό Σάντο, κατόπιν όμως το διεύθυνε ο Βενετσάνοςπου το έφερε στην ακμή του. Η θέση του και η επίπλωσή του είχαν δημιουργήσει την επιτυχία του. Στους μαύρους καναπέδες του κάθισαν στρατηγοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, γερουσιαστές, διδάσκαλοι του Γένους, υπάλληλοι κλπ. Στο άνετο περιβάλλον του αρκετοί λογοτέχνες έγραψαν ποιήματα, κάποια από τα οποία και απαγγέλθηκαν εκεί. Εκεί οργανώθηκαν διαβούλια, πολιτικές σκευωρίες, αντιοθωνικές συνομωσίες. Ο παλμός του ήταν ο παλμός της δημόσιας γνώμης. Το καφενείο της «Ωραίας Ελλάς» ήταν το βαρόμετρο της κυβερνητικής ευστάθειας. Με την σειρά του όμως παρήκμασε κι αυτό και τέλος έκλεισε την 1η Σεπτεμβρίου 1879. Και ο ποιητής το θρήνησε έτσι:

Μετά της Ελλάδος πρώτον
Της ωραίας επεφάνη
Κι έπρεπε με την Ελλάδα

Την ωραίαν ν’ αποθάνη


Εις αυτό το καφενείον είδαν

Ως επί δαφνώνος,
ξεκουραζόμενους όλους
τους στρατάρχας του Αγώνος.
Το εφρόνεις στραταρχείον

Εν ανακωχή αρμάτων,

Το ενόμιζες ηρώον
Από τρόπαια γεμάτον
Και προθάλαμον συγχρόνως

Λαϊκών κοινοβουλίων…


Μετά το 1890 η Ερμού θα ακμάσει, μαζί με την ανερχόμενη ΣταδίουΕκεί θα συγκεντρώνεται πλέον ο «καλός» κόσμος. Όσον αφορά την τύχη της Αιόλου, η «Εφημερίς» (1891) θα το τοποθετήσει κομψά: «…Η συγκέντρωσις του πλήθους γίνεται κατά δεύτερον λόγον εις τας οδούς του Αιόλου και της Αθηνάς. Αι οδοί αυταί δεν απέβαλον εισέτι ολοτελώς τον χρωματισμόν εμπορικών οδών ανατολικής πόλεως. Όλα αυτά, τα έξωθεν των θυρών κρεμάμενα αντικείμενα, προδίδουσιν τας ανατολικάς συνηθείας των πραγματευτάδων, οίτινες εκθέτουσιν έξωθεν της θύρας των ό,τι εκλεκτόν έχει ένδον το κατάστημά των...».

Άλλα καφενεία άρχισαν να προσελκύουν την πελατεία της «Ωραίας Ελλάς». Και ήταν μεν αυτά στην πλατεία του Συντάγματος καφενεία του Πανοπούλου και του Κεραμά, στο οποίο σύχναζαν οι λόγιοι της εποχής και δε στην πλατεία Ομονοίας, όπως το καφενείο του Χαυτά, που πήρε το όνομα «Χαυτεία», από το επώνυμο του ιδιοκτήτη του. Ύστερα από το καφενείο «Ωραία Ελλάς», τον επόμενο λογοτεχνικό σταθμό θα αποτελέσει το καφενείο «Γιαννοπούλου». Βρισκόνταν στην γωνία των οδών Σταδίου και Μουσών (σημερινή Καραγιώργη Σερβίας), στο ισόγειο της οικίας Γιαννοπούλου, που ήταν από τα πολυτελέστατα της εποχής εκείνης. Στον ίδιο χώρο αργότερα, την δεκαετία του 1890 και μέχρι τον πόλεμο, στεγάστηκε το καφενείο «Ζαχαράτου», , εκεί που βρίσκεται σήμερα το ξενοδοχείο «Athens Plaza». Οι πληροφορίες ότι στον χώρο αυτό για ένα διάστημα στεγάστηκε το καφενείο «Ζαχαράτου», εκτός από φωτογραφίες εποχής, επαληθεύεται και από το παρακάτω σχόλιο που δημοσιεύτηκε στον τύπο :

«Οι διερχόμενοι εκ της πλαστείας Συντάγματος σταματούσιν εκεί όπου ακολουθούντες την πρόοδον της εργασίας, δι’ ης οσημέραι καλλωπίζεται και τελειούται το υπό την μεγάλην Οικίαν Γιαννοπούλου καφενείον. Ως γνωστόν από μηνών, το δημοτικώτατον τούτο καφενείον, κέντρον πολλού και εκλεκτού κόσμου, έκλεισε τας πύλας του και απεξεδύθη τον παλαιόν διάκοσμον, όπως ευπρεπισθή καθ΄όλους τους κανόνας της ισχυούσης νυν φιλοκακίας και ευρυνθή και απαραδοθή αύθις εις τους πολυπληθείς θαμώνας του άξιον καθ’ όλα της πρωτεύουσης, και συμμορφούμενον προς την νέαν τροπήν, επί το καλλιτεχνικώτερον και παρισιανικώτερον, των αθηναϊκών καφενείων».

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος φέρεται να ήπιε εκεί τον πρώτο καφέ επί Αθηναϊκού εδάφους… κανένα όμως δεν έχει την ιστορία του «Πράσινου Δεντριού» και της «Ωραίας Ελλάς».

Της κ. Βασιλικής Τρόχειλα
FB: https://web.facebook.com/trocheila.vassiliki.1

*Η κ. Βασιλική Τρόχειλα είναι Ιστορικός, κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου Σπουδών Νεώτερης Στρατιωτικής Ιστορίας και Στρατιωτικές Σπουδές απο το Αγγλικό Πανεπιστήμιον του Μπάκινχαμ.

Σπούδασε: MA Modern War Studies and Contemporary Military History στο The University of Buckingham.




Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019

ΤΑ ΔΕΚΑ ΕΩΣΦΟΡΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΩΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ (ΜΕΡΟΣ Β')



ΤΑ ΔΕΚΑ ΕΩΣΦΟΡΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΩΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

(Β΄ Μέρος)

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

2 Δεκεμβρίου 2019

2ο ΔΟΓΜΑ. Ο «ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ» ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΜΑ.

Τοῦτο τό δεύτερον Οἰκουμενιστικόν Δόγμα σημαίνει: ὅτι ἀκριβῶς ἐδήλωσεν ὁ Ἀρχιουνίτης Μητροπολίτης Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρος, ὅταν ἐδικαιολογήθην σέ κάποιον Γέροντα, περί τίνας ἀκριβῶς «Ποιμαντικῆς οἰκονομίας» ἐνήργησεν τό περίφημον νεογραικικόν χειροφίλημα τῆς χειρός τοῦ διαβολοταρτάριου Πάπα τῆς Ῥώμης.

Ἀπήντησεν τότε ὁ καί Μέγας Καθηγούμενος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης κ. Ἐλπιδοφόρος μέ ἄπειρην ἀναίδειαν, χιλίων κερκοπιθήκων, οὔπς (!) Οὐνιτῶν Καρδιναλίων ἤθελα νά εἰπῶ:

«Μά Γέροντα, τό χέρι πού μᾶς δίνει τόσα χρήματα δέ θά φιλοῦμε;»…!

Τό «μᾶς» βέβαια, συμπεριλαμβάνει, ἀναντίρρητα πᾶσαν τήν Νεοπολίτικην Φατριαρχικήν παρασυναγωγήν πού δακρύβρεχτα ὑποκρίνονται «ἑπτάκις τῆς ἡμέρας» τούς πολυβασανισμένους Νεομάρτυρας καί σιδεροδέσμιους αἰχμαλώτους πολέμου.

Συναφῶς, ὅταν τό Βατικανόν πού διαθέτει «Τραπεζῖτες τοῦ Θεοῦ» ἀλλά καί τήν κοινῶς λεγόμενην χρηματοπιστωτικήν Τράπεζα τοῦ «Ἁγίου Πνεύματος» (πού διενεργεῖται μάλιστα συστηματικῶς ξέπλυμα μαύρου χρήματος τῆς Μαφιόζικης Cosa Nostra, Opus Dei, ἀλλά καί τῶν Μασσωνικῶν Στοῶν της), (ἐδῶ, ἐδῶ, ἐδῶ καί ἐδῶ) εἶναι νά μή «πνεύσει» (ἀφοῦ: «ὅπου θέλει πνεῖ», μᾶς διδάσκωσι, τόσον τό Ἅγιον Πνεῦμα, ὅσον καί ἡ διεφθαρμένη Ἰταλιώτικη Μαφία καί σατανική Μασονία!) ἤ ῥεύσει ἄφθονον καί ζεστόν παραδάκι, ἤ ἄν θέλετε Εὐρωπαϊκόν χρῆμα, ἤ τινά Ἁγιορείτικα Κονδύλια, ἐκπορευόμενον, διά τῆς φιλεύσπλαχνης χειρός ἤ καί «Παπικῆς οἰκονομίας» στά θησαυροφυλάκια τοῦ Φαναρίου; [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ].

Πέρασε ἕνας χρόνος, ἐλπιδοφόρας καί ὑπομονετικῆς ἀναμονῆς ἄν τυχόν καί ἐπίσημα διαψευθῶσι τέτοιες φαιδρές Κληρικαλιστικές «οἰκονομικές» διακηρύξεις. Πουθενά ὅμως!

Συνεπῶς, ὁ συνεχιζόμενος (πλήν ἀποτυχημένος) Μεικτός Διαχριστιανικός Διάλογος «Ὀρθοδόξων» μετά τῆς «Ἑτερόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Ῥωμαιοκαθολικισμοῦ», εἶναι οἰκονομικόν ζήτημα, διεξάγεται γιά τό χρῆμα.

Ἔχωμεν δηλ. ἕνα Νέον Οἰκουμενιστικόν Δόγμα: ὁ Θεολογικός Διάλογος «πνέει» ἄφθονον χρῆμα!

Τέτοια φαύλα σκάνδαλα διενεργεῖ ὁ Διάβολος Μαμωνᾶς.

Αἱμοδοτεῖται δηλαδή το Φανάρι, καθῶς καί ὁ Θεολογικός ἤ Θρσκειολογικός Διάλογος, ἀπό τό βατικάνειον «Ἁγιοπνευματικόν» καί θρησκευτικοπολιτικόν κατεστημένον.

Ποιός δύναται νά ἀποκηρύξει ἤ ἔστω νά ἀπαρνηθεῖ τό χρῆμα;

Μαῦρο ἤ ἄσπρο κ.ο.κ. Προφανῶς οὐδεῖς!

Τό περιώνυμον χρῆμα ὅμως φέρνει ἀλλό τοσον χρῆμα· ἔτσι καί ὁ «Θεολογικός Διάλογος» φέρνει σωρηδόν ἄλλους λ.χ. θρησκειολογικούς διαλόγους, οἱ ὁποίοι ἀμφότεροι θά παράξωσι καί πάλιν ἄφθονον χρῆμα.

Κουΐζ: Ποῖος εἶναι ᾆραγέ ὁ θεός τοῦ χρήματος;

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Του Παναγιώτη Νούνη
Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής

Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»



ΟΣΙΟΣ ΙΩΣΗΦ ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ


   

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ, ΙΕΡΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ (ΜΕΡΟΣ Γ')




ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΙΕΡΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

Ἑβδομαδιαῖο φυλλάδιο

Συντάκτης: Ἐπίσκοπος Ἰερεμίας

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

9. Γιά τήν Ἁγία Τριάδα (γ)

1. Συνεχίζουμε τά κηρύγματά μας, ἀδελφοί χριστιανοί, τά ἀναφερόμενα στήν ὀρθόδοξη πίστη μας, μέ ἁπλανῆ καί σοφό διδάσκαλο τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό, τόν μεγάλο δογματολόγο τῆς Ἐκκλησίας μας. Στό τελευταῖο μάθημά του ὁ ἅγιος, ἀπό τό βιβλίο του «Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως», μᾶς μιλοῦσε γιά τήν Ἁγία Τριάδα. Πιό συγκεκριμένα, μᾶς μιλοῦσε γιά τήν γέννηση τοῦ Υἱοῦ ἀπό τόν Πατέρα, ἡ ὁποία εἶναι προαιώνια, ἀπαθής καί δέν ἔγινε μέ τήν συνεργία ἄλλου προσώπου, γιατί ἔγινε ἀπό τήν θεία φύση. Καί δέν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο σάν τήν θεία Οὐσία, γιά νά ἑνωθεῖ μαζί της.

2. Σήμερα ὁ ἅγιος Δαμασκηνός, ἀγαπητοί μου, συνεχίζοντας τόν λόγο του, μᾶς λέγει πάλι γιά τήν προαιώνια γέννηση τοῦ Υἱοῦ ἀπό τόν Πατέρα, γιά νά μάθουμε καλά ὅτι δέν ὑπῆρχε χρόνος, οὔτε στιγμή, κατά τόν ὁποίο δέν ὑπῆρχε ὁ Υἱός. Γιατί, τί Πατέρας θά ἦταν ὁ Θεός, ἄν δέν εἶχε Υἱό; Καί γιά νά δηλώσει αὐτό τό συναιώνιο τοῦ Θεοῦ Πατέρα μέ τόν Θεό Υἱό ὁ ἅγιος Δαμασκηνός, χρησιμοποιεῖ αὐτό τό ἁπλό, ἀλλά δυνατό παράδειγμα. Ἀπό τήν φωτιά, λέγει ὁ ἅγιος, προέρχεται τό φῶς. Καί συνεχίζει λέγοντας: Ὅπως ἀκριβῶς ἡ φωτιά καί τό φῶς, πού προέρχεται ἀπ᾽ αὐτήν, συνυπάρχουν ἀχώριστα, καί δέν ὑπάρχει πρώτη ἡ φωτιά καί ἔπειτα τό φῶς, ἀλλά ὑπάρχουν καί τά δύο μαζί, καί ὅπως τό φῶς, πού γεννιέται πάντοτε ἀπό τήν φωτιά, πάντοτε μένει σ᾽ αὐτήν καί ποτέ δέν χωρίζεται, ἔτσι καί ὁ Υἱός γεννιέται ἀπό τόν Πατέρα καί ποτέ δέν χωρίζεται ἀπ᾽ αὐτόν, ἀλλά πάντοτε μένει σ᾽ αὐτόν. Ὑπάρχει ὅμως ἡ ἑξῆς διαφορά: Τό φῶς, πού γεννιέται ἀπό τήν φωτιά ἀχώριστα καί μένει πάντοτε σ᾽ αὐτήν, δέν ἔχει δική του ὑπόσταση παράλληλα πρός τήν φωτιά, γιατί εἶναι φυσική ποιότητα τῆς φωτιᾶς. Ἀλλά ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ μονογενής, πού γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα ἀχώριστα καί ἀδιάστατα καί μένει πάντοτε σ᾽ αὐτόν, ἔχει δική του ὑπόσταση, παράλληλη πρός τήν ὑπόσταση τοῦ Πατέρα.

3. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐπίσης λέγεται καί «ἀπαύγασμα τῆς δόξης» του (Ἑβρ. 1,3). Καί λέγεται ἔτσι, γιατί γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα χωρίς τήν συνεύρεση δύο ὄντων. Καί ἀκόμη λέγεται «ἀπαύγασμα» διότι γεννήθηκε μέ ἀπαθῆ καί ἄχρονο καί ἄρευστο καί ἀχώριστο τρόπο. Ἐπίσης λέγεται «Υἱός» καί «χαρακτήρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ», ἐπειδή εἶναι τέλειος καί ἐνυπόστατος καί ὅμοιος μέ τόν Πατέρα πέρα γιά πέρα, ἐκτός ἀπό τήν ἀγεννησία, πού ἔχει μόνο ὁ Πατέρας. Ἀκόμη ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ λέγεται «μονογενής» Υἱός, γιατί γεννήθηκε μόνος καί μόνο ἀπό τόν Πατέρα κατά μοναδικό τρόπο. Ἄλλη γέννηση δέν εἶναι ὅμοια μέ τήν γέννηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ οὔτε ὑπάρχει ἄλλος Υἱός τοῦ Θεοῦ. Καί τό Ἅγιο Πνεῦμα βέβαια ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα, ὄχι ὅμως μέ τήν γέννηση, ἀλλά μέ τήν ἐκπόρευση. Πρόκειται γιά ἄλλο τρόπο ὑπάρξεως, ἀσύλληπτο καί ἄγνωστο τρόπο, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι ἡ γέννηση τοῦ Υἱοῦ ἀπό τόν Πατέρα. Γι᾽ αὐτό καί ὅσα ἔχει ὁ Πατέρας ἀνήκουν στό Ἅγιο Πνεῦμα, ἐκτός ἀπό τήν ἀγεννησία. Ἀλλά αὐτό δέν σημαίνει διαφορά οὐσίας μεταξύ Πατρός καί Ἁγίου Πνεύματος, γιατί ἔχουμε μόνο διαφορά τρόπου ὑπάρξεως. Σάν τόν Ἀδάμ, λέγει ὁ ἅγιος Δαμασκηνός. Ὁ Ἀδάμ, ἀγαπητοί μου, εἶναι ἀγέννητος, γιατί εἶναι δημιούργημα Θεοῦ καί δέν προῆλθε ἀπό τήν γέννηση τῶν γονέων του, πού δέν εἶχε. Τό παιδί ὅμως τοῦ Ἀδάμ, ὁ Σήθ, εἶναι γεννητός, γιατί ἔγινε ἀπό τήν συνεύρεση αὐτοῦ καί τῆς γυναίκας του Εὔας. Ἡ Εὔα πάλι δέν γεννήθηκε, ἀλλά ἐκπορεύθηκε ἀπό τήν πλευρά τοῦ Ἀδάμ. Καί οἱ τρεῖς αὐτοί, ἄνθρωποι καί οἱ τρεῖς, ἔχουν ὅμως διαφορετικό τρόπο ὕπαρξης. Καί χρησιμοποιοῦνται λοιπόν ἀπό τόν ἅγιο Δαμασκηνό ὡς μία παράσταση τῆς Ἁγίας Τριάδος: Ὁ Ἀδάμ ἀγέννητος, ὁ Σήθ γεννητός καί ἡ Εὔα ἐκπορευτή!

4. Καί ἕνα ἄλλο θέλω νά σᾶς πῶ σήμερα ἀπό τόν ἅγιο Δαμασκηνό, ἀδελφοί μου χριστιανοί: Στήν ὁμιλία μεταχειριστήκαμε δυό φορές τήν λέξη «ἀγέννητος». Τήν μιά γιά τόν Πατέρα Θεό καί τήν ἄλλη γιά τόν Ἀδάμ. Στήν πρώτη περίπτωση, πού ἡ λέξη ἀναφέρεται στόν Θεό, ὁ ἅγιος λέγει ὅτι πρέπει νά γράφεται μέ ἕνα νί (ἀγέΝητος), γιατί σημαίνει τόν ἄκτιστο. Καί ἄκτιστος εἶναι μόνο ὁ Θεός. Στήν δεύτερη ὅμως περίπτωση, πού ἡ λέξη ἀναφέρεται στόν ἄνθρωπο Ἀδάμ, πρέπει νά γράφεται μέ δύο νι (ἀγέΝΝητος), γιατί σημαίνει αὐτόν πού γεννήθηκε. Δέν γεννήθηκε βέβαια ὁ Ἀδάμ ἀπό δύο πρόσωπα, ἀπό τούς γονεῖς του, ἀλλά ἔγινε, ἦρθε σέ ὕπαρξη, κατ᾽ εὐθεῖαν ἀπό τόν Θεό

(Συνεχίζεται)

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

Γιά ἐπικοινωνία στεῖλτε μήνυμα στό τηλ. 6976013647.

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2019

ΕΝΑ ΩΡΑΙΟΤΑΤΟ ΚΟΛΑΖ ΓΙΑ ΚΟΥΪΖ ΜΕ ΠΟΛΥΤΙΜΟΥΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥΣ





ΕΝΑ ΩΡΑΙΟΤΑΤΟ ΚΟΛΑΖ ΓΙΑ ΚΟΥΪΖ
ΜΕ ΠΟΛΥΤΙΜΟΥΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥΣ

Του Παναγιώτη Νούνη

3 Δεκεμβρίου 2019

Ας θέσουμε επί τέλους και ένα θεολογικό παίγνιο ή αν θέλετε θρησκειολογικό κουΐζ για τους φιλότιμους αναγνώστες/τριες μας με πολλούς συμβολισμούς καθώς και με διάφορες ερμηνείες για τον μήνα Δεκέμβριο του 2019.

ΚΟΥΪΖ ΓΙΑ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΥΦΫΕΙΣ ΛΥΤΕΣ:

Τι συμβολίζει το εν λόγω περίτεχνο κολάζ; Τι είδους μηνύματα δύναται κανείς να βγάλει μέσω της πολυσυνθέσως των διαφόρων εικόνων; Ποια εκκλησιαστική πραγματικότητα απεικονίζεται, και γιατί; Τι είδους συναισθήματα σας δημιουργούνται και γιατί;

Παρακαλώ πολύ για κάθε ατομική άποψη ή γνώμη ή σχόλιο να αιτιολογηθεί επαρκώς και λογικώς η κάθε δημόσια γραπτή τοποθέτηση.

Να γνωρίζετε απλά και μόνον, ότι δεν υπάρχει ορθή ή εσφαλμένη απάντησις.

Οι καλύτερες γραπτές απόψεις και λογικές απαντήσεις θα δημοσιευθούν απο το Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ».


Του Παναγιώτη Νούνη
† Θεο-Λογικός και Θρησκευτικός Στοχαστής
Εκκλησιαστικός Ρεπόρτερ, Ιστορικός.
Διαχειριστής του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»

Για συνεργασίες και επικοινωνία: Tηλ.: 00357-96897711




Υ.Γ.: Πολλές ευχαριστίες στην δημιουργό της συνθέσεως την κυρία Αφροδίτη Ελένη Ζεπάτου η οποία απο φιλοτιμίαν και μόνον δημιούργησε το εν λόγω κολάζ για το ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ».





ΠΡΟΣΟΧΗ! Απαγορεύεται η ολική αναδημοσίευση είτε και η χρήση μέρους, αναπαραγωγή και μετάδοση αποσπάσματος ή όλου του κειμένου μας, απο ελληνικά ή ξένα ιστολόγια και ιστοσελίδες, ή άλλου είδους έντυπα, πέραν των ατομικών κοινοποιήσεων, χωρίς την προφορική ή γραπτή άδεια του συγγραφέως. Απαγορεύεται δηλαδή η παράφραση και η διασκευή των κειμένων μας με οποιονδήποτε τρόπο (μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό κ.ο.κ.).

Δηλαδή, με άλλα λόγια επιτρέπεται ελεύθερα η ατομική κοινοποίηση στα προφίλ των χρηστών του Facebook, αλλά μόνον ολοκλήρου του κειμένου μας μαζί με τις φωτογραφίες που επισυνάπτουμε, και όχι αποσπασματικά, μάλιστα η κοινοποίηση πρέπει να γίνεται μαζί με όλα τα ακριβή στοιχεία του συγγραφέως και την υπογραφή του μαζί με την ανάλογη παραπομπή και πηγή προέλευσης ως εξής:

ΠΗΓΗ: Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»

Η απαγόρευση ισχύει και για τις ιερές μητροπόλεις, για θρησκευτικά ιδρύματα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, δημόσιες ή ιδιωτικές υπηρεσίες, βιβλιοθήκες, οργανισμούς κ.λπ. Οι παραβάτες, θα διώκονται με τις ανάλογες ποινικές και αστικές κυρώσεις από τους Νομικούς Συμβούλους μας.

Τα γραπτά κείμενά μας προστατεύονται από τον νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων.